IV SA/Wr 497/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Krupiński Asesor WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant: Agnieszka Figura po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2005r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego oddala skargę Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r. Nr [...]działając na podstawie art. 37j ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. tj. z 2001r., Nr 6, poz. 56 ze zm.); dalej ustawa o zatrudnieniu oraz art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie m.in. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 154, poz. 1793); dalej ustawa o zmianie ustawy o zatrudnieniu i art. 138 § 1 pkt 1 kpa – po rozpoznaniu odwołania J. L. od decyzji Starosty J. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że dnia [...]r. J. L. zarejestrował się w urzędzie pracy i udokumentował staż pracy w wymiarze [...] lat [...] miesięcy i [...] dni, w tym [...] lat i [...] dni zatrudnienia wykonywanego w szczególnych warunkach i w związku z tym z dniem [...]r. J. L[...] nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 120 % zasiłku podstawowego. W dniu rejestracji J. L. złożył też wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Po uzupełnieniu dokumentów dotyczących przebiegu zatrudnienia (przy czym ostatni dokument został złożony dnia [...]r.), organ I instancji ustalił, że J. L. nie spełnia warunków określonych w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i decyzją z dnia [...]r. orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. W dniu [...]r. J. L. złożył odwołanie od tej decyzji, w którym podniósł, że już w dniu rejestracji spełniał warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, jedynie z uwagi na brak możliwości poszczególne dokumenty potwierdzające zatrudnienie dostarczył później. Dodatkowo ponownie wniósł o doliczenie do stażu pracy okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tym stwierdzono, że odwołanie J. L. należy rozpatrzyć na podstawie ustawy o zatrudnieniu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 37j tej ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej jednocześnie okres uprawniający do emerytury, jeżeli; 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy (Dz. U. Nr 25, poz. 131 ze zm.) wynika, że udokumentowanie okresu zatrudnienia następuje w oparciu o świadectwa pracy i inne dokumenty niezbędne do ustalenia uprawnień osoby bezrobotnej. J. L. w dniu rejestracji nie spełniał żadnego z warunków określonych w art. 37j ustawy o zatrudnieniu. Przesłanek tych J. L. nie spełniał również, gdy przedłożył w organie I instancji pozostałe dokumenty dotyczące jego zatrudnienia w tym zaświadczenie o wykonywaniu pracy podczas pozbawienia wolności oraz zaświadczenie o okresie przebywania na zasiłku dla bezrobotnych. Ponownie ustalony staż pracy wyniósł bowiem [...] lat [...]miesięcy i [...] dni, przy czym okres zatrudnienia w szczególnych warunkach nie uległ zmianie. Organ I instancji nie mógł przy obliczaniu stażu pracy uwzględnić okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, czyli okresu: od [...]r. do [...]r. oraz od [...]r. do [...]r., ponieważ nie posiadał do tego legitymacji ustawowej, gdyż pobierany aktualnie zasiłek dla bezrobotnych podlegał wliczeniu do stażu pracy jedynie na przełomie roku [...]/[...]. Poza tym zarówno przed [...]r. jak i [...]r. zasiłek ten nie był i nie jest okresem zwiększającym staż pracy zgodnie z ustawą o zatrudnieniu. Organ I instancji słusznie wyłączył też z okresu uprawniającego do zasiłku okres pracy wykonywanej podczas tymczasowego aresztowania (od [...]r. do [...]r.), ponieważ dokument ten został przedłożony w [...]r. kiedy to z ustawy o zatrudnieniu wyłączono takie świadczenie jak zasiłek przedemerytalny. Organ II instancji na marginesie zauważył, że nawet gdyby J. L. zaliczono wbrew wszystkiemu okres pracy w areszcie na mocy art. 11 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu to strona nadal nie posiadałaby stażu pracy co najmniej 30 lat niezbędnego do nabycia zasiłku w wyższym wymiarze, gdyż wówczas staż pracy J. L. wynosiłby tylko [...] lat [...] miesiąc i [...] dni (udokumentowany staż pracy [...] lat [...] miesięcy i [...] dni + [...] miesiące i [...] dni okresu pracy podczas pozbawienia wolności ). To jednak przy wymogu posiadania przez mężczyznę co najmniej 30 lat pracy, w tym co najmniej 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach nie pozwala na zajęcie korzystnego stanowiska dla strony. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez nie przyjęcie do ogólnego stażu pracy - od którego uzależnione jest prawo do zasiłku przedemerytalnego - okresów pobierania zasiłków dla bezrobotnych. Skarżący podniósł, że w dacie rejestracji złożył wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego i już w dniu rejestracji spełniał warunki do przyznania tego świadczenia, zaś niezbędne dokumenty dostarczył później, ponieważ nie mógł ich złożyć w dniu rejestracji. Ponadto wskazał, że błędne jest stanowisko organów administracji, z którego wynika, że jedynie okres pobierania przez niego zasiłku dla bezrobotnych na przełomie roku [...]/[...] podlega zaliczeniu do stażu pracy, od którego uzależnione jest przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego, natomiast nie podlega zaliczeniu okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w latach [...]-[...] (czyli okres od [...]r. do [...]r. i od [...]r. do [...]r. ). Żaden z przepisów obecnie obowiązującej ustawy o zatrudnieniu nie przekreśla jego uprawnień z tego tytułu i nie eliminuje możliwości zaliczenia okresu zasiłkowego za wcześniejsze lata do ogólnego stażu pracy. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu ostatecznej decyzji, przy czym dodatkowo wskazano, że w dniu rejestracji w urzędzie pracy skarżący podał, że posiada [...]