IV SA/Wr 501/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Małgorzata Malinowska – Grakowicz, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. B., na Rektora Uniwersytetu W., w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 404/08, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 lipca 2010 r. skierowanym bezpośrednio do tutejszego Sądu, A. B. (zwany dalej skarżącym) złożył skargę na Rektora Uniwersytetu W. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 404/08. Skarga została przesłana do organu, o czym poinformowano skarżącego. Skargę tożsamej treści skarżący wniósł także za pośrednictwem organu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga we wskazanej na wstępie materii jest już przedmiotem rozważań Sądu (sygn. akt IV SA/Wr 500/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Katalog negatywnych przesłanek dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego zawarty jest w art. 58 p.p.s.a. Po myśli § 1 pkt 4 omawianego przepisu prawa, sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Norma ta statuuje tzw. zawisłość sprawy. Oznacza to, że postępowanie toczące się już przed sądem administracyjnym odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Bez wątpienia w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt IV SA/Wr 500/10 a niniejszą sprawą (sygn. akt IV SA/Wr 501/10) zachodzi nie tylko tożsamość stron (A. B. contra Rektor Uniwersytetu W.), ale również tożsamość przedmiotu (tj. niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 404/08). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący nie mógłby skutecznie domagać się – z uwagi na zawisłość sprawy – aby sąd administracyjny powziął działania mające na celu weryfikację podniesionych w skardze okoliczności i ewentualnie zastosował środki zmierzające do eliminacji stanu – w ocenie skarżącego – niezgodnego z prawem. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.