IV SA/Wr 494/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], w przedmiocie przyznania zasiłku stałego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 22 czerwca 2015 r. M. B. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego. Powołując się na okoliczności faktyczne wynikające z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy skarżący wniósł o zbadanie zgodności z prawem wskazanego rozstrzygnięcia. Strona wystąpiła również z wnioskiem o przywrócenie terminu, nie wskazując jednak wprost jakiemu terminowi uchybiła. Jako powód uchybienia terminu strona podała swój stan zdrowia, na dowód czego dołączyła stosowną dokumentację medyczną. W odpowiedzi organ (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.), za pośrednictwem którego wniesiona została skarga wskazał, że w toku postępowania drugoinstancyjnego prowadzonego na skutek odwołania skarżącego od wskazanej decyzji, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Dalej organ zauważył, że sformułowany w skardze wniosek o przywrócenie terminu, odnosił się do możliwości zaskarżenia w drodze odwołania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W związku z tym Kolegium rozpoznało wniosek strony odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...]). Wobec tego Kolegium uznało za niedopuszczalne wniesienie skargi na decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie skarżący wyraźnie wskazał jako przedmiot zaskarżenia decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] stycznia 2015 r., wydaną w sprawie pod sygnaturą [...], podejmując w uzasadnieniu próbę podważenia przyjętych w niej ustaleń faktycznych oraz prawnych. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Strona – stosując się do tej informacji – zachowała tryb odwoławczy i skierowała do Kolegium właściwy środek zaskarżenia ww. decyzji. Jak wynika jednak z postanowienia SKO z [...] czerwca 2015 r. wniesione odwołanie okazało się być spóźnione i z tej przyczyny organ drugiej instancji stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia, pouczając przy tym prawidłowo skarżącego o możliwości zaskarżenia tego aktu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Niewątpliwie zatem skarżący miał pełną wiedzę o przysługujących mu środkach zaskarżenia zarówno decyzji organu pierwszej instancji jak i postanowienia organu odwoławczego. Jak wynika z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna najpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym, choć oczywiście nie oznacza to, że w skardze nie można wnosić o uchylenie aktów go poprzedzających (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11). W przedmiotowej sprawie skarżący zatem, aby zakwestionować decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z [...] stycznia 2015 r. winien w pierwszej kolejności wnieść odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. Następnie zaś – wobec stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania – miał prawo zakwestionować postanowienie Kolegium w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, czego jednak nie zrobił. Za niedopuszczalne należy zatem uznać wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji z jednoczesnym pomięciem możliwości zakwestionowania postanowienia Kolegium o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Trzeba również nadmienić, że wskazane rozstrzygnięcie SKO nie było jedynym postanowieniem wydanym na etapie postępowania odwoławczego. Należy się zgodzić z poglądem Kolegium, że sformułowany w treści skargi "wniosek o przywrócenie terminu" odnosił się do terminu wniesienia odwołania, któremu skarżący uchybił. Żądanie to zostało rozpoznane przez SKO postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., którym odmówiono skarżącemu przywrócenia wskazanego terminu. Mając zatem na uwadze przywołane okoliczności oraz i to, że strona została na każdym etapie postępowania prawidłowo pouczona o właściwym trybie kwestionowania kolejnych aktów administracyjnych, wniesioną skargę na decyzję organu pierwszej instancji należało uznać za niedopuszczalną. W związku z tym Sąd zobowiązany był w takiej sytuacji do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącego o konieczności odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.