IV SA/Wr 493/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Z. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem zobowiązującym Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. do załatwienia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Z. Dz. pismem z dnia 8 lutego 2012 r. wniósł o wznowienie postępowania w sprawach [...] z dnia 5 lutego 2011 r., [...] z dnia 6 czerwca 2011 r., [...] z dnia 23 listopada 2011 r., [...] z dnia 18 stycznia 2012 r. – z powodu błędów merytorycznych. Podał, że błędem istotnym jest fakt, że do obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, o który wniosła Z.Dz. wliczony został zasiłek pielęgnacyjny – co jest niedopuszczalne. Wniósł również o wznowienie postępowań we wszystkich sprawach z wniosku Z. Dz. o przyznanie dodatku mieszkaniowego w latach 2007 - 2011. Po rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] zobowiązującym Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Dz. do załatwienia wniosku Z. Dz. z dnia 19 listopada 2010 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] 2012 r. odmówiło wznowienia wyżej wymienionego postępowania. Jako podstawę prawną swojej decyzji podało art. 145 § 1 pkt 5 art. 147, art. 149 § 1, art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. Uzasadniając postanowienie organ powołał treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – wskazującego przyczyny wznowienia postępowania. Wskazał również na treść art. 148 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Podanie w tej sprawie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Podał, że jako podstawę wznowienia postępowania wnioskodawca wskazał powołanie w decyzji tut. Kolegium Nr [...] z dnia [...] 2012 r. definicji dochodu zawartej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatku mieszkaniowym i wyliczenia tego dochodu w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Strona odebrała decyzję w dniu 6 lutego 2012 r. z wnioskiem o wznowienie wystąpiła w dniu 8 lutego 2012 r. Stwierdził, że postanowieniem z dnia [...] 2012 r. Nr [...] Kolegium zobowiązało Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Dz. do załatwienia wniosku Z. Dz. z dnia 19 listopada 2010 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W dniu 19 listopada 2010 r., do Urzędu Miejskiego w Dz. wpłynął wniosek Z. Dz. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Pismem z dnia 22 grudnia 2012 r. skarżący wystąpił do Kolegium ze skargą na niezałatwienie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a pismem z dnia 26 stycznia 2012 r. złożył zażalenie na bezczynność organu I instancji wobec nierozpoznania niniejszego wniosku. Zakwestionował również pismo Dyrektora OPS w Dz. z dnia 18 stycznia 2011 r. o pozostawieniu wniosku z dnia 19 listopada 2010 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego bez rozpoznania. Żądanie strony zostało uwzględnione postanowieniem Kolegium z dnia [...] 2012 r. W pouczeniu poinformowano, że na postanowienie niniejsze nie przysługuje zażalenie. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania może nastąpić w sprawach administracyjnych zakończonych decyzją administracyjną lub postanowieniem, od których przysługuje zażalenie. Stosownie bowiem do art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednie przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145 – 152 oraz art. 156 – 159, z tym, że zamiast decyzji, o których mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1 wydaje się postanowienie. Zatem żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem tut. Kolegium z dnia [...] 2012 r. Nr [...] od którego nie przysługuje zażalenie nie może być uwzględnione. Odwołanie od powyższego postanowienia złożył wnioskodawca. Podał w nim, że organa samorządu terytorialnego w/w postanowieniem bezpodstawnie uznają za dochód zasiłki pielęgnacyjne, co narusza dyspozycję art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ponownie rozpoznając sprawę – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ przedstawił stan faktyczny sprawy odpowiadający ustaleniom poczynionym przy pierwszym rozpoznaniu sprawy oraz treść zaskarżonego postanowienia. Podał, że wznowienie postępowania dotyczy wniosku z dnia 19 listopada 2010 r. na niezałatwienie, którego złożył skargę na bezczynność wnioskodawca. Skarga ta została załatwiona pozytywnie postanowieniem z dnia 3 lutego 2012 r. Stwierdził również, że postanowienie to uwzględniło żądanie