IV SA/Wr 506/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W niniejszej sprawie skarżący złożył osobiście w Sądzie w dniu 16 stycznia 2014 r. na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. W jego uzasadnieniu podniósł, że jest osobą nie osiągającą dochodów i nie posiadającą majątku i zmuszoną głodować. W rubryce nr 3 obejmującej informacje o przedmiocie zaskarżenia wskazał, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w celu wniesienia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2014 r. oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek ten zawierał również zażalenie od powyższego postanowienia Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r., które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 77/14, w którym stwierdzono, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika urzędu celem złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem w sytuacji gdy strona ma otwartą drogę do złożenia od tego orzeczenia skargi kasacyjnej powinno skutkować oddaleniem takiego wniosku z uwagi na oczywistą bezzasadność takiej skargi na dzień wydania przez wojewódzki sąd administracyjny orzeczenia w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a przyznanie tego prawa następuje w sytuacji, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 16 stycznia 2014 r. o ustanowienie adwokata z urzędu w celu wniesienia zażalenia od postanowienia Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r. oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy jest bezprzedmiotowe, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 77/14 oddalił zażalenie od postanowienia Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r. Oceny tej nie niweczy fakt, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienie zażalenia został złożony wraz z zażaleniem. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.