-letni staż pracy w tym [...] lata zatrudnienia w szczególnych warunkach. Faktyczny zaś staż pracy w dacie rejestracji wyniósł [...] lat, [...]miesięcy i [...] dni, w tym [...] lat i [...] dni zatrudnienia w szczególnych warunkach. Udokumentowany staż pracy skarżącego wynosi łącznie [...] lat [...]miesiąc i [...] dni. W dacie wydania zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał się na treść art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej ustawę o zatrudnieniu na mocy którego osoby zarejestrowane w urzędzie pracy jeszcze w 2001r., a uzupełniające dokumentami przebieg swojego zatrudnienia już w 2002r. mogą nabyć prawo do zasiłku przedemerytalnego, mimo że ustawa o zatrudnieniu "zaprzestała przyznawania zasiłków przedemerytalnych". Ponadto wyjaśniono, że jedynie na przełomie lat 2000 i 2001 ustawa o zatrudnieniu pozwala doliczyć do stażu pracy okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych. Wskazuje na to samo brzmieniu art. 37l ust. 1 tej ustawy obowiązujące w latach 2000-2001 na mocy którego można doliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okres aktualnie pobieranego zasiłku da bezrobotnych. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że ma to być okres aktualnie – obecnie wypłacanego zasiłku, a nie wcześniejszego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 135, poz. 1271 ze zm. ) stanowi, że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę decyzji pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Wojewody D. w przedmiocie odmowy przyznania J. L. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy: art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu oraz art. 11 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu. Z treści art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu wynika, że prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej jednocześnie okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Natomiast z treści art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej ustawę o zatrudnieniu wynikało, że osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy (1 stycznia 2002r.) zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego nabywają oraz zachowują do niego prawo na dotychczasowych zasadach. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zasadna. Argument skarżącego, że organy orzekające w sprawie winny były uwzględnić przy ustalaniu jego stażu pracy uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. do dnia [...]r. i od dnia [...]r. do dnia [...]r. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w myśl art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu - w brzmieniu obowiązującym w roku 2000 i 2001 - do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych. Istotne znaczenie w tej kwestii ma czas obowiązywania tego przepisu od dnia 15 marca 2000r. (wszedł on w życie na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 31 marca 2000r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Dz. U Nr 31, poz. 384) do dnia 31 grudnia 2001r. (utracił moc z dniem 1 stycznia 2002r. na podstawie art. 3 pkt 15 wskazanej wyżej ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie m. in. ustawy o zatrudnieniu). Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, iż zaliczeniu podlega jedynie okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych, czyli okres zasiłku pobieranego, w okresie kiedy obowiązywał ten przepis. Powyższe wskazuje, iż organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że okres pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. do dnia [...]r. i od dnia [...]r. do dnia [...]r. nie podlegał zaliczeniu do stażu pracy uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ nie był to aktualnie pobierany przez skarżącego zasiłek dla bezrobotnych, o którym mowa we wspomnianym przepisie art.37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu. Błędne jest zatem twierdzenie skarżącego, że ""żaden z przepisów prawa nie eliminuje możliwości zaliczenia okresu zasiłkowego za wcześniejsze lata do ogólnego stażu pracy". Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, iż wniosek skarżącego z dnia [...]r. o przyznanie zasiłku przedemerytalnego winien być rozpoznany w świetle przepisu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. zmieniającej m. in. ustawę o zatrudnieniu z którego wynikało, że osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy (1 stycznia 2002r.) zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego nabywają oraz zachowują do niego prawo na dotychczasowych zasadach. W niniejszej sprawie skarżący zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu [...]r., a więc przed wejściem w życie wskazanej wyżej ustawy zmieniającej ustawę o zatrudnieniu, jednakże zarówno w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna jak i w okresie późniejszym (w którym złożył pozostałe dokumenty: świadectwa pracy w firmie A zaświadczenia o pobieraniu zasiłku dla bezrobotnych i zaświadczenie o zatrudnieniu w areszcie) nie spełniał warunków do nabycia zasiłku przedemerytalnego, określonych w art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu, ponieważ nie legitymował się okresem pracy uprawniającym do tego zasiłku wynoszącym 30 lat dla mężczyzn. Ponadto, nawet jeżeli przyjąć odmienne stanowisko niż organy orzekające w sprawie, które odmówiły zaliczenia do stażu pracy uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu pracy świadczonej podczas tymczasowego aresztowania, obejmującego [...] miesiące i [...] dni (od [...]r. do [...]r. ) z tego względu, że skarżący przedłożył zaświadczenie potwierdzające to zatrudnienie dopiero w dniu [...]r., a więc w okresie kiedy przestał obowiązywać art. 37j ustawy o zatrudnieniu określający przesłanki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, skarżący nadal nie spełniałby wymogu zatrudnienia wynoszącego co najmniej 30 lat pracy, gdyż okres jego zatrudnienia wyniósłby [...] lat [...] miesiąc i [...] dni. Skargę zatem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało oddalić.