skarżącego ale nie rozstrzygnęło o istocie sprawy. Na postanowienie to, zobowiązujące do rozpoznania wniosku z dnia 19 listopada 2010 r. nie przysługuje zażalenie. Wznowienie postępowania może nastąpić w sprawach administracyjnych zakończonych ostateczną decyzją administracyjną lub postanowieniem, od których służy zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2 – 5, art. 109 – 113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie oraz do postanowień określonych w art. 134 – również art. 145 – 152 oraz art. 156 – 159, z tym, że zamiast decyzji, o których mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1 wydaje się postanowienie. Zatem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisu – tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie złożył wnioskodawca. Ponownie stwierdził, że zasiłku i dodatku pielęgnacyjnego nie uwzględnia się przy dodatku mieszkaniowym. Podał, że "oskarża organy samorządu terytorialnego o bezczynność i naruszenie prawa materialnego w formie postanowienia [...] z dnia 7 maja 2012 r." W tym stanie rzeczy żąda uchylenia i zmiany zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wypływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie może być uwzględniona. Przede wszystkim należy zauważyć, że przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest postanowienie wskazane we wniosku z dnia 8 lutego 2012 r. o wznowienie postępowania, oznaczone nr [...]. Zostało ono wydane w dniu 3 lutego 2012 r. Uwzględniło w całości skargę wnioskodawcy na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 19 listopada 2011 r. i zobowiązywało Dyrektora OPS w Dz. do załatwienia tegoż wniosku w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. Z powyższego zatem wynika, że w tym postępowaniu przedmiotem oceny nie był dodatek mieszkaniowy ale bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Tym samym przedmiotem oceny nie była sytuacja majątkowa Z. Dz. ani też świadczenie lub dodatek pielęgnacyjny. Zatem zarzuty skargi dotyczące wydanego przez Kolegium jako organu I i II instancji postanowienia nie dotyczą materii rozpoznawanej sprawy. Przedmiotem skargi zatem jest postanowienie SKO w W. z dnia [...] 2012 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie [...] z dnia 3 lutego 2012 r. Instytucję wznowienia postępowania regulują przepisy art. 145 – 153 k.p.a. Pierwszy z nich określa przesłanki dla dopuszczalności wszczęcia postępowania i w pierwszym zdaniu stanowi, że wznowienie postępowania może nastąpić tylko w sprawach administracyjnych zakończonych decyzją ostateczną. Stosownie do art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5 oraz 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie – również art. 145-152 (...), z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, 151 § 1, 157 i 158, wydaje postanowienie. Zatem z powołanych przepisów wynika, że postanowienia mogą być przedmiotem wznowienia postępowania, ale tylko wówczas gdy przepisy prawa przyznają od nich prawo zażalenia. Tym samym w pierwszej kolejności należy ocenić, czy postanowienie, które jest przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania ma charakter ostateczny, to znaczy czy przepisy prawa przyznają prawo wniesienia od niego odwołania. Jak wcześniej stwierdzono w sprawie, którą powołał skarżący – [...] zapadło postanowienie z dnia 3 lutego 2012 r., którym to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zobowiązało Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Dz. do załatwienia wniosku Z. Dz. z dnia 19 listopada 2010 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Zostało ono rozpoznane w trybie art. 37 k.p.a. jako zażalenie na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Dz. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Art. 37 k.p.a. na podstawie, którego wydano postanowienie z dnia 3 lutego 2012 r. nie przewiduje złożenie zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie, nie przewidziano takiej możliwości również w rozdziale 7 kodeksu postępowania administracyjnego określonym jako "załatwianie spraw". Powyższe rozważania dają podstawę do stwierdzenia, że omawiane postanowienie nie podlega zaskarżeniu. Zatem nie może być ono przedmiotem wznowienia postępowania. (art. 145 § 1 k.p.a.) W związku z powyższym uznać należy, że skarga jest nieuzasadniona i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 31 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak wyżej.