IV SA/Wr 496/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą; II. nie orzeczono w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją Wojewody [...] z dnia[...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania K. Z. od decyzji Prezydenta W. z dnia[...], nr [...], orzekającej o odmowie wymeldowania A. Z. wraz z małoletnią córką A. Z. z adresu pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję, w części dotyczącej A. Z. oraz uchylono w części dotyczącej małoletniej A. Z. i orzeczono o wymeldowaniu A. Z. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W. W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia podano, że postępowanie w sprawie wymeldowania A. Z. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W., w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wszczęte zostało w dniu 30 listopada 2009 r., na wniosek K. Z., najemcy przedmiotowego mieszkania. W złożonym wniosku Zainteresowana podała, że wnuk – A. Z., wraz z żoną i dwójką dzieci mieszka przy ul. [...] we W. Mają tam wszystkie rzeczy osobiste i w w/w lokalu koncentrują swoje sprawy życiowe. Wnuk przebywał sporadycznie w mieszkaniu przy ul. [...] do sierpnia 2009 r. Zainteresowana podała, że w przedmiotowym mieszkaniu od dawna mieszka sama. W dniu 12 grudnia 2009 r. organ I instancji przesłuchał do protokołu K. Z. Zainteresowana przyznała, że A. Z. nie mieszka w miejscu pobytu stałego od września 2009 r. Razem z rodziną wyprowadził się pod adres: ul. [...]. Tam też mają wszystkie swoje rzeczy osobiste. W mieszkaniu przy ul. [...] pozostawili tylko niepotrzebny segment. Strona oświadczyła, że A. Z. ma klucze do Jej mieszkania i przychodzi raz na dwa tygodnie, jego wizyty są jednak krótkotrwałe. K. Z. poinformowała, że jest zastraszana przez wnuka i z tego powodu złożyła doniesienie do Prokuratury. Przyznała jednocześnie, że Prokuratura umorzyła postępowanie. Zainteresowana wniosła w czasie przesłuchania o wymeldowanie nieletniej A. Z. W dniu 16 grudnia 2009 r. przesłuchano J. Z. , szwagra K. Z. Świadek potwierdził fakt nieprzebywania A. Z. w miejscu zameldowania na pobyt stały. Wie również, że w/w wraz z rodziną wyprowadził się ze spornego lokalu we wrześniu 2009 r. Wyprowadzając się, zamknął dwa zajmowane przez Niego i rodzinę pokoje, do których nikt nie ma dostępu. Świadek zeznał, że Zainteresowany przychodzi czasem do mieszkania K. Z. wziąć kąpiel. Jednak ani On, ani A. Z. nie mieszkają w miejscu pobytu stałego. Sąsiadka Ł. G. zeznała, że A. Z. wyprowadził się ze swoją rodziną z lokalu przy ul. [...] we wrześniu 2009 r. Wyprowadzając się zabrał rzeczy osobiste oraz rzeczy należące do K. Z. Świadek wie, że Zainteresowany pozostawił po sobie dwa zamknięte pomieszczenia w przedmiotowym lokalu. W dniu 21 grudnia 2009 r. organ I instancji przesłuchał I. Z. , żonę A. Z. Świadek zeznała, że córka, A. Z., nie mieszka od września 2009 r. w miejscu pobytu stałego, ponieważ uniemożliwia Jej to babcia –K. Z. Świadek podniosła, że w/w uniemożliwia również zamieszkiwanie w lokalu mężowi, a także ogranicza możliwość korzystania z niektórych pomieszczeń, np. kuchni. I. Z. poinformowała, że o konflikcie rodzinnym został powiadomiony dzielnicowy. W dniu 22 grudnia 2009 r. przesłuchano do protokołu A. Z. Zainteresowany zaprzeczył jakoby wyprowadził się z miejsca pobytu stałego. Poinformował, że Jego żona i dzieci nie mieszkają w lokalu przy ul. [...], ponieważ nie zgadza się na to reszta rodziny. A. Z. podniósł, że przez większą część tygodnia nocuje w mieszkaniu babci. W przedmiotowym lokalu przebywa w pomieszczeniu, które zamyka na klucz. Zainteresowany oświadczył, że K. Z. utrudnia zamieszkiwanie w miejscu pobytu stałego. W trakcie przesłuchania A. Z. wskazał nowych świadków w sprawie, A. i P. J. Przesłuchany do protokołu sąsiad, G. M., zeznał, że nie widuje A. Z. i Jego rodziny od kilku miesięcy. Wcześniej spotykał w/w, a także słyszał dochodzące z mieszkania kłótnie. Świadek A. J. zeznała, że zgodnie z Jej obserwacjami A. Z. mieszka w lokalu przy ul. [...]. Widuje w/w na podwórku, korytarzu lub ulicy i stąd wnioskuje, że w dalszym ciągu tam mieszka. Nie widuje natomiast żony i dzieci Zainteresowanego. P. J. oświadczył, że A. Z. z całą pewnością mieszka w miejscu pobytu stałego. Często widują się na klatce schodowej, ponadto Zainteresowany parkuje samochód pod drzwiami wejściowymi do bloku. Świadek zeznał, że nie widuje żony ani dzieci A. Z. Pismem z dnia 2 lutego 2010 r. Komisariat Policji W. – O. poinformował, że z rozpoznania posesyjno-osobowego dzielnicowego wynika, że A. Z. mieszka w lokalu przy ul. [...]