IV SA/Wr 498/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zażalenia na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w L., działając na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. w związku z art. 37 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Z. R. na bezczynność i przewlekłość postępowania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Zespół Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 we W. w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 5 marca 2013 r. i wydania decyzji w sprawie żądania o wypłatę zasiłku okresowego i udzielenia pomocy finansowej i rzeczowej w postaci zasiłku celowego, uznało zażalenie za nieuzasadnione. Powyższe postanowienie zawierało pouczenie, że jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu a stronie przysługuje skarga na bezczynność organu I instancji, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. Z. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wskazane postanowienie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w L. wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że zakwestionowane postanowienie w świetle brzmienia art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w k.p.a. Tym samym, katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów k.p.a. jest zamknięty. Ocena możliwości merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez sąd administracyjny wymaga przeanalizowania, czy jest to postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 p.p.s.a., bowiem tylko na takie postanowienia przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. i zostało podjęte na skutek zażalenia skarżącego na bezczynność i przewlekłość postępowania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 5 marca 2013 r. Należy w pełni podzielić stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem skarga na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. jest niedopuszczalna. Jak wynika z poglądów doktryny i judykatury stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter incydentalny, a zatem nie kończy postepowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (zob. orzeczenia NSA: z dnia 13 marca 2001 r., sygn. akt I SAB 246/00, nr LEX 78952, z dnia 8 lutego 1995, sygn. akt I SAB 86/94, publ. ONSA 1996/1/39, z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00 i z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Trafnie Kolegium zauważyło, że w przypadku bezczynności organu w rozpoznaniu podania strony, stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność tego podmiotu, której wniesienie wymaga wcześniejszego wyczerpania trybu określonego w art. 37 k.p.a. Zaskarżone postanowienie zawierało w tym względzie stosowne pouczenie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.