IV SA/Wr 488/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: organ odwoławczy lub Kolegium), po rozpatrzeniu zażalenia Z. R. (dalej: skarżący), utrzymało w mocy postanowienie Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., wydane z upoważnienia Prezydenta W., (dalej: organ I instancji) z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją organu I instancji z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], orzekającą o przyznaniu zasiłku celowego na maj 2012 r. w kwocie 290,05 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wskazał, że ten środek zaskarżenia dotyczy postanowienia organu I instancji z dnia 10 listopada 2016 r., nr [...] odmawiającego wznowienia postępowania (...), które zostało utrzymane przez Kolegium postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] i kolejnym z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], odmawiającym jego uzupełnienia. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie wskazując, że skarżący jako przedmiot swojej skargi uczynił postanowienie organu I instancji, od którego przysługiwał środek zaskarżenia (zażalenie). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej u.p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej skardze skarżący jako przedmiot zaskarżenia wskazał postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] maja 2012 r. Sąd po gruntownej analizie treści skargi uznał, że przedmiotem zaskarżenia w istocie jest postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] przyjmując tym samym sytuację korzystniejszą dla skarżącego, gdyż od orzeczenia tego, jako wydanego przez organ odwoławczy, przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Gdyby zaś uznać, że intencją skarżącego było zaskarżenie postanowienia organu I instancji z dnia [...] listopada 2016 r. to skarga taka podlegałaby na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. odrzuceniu jako niedopuszczalna, gdyż zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 u.p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie procedowania przez organ odwoławczy, skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a takim środkiem zaskarżenia było zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym skargę do sądu administracyjnego można było wnieść na postanowienie, które nie podlegało już zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji z tego względu, że taki środek prawny został już w stosunku do kwestionowanego orzeczenia wykorzystany albo dlatego, że postępowanie w danej sprawie jest jednoinstancyjne, co jednak wynikać musiało z przepisów szczególnych. W niniejszej sprawie istotne jest to, że w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Kolegium w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia, zaś skarżący otrzymał zaskarżone postanowienie w dniu 2 maja 2017 r. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 u.p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponieważ termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 3 maja 2017 r. to trzydziestym dniem, w którym upływał termin do wniesienia skargi, był czwartek 1 czerwca 2017 r. Skarżący natomiast złożył skargę osobiście w siedzibie Kolegium w dniu 1 sierpnia 2017 r., co jednoznacznie przemawia za uznaniem, że skarga została wniesiona z przekroczeniem 30-dniowego terminu, a tym samym jest spóźniona. W takiej sytuacji nie było już potrzeby odrębnego rozpatrzenia pozostałych, wynikających ze skargi i z nią ściśle związanych żądań, obejmujących kwestię postępowania mediacyjnego i uzupełnienia rozstrzygnięcia organu pomocy społecznej. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 i art. 120 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2