. Na wniosek organu I instancji Komisariat Policji W. – R. przeprowadził kontrolę meldunkową w mieszkaniu przy ul. [...]. Ustalono, że A. Z. widywany jest pod wskazanym adresem, jednak rozpytani sąsiedzi nie byli w stanie jednoznacznie określić czy Zainteresowany nocuje w lokalu czy odwiedza jedynie żonę i dzieci. W dniu 25 marca 2010 r. organ I instancji przesłuchał do protokołu B. Z., matkę Zainteresowanego. Świadek potwierdziła, że syn mieszka w lokalu przy ul.[...]. Z powodu konfliktu z K. Z. synowa wraz z dziećmi musiała opuścić przedmiotowe mieszkanie. W dniu 6 kwietnia 2010 r. przesłuchano znajomą wnioskodawczyni, S. P. Świadek oświadczyła, że była w bieżącym roku w spornym lokalu. Nie wie czy A. Z. razem z żoną i dziećmi mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały. W czasie Jej wizyty nie był obecny. Świadek potwierdziła, iż dwa pokoje w lokalu są zamknięte na klucz i K. Z. nie ma do nich dostępu. W dniu 6 kwietnia 2010 r. A. S., pracownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, zeznała, że bywa w mieszkaniu przy ul. [...] dwa razy w tygodniu. Podczas wizyt Świadek widziała A. Z. kilkakrotnie, lecz Jego odwiedziny były krótkotrwałe. A. S. przyznała, że Zainteresowana skarży się na wnuka, a ich relacje są prawdopodobnie obciążone konfliktem rodzinnym. Pismem z dnia 14 kwietnia 2010 r. Zarząd Zasobu Komunalnego poinformował, że pomimo wielokrotnych wizyt nie udało się ustalić czy A. Z. mieszka w przedmiotowym lokalu i czy przechowuje w nim rzeczy osobiste. W dniach 16 i 19 kwietnia 2010 r. Strony zapoznały się z całością akt sprawy, w myśl art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent W. orzekł o odmowie wymeldowania A. Z. wraz [...] we W., gdyż uznał, że Wymienieni nie opuścili miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy. Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła K. Z., która oświadczyła, że wydana decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym. Zainteresowana wskazała, że życie A. Z. i Jego rodziny od lat koncentruje się w lokalu przy ul. [...] we W. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji ustalił, co następuje. W myśl orzecznictwa sądowo-administracyjnego zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie są aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu, bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu i opuszczenie lokalu (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 maja 2009 r., sygn. II SA/Sz 121/09). Zgodnie z treścią przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pod pojęciem pobytu stałego rozumie się zamieszkiwanie określonej osoby w danym miejscu, z zamiarem stałego przebywania. Tym samym zamieszkiwanie w lokalu, w rozumieniu powyższego przepisu, powinno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu centrum życiowego danej osoby. Pod pojęciem centrum życiowego należy rozumieć miejsce, w którym osoba realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, tj. mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, pierze, wypoczywa, przechowuje rzeczy osobiste codziennego użytku, podejmuje gości, przyjmuje korespondencję (wyrok WSA w Lublinie z 16 grudnia 2008r., sygn. III SA/Lu 337/08). Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że A. Z. nie opuścił trwale miejsca pobytu stałego. W dalszym ciągu ma klucze do drzwi wejściowych i swobodny dostęp do lokalu. Przebywa w nim w ciągu tygodnia, jest widywany przez sąsiadów, odbiera kierowaną do Niego korespondencję. Z ustaleń dokonanych prze Policję wynika, że Zainteresowany mieszka w lokalu przy ul. [...] we W. Sam A. Z. deklaruje dalszą chęć zamieszkiwania w miejscu pobytu stałego. Choć Odwołująca z całą stanowczością stwierdza, że A. Z. koncentruje Swoje życie w mieszkaniu przy ul. [...] we W., fakt ten nie znalazł potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Kontrola meldunkowa przeprowadzona pod wskazanym adresem wykazała, że Zainteresowany widywany jest w lokalu, jednak Jego wizyty mają prawdopodobnie charakter odwiedzin. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że małoletnia córka A. Z., A. Z., nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały. Zostało to potwierdzone przez wszystkich świadków przesłuchanych w toku postępowania. Ponadto matka w/w, I. Z. przyznała, że córka mieszka razem z Nią w lokalu przy ul. [...] we W. Powodem opuszczenia przez A. Z. miejsca zameldowania na pobyt stały, był konflikt z babcią, która nie pozwalała przebywać wnuczce w Swoim mieszkaniu, a sama dziewczynka bała się tam mieszkać. Wobec powyższych faktów dalsze utrzymywanie zameldowania A. Z. prowadziłoby do fikcji meldunkowej, czyli stanu sprzecznego z rzeczywistym. Należy pamiętać, że samo zameldowanie, w obecnym stanie prawnym, służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma za zadanie potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu, o czym stanowi art. 9 ust. 2 w/w ustawy. Stąd też wniosek, że priorytetowym celem ewidencji ludności jest odzwierciedlenie przez właściwy organ danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Na marginesie sprawy organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym fakt zameldowania, bądź wymeldowania z lokalu ma charakter wyłącznie ewidencyjny. Samo zameldowanie nie rodzi uprawnień do lokalu, wymeldowanie zaś nie przesądza o ich utracie. Jest to wyłącznie rejestracja danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby (wyrok WSA z dnia 08 kwietnia 2009 r., III SA/Gd 439/08). W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego K. Z. wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej odmowy wymeldowania A. Z.. W motywach zasadniczo powtórzyła argumentację zawartą w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że w skardze nie wskazano okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej p.p.s.a.). Przystępując do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzał się naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przytaczanej dalej jako ustawa, ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach. Według art. 15 ust. 2 tej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu i decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Wynik tak przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz będącego jego częścią postępowania dowodowego, organy administracji mają obowiązek ująć w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Uzasadnienie takie powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 kpa). Zdaniem Sądu, organy obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe i ustaliły stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy z naruszeniem wskazanych ogólnych zasad postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie miało ustalenie, czy w dacie rozstrzygania sprawy przez organy meldunkowe A. Z. zamieszkiwał z zamiarem stałego przebywania w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności w spornym lokalu we Wrocławiu przy ul. [...]. Organy nie przeprowadziły jednak pełnych ustaleń w tym zakresie, poprzestając przede wszystkim na przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania stron i zeznań świadków, przy czym, zdaniem Sądu, ocena zebranego w ten sposób materiału dowodowego nie została dokonana zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Fakt, że A. Z. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, poza wnioskodawczynią postępowania – K. Z., potwierdzili wprost J. Z. (szwagier strony), Ł. G. (sąsiadka), G. M. (sąsiad). Przesłuchana na tę okoliczność A. S. – opiekunka K. Z. z ramienia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. – oświadczyła do protokoły m.in., że podczas swoich dwugodzinnych wizyt w mieszkaniu K. Z. widziała A. Z. ,,parę razy", ,,tylko przez krótki czas". Jego wizyty są krótkotrwałe, stąd odnosi wrażenie, ,,że on tu nie mieszka, tylko przychodzi zobaczyć co się dzieje u babci". Z kolei fakt zamieszkiwania A. Z. w przedmiotowym lokalu, poza samym A. Z., jego żoną – I. Z. i matką B. Z., został potwierdzony przez sąsiadów: P. J. i A. J.. Organ administracji dysponując sprzecznymi ze sobą zeznaniami świadków nie może uchylić się od oceny wiarygodności tych dowodów, a tym samym od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Jeżeli spośród dwóch twierdzeń jedno jest prawdziwe, a drugie fałszywe, należy dokonać stosowanego wyboru, wskazując kryteria, jakimi kierował się organ uznając daną okoliczność za udowodnioną. Zdaniem Sądu, takich ustaleń dotyczących oceny wiarygodności zeznań świadków w sprawie zabrakło. Zwrócić należy uwagę, że sprawa dotycząca wymeldowania A. Z. jest sprawą, w której występują skonfliktowane podmioty o sprzecznych interesach. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonując z tego punktu widzenia działania organów w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał bezspornych podstaw do uznania, że zachodziły normatywnie określone przesłanki do odmowy wymeldowania A. Z. z lokalu przy ul. [...] we W. W sytuacji bowiem, gdy organ dysponował sprzecznymi twierdzeniami uczestniczących w postępowaniu podmiotów odnośnie tych przesłanek, jego obowiązkiem było podjęcie kroków zmierzających do wszechstronnego ich wyjaśnienia. W takim przypadku, najlepszą formą postępowania wyjaśniającego jest rozprawa administracyjna. Art. 89 ust. 2 k.p.a. stanowi, że organ powinien ją przeprowadzić wówczas, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków, biegłych albo w drodze oględzin, a zwłaszcza gdy koniczne jest przesłuchanie więcej niż jednego świadka, kilku biegłych. Rozprawa zapewnia bowiem możliwość ich konfrontacji. Względną wartość dowodową należy przypisać zamieszczonym w aktach administracyjnych sprawy informacjom Komisariatów Policji na temat miejsca zamieszkania A. Z. W informacji Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji W. – O. z dnia 2 lutego 2010 r. podano, że ,,z rozpoznania posesyjno-osobowego dzielnicowego z podległego rejonu wynika, że w.w. pod wskazanym adresem nie mieszka". Z kolei w piśmie Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji W.– R. z dnia 2 lutego 2010 r. stwierdzono, że A. Z. jest widywany w mieszkaniu przy ul. [...] we W., jednak pytani w tej sprawie sąsiedzi nie wiedzą, czy w.w. ,,przychodzi tylko w odwiedziny do żony i dzieci, czy też mieszka i nocuje pod wskazanym adresem". Przydatność dowodowa informacji Komisariatu Policji W. – O. z dnia 2 lutego 2010 r. nie jest oczywista nie tylko ze względu na brak jakichkolwiek danych, które pozwoliłyby na jej ocenę i weryfikację, ale również w świetle przytoczonych wyżej zeznań świadków (w tym sąsiadów K. Z.), z których część utrzymuje, że A. Z. nie mieszka pod wskazanym adresem, druga cześć przeciwnie – że mieszka. Z kolei, informacja Komisariatu Policji W. R. nie potwierdza, jak i nie wyklucza faktu zamieszkiwania A. Z. we W. przy ul. [...]. Podobnie należy ocenić informację Zarządu Zasobu Komunalnego Gminy W. z dnia 14 kwietnia 2010 r. z której wynika, że nie udało się ustalić, czy A. Z. mieszka w spornym lokalu i czy ma w nim swoje rzeczy, ponieważ nie udało się doń wejść. Organy meldunkowe w obu przypadkach uchyliły się od oceny wartości wskazanych dowodów zarachowując a priori niemożność ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego przez wskazane podmioty na niekorzyść K. Z. Nie wzięły przy tym pod uwagę ewentualności urzędowego dokonania oględzin przedmiotowego lokalu oraz przesłuchania w sprawie w charakterze świadków – mieszkańców budynku we W. przy ul.[...], w którym – zgodnie z twierdzeniem K. Z. ma zamieszkiwać A. Z.. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero, jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stworzyłoby podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. Zgodnie z wymogami art. 77 § 1 k.p.a., obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. Jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić. W kluczowej dla rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej ustalenia czy A. Z. zamieszkał w spornym lokalu, koncentrując w nim swoje sprawy życiowe w znaczeniu tego terminu przyjmowanym w orzecznictwie (miejsce w którym się przebywa, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przyjmuje gości, pracuje, itp.) organy nawet nie przeprowadziły dowodu z oględzin (kontroli) tego miejsca, co mogłoby zweryfikować wnioski płynące z innych dowodów. Sąd nie uwzględnił złożonego podczas rozprawy wniosku dowodowego K. Z. w przedmiocie przesłuchania wzmiankowanych przez nią świadków, gdyż zgodnie z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może (...) przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że niewyjaśnienie powyższych okoliczności stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracyjne nie wyjaśniły bowiem w sposób nie budzący wątpliwości przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, skutkujących wymeldowaniem lub odmową wymeldowania, t.j. faktu, czy A. Z. zamieszkuje obecnie z zamiarem stałego pobytu w lokalu przy ul. [...] we W. Mając to na uwadze konieczne było uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadzi pełne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia czy A. Z. przebywa w spornym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Organ dokona również wszechstronnej analizy wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, z wyjaśnieniem którym z tych dowodów dał wiarę, a którym jej odmówił i dlaczego, co pozwoli dopiero na końcowe załatwienie sprawy. Organ uwzględni przy tym wszystkie przedstawione wyżej uwagi i wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa.