IV SA/Wr 496/15

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu: po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. F. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: I. przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu; II. umorzyć postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W jego uzasadnieniu wskazał, że jest osobą samotną i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wnosi o przyznanie prawa pomocy w celu sporządzenia skargi kasacyjnej, gdyż nie jest w stanie pokryć kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Wskazał, że uzyskuje dochody z pomocy społecznej obejmujące zasiłek celowy [...] zł i inne zasiłki w kwocie [...] zł i [...] zł oraz dochody z tytułu drobnych napraw [...] zł, czyli łącznie [..] zł. Nie otrzymuje renty ani emerytury i nie pozostaje w zatrudnieniu. Nie posiada konta bankowego ani lokat bankowych. Jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Opłata za wynajem lokalu socjalnego wynosi 295 zł, a za prąd 18 zł, telefon 25 zł, leki około 50 zł miesięcznie. W ciągu dwóch ostatnich lat nie składał zeznania podatkowego z powodu braku dochodu. Podał, że nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, przedmiotów i papierów wartościowych i wierzytelności. W pieszej kolejności rozpoznaniu podlega wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Z przepisu art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wynika, że ustanowienie radcy prawnego lub adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. Z kolei przepis art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony. Mając na uwadze, że skarżący jest osobą bezrobotną korzystająca ze świadczeń z pomocy społecznej przyznawanym osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i zamieszkującą w lokalu socjalnym przyjąć trzeba, że wykazał on, iż spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Z tych względów należało w pkt I sentencji przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Odnośnie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wskazać należy, że strona skarżąca jest zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a., z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W tej sytuacji postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych podlega umorzeniu jako zbędne na podstawie art. 249a p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. O umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych orzeczono w pkt II sentencji. W myśl art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 3 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 i art. 239 § 1 pkt lit "a" oraz art. 249a p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.