IV SA/Wr 506/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 506/15 w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: odrzucić zażalenie. Pismem z dnia 4 maja 2017 r. Z. Z. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "z dnia 19 marca 2017 r." wydane w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 506/15. W treści swojego pisma skarżący podkreślił, że w okresie od dnia 6 czerwca 2016 r. do dnia 14 grudnia 2017 r. nie mógł czytać i pisać ze względów medycznych. Nie otrzymał też żadnej pomocy prawnej, choć Konstytucja gwarantuje mu podmiotowość postępowania sądowego. Podkreślił także, że opinia sporządzona przez ustanowionego z urzędu radcę prawnego co do zasadności wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności, a sąd administracyjny nie był uprawniony do jej oceny. Zarządzeniem z dnia 12 maja 2017 r. poinformowano skarżącego, że w dniu 19 marca 2017 r. w niniejszej sprawie nie zostało wydane żadne postanowienie, zaś jego żądanie przyznania prawa pomocy zostało rozstrzygnięte postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 r. Wobec powyższego wezwano stronę do wskazania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, jakiego orzeczenia dotyczy wniesione przez niego zażalenie. Skarżący w dniu 12 czerwca 2017 r. wyjaśnił, że nie rozumie treści pisma, a zażalenie – jak mniemał – dotyczyło postanowienia z dnia 20 marca 2017 r. Jednakże podkreślił, że nie jest w stanie dotrzeć do tego postanowienia, gdyż przez pomyłkę zostało ono zniszczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) (uchylony); 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Jak wynika zatem z treści wskazanego przepisu warunkiem dopuszczalności zażalenia jest – po pierwsze – wydanie przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia, a po wtóre przydanie temu orzeczeniu cechy zaskarżalności, czy to poprzez wyraźną dyspozycję przepisu ustawy procesowej, czy też poprzez stwierdzenie tożsamości jego przedmiotu z postanowieniami wymienionymi w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie, skarżący jedną przesyłką nadaną w dniu 4 maja 2017 r. wniósł dwa odrębna zażalenia. Jedno na postanowienie z dnia 20 marca 2017 r., drugie zaś – będące przedmiotem niniejszego postępowania – na postanowienie z dnia 19 marca 2017 r. O ile jednak w pierwszym przypadku wydane zostało w rzeczywistości postanowienie o odrzucenie zażalenia skarżącego, o tyle w dniu 19 marca 2017 r. tutejszy Sąd nie podjął żadnego rozstrzygnięcia w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 506/15. Również z treści wskazanego zażalenia nie można jednoznacznie wywnioskować, jakiego orzeczenia miałoby ono dotyczyć. W szczególności nie można przyjąć, że kwestionowanym orzeczeniem jest postanowienie z dnia 19 kwietnia 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania o przyznanie prawa pomocy. Postanowienie to zostało bowiem stronie doręczone dopiero w dniu 12 maja 2017 r., zaś w dniu 22 maja 2017 r. wpłynęło na nie zażalenie, któremu został nadany bieg. Także sam skarżący, wezwany do określenie przedmiotu zaskarżenia, nie wskazał jednoznacznie jakiego orzeczenia wniesione zażalenie miałoby dotyczyć. Zatem wobec tego, że przedmiotowe zażalenie zostało wniesione na orzeczenie nieistniejące, należało je uznać za niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I OZ 621/09 i powołane tam orzecznictwo). Stosownie do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze wskazaną podstawę prawną, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.