IV SA/Wr 507/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz- Sass po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 104 k.p.a., oraz art. 1 ust. 1, art. 2, art. 3 ust.1. pkt 1 w zw. z art. 10 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu odwołania K. H., (dalej skarżąca), od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego we W. (dalej organ I instancji) nr [...]z dnia [...] w sprawie odmowy udostępnienia skarżącej informacji publicznej w zakresie podania sygnatur akt spraw w Sądzie Okręgowym, w których sądy nie wznowiły z urzędu postępowań wraz z podaniem podstawy prawnej niewznowienia, pomimo prawidłowo złożonych wniosków, z podaniem na wydziały, w okresie od 2007r. do dnia sporządzenia informacji, Prezes Sądu Apelacyjnego we W. (dalej organ odwoławczy, II instancji) , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji . Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że w dniu 14 stycznia 2014 r. do Sądu Okręgowego we W. wpłynął wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej na piśmie poprzez podanie: 1. czy są, a jeżeli tak to jakie są zasady karania sędziego w przypadku uchylenia wyroku z urzędu oraz jakie są zasady w przypadku uchylenia wyroku na wniosek oskarżonego czy którejkolwiek ze stron, 2. sygnatur akt spraw w Sądzie Okręgowym gdzie sądy nie wznowiły z urzędu postępowań wraz z podaniem podstawy prawnej nie wznowienia pomimo prawidłowo złożonych wniosków z podaniem na wydziały w okresie od dnia 2007 roku do dnia sporządzenia informacji. W dniu 24 stycznia 2014 r, organ I instancji skierował do skarżącej pismo, w którym wskazał, że odpowiedzi na pierwszy punkt zapytania powinna szukać w rozdziale 3 art. od 107 do 133 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. Natomiast w odpowiedzi na drugi punkt zapytania skarżąca została powiadomiona, że informacja w tym zakresie ma charakter informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ I instancji poinformował jednocześnie, że udostępnienie informacji przetworzonej wymaga wykazania przesłanki interesu publicznego i nastąpić może po wykazaniu przez skarżącą w terminie 14 dni , że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wyznaczył stronie termin czternastu dni na realizację tego zobowiązania. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 17 lutego 2014 r. (data wpływu), skarżąca zawarła polemikę ze stanowiskiem organu w zakresie zakwalifikowania żądanej informacji określonej w pkt 2 wniosku jako informacji przetworzonej. Jednocześnie wskazała, że sposób postępowania Sądów w sprawie wniosków o wznowienie jest szczególnie istotny dla interesu publicznego, w tym dla dobra wymiaru sprawiedliwości, "a każdy obywatel ma realną możliwość poinformowania środków masowego przekazu oraz wpływu np. przez środki masowego przekazu". W konsekwencji organ I instancji decyzją z dnia 26 lutego 2014 r. odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym pkt 2 wniosku z dnia 14 stycznia 2014 r. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że informacja, o którą zwróciła się skarżąca, stanowi informację przetworzoną. Jej udostępnienie wymaga przeprowadzenia analizy akt z okresu od 2007 roku do dnia sporządzenia informacji pod kątem zgodności z kryteriami wskazanymi przez skarżącą i utworzenia zbioru spraw spełniających kryteria wniosku. Nadto organ wskazał, że okoliczności wskazane przez skarżącą w piśmie z dnia 17 lutego 2014 r. nie stanowią spełnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Nie ma bowiem żadnego logicznego związku pomiędzy faktem uzyskania informacji publicznej w postaci spisu sygnatur spraw określonej przez skarżącą kategorii z potrzebą wiedzy obywatela w tym zakresie, czy "wpływaniem poprzez środki masowego przekazu". Skarżąca złożyła w ustawowym terminie odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Podniosła, że jej zdaniem błędne jest stanowisko organu I instancji uznające, że nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku dotyczącego wykazania interesu publicznego. W ocenie odwołującej organ I instancji, zgodnie z konstytucją, miał obowiązek udostępnić żądane informacje. Podkreśliła, że ogłoszenie w środkach masowego przekazu stanowi realną możliwość wpływu na funkcjonowanie państwa. Rozpatrując odwołanie organ II instancji uznał, że jest ono niezasadne. Po dokonaniu analizy uregulowań art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy organ odwoławczy podał, że na Prezesie Sądu Okręgowego we W., jako na organie władzy publicznej, bezsprzecznie spoczywa obowiązek udzielania informacji publicznej. Jednocześnie wskazał, że w rozpatrywanej sprawie sedno zagadnienia sprowadza się do stwierdzenia, czy wnioskowana przez skarżącą informacja publiczna jest informacją publiczną prostą, czy informacją publiczną przetworzoną. Organ, odwołując się do sformułowanych na tle dotychczasowego orzecznictwa definicji informacji publicznej prostej i przetworzonej, podkreślił, że przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Zdaniem organu II instancji, wniosek skarżącej obejmował swoim zakresem informację przetworzoną, która nie znajdowała się w obiegu publicznym. Uzyskanie bowiem wnioskowanych informacji wymaga sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, na podstawie której powstanie jakościowo nowa informacja. Wytworzenie jej nastąpi, jak dalej argumentował organ, według określonych kryteriów, co świadczy niewątpliwie o procesie przetworzenia informacji. Wskazał, że organ I instancji nie dysponował na dzień złożenia wniosku gotową informacją i musiałby poprzedzić jej wytworzenie złożonymi działaniami. Tym bardziej, że jak wskazał organ I instancji, w Sądzie Okręgowym nie prowadzi się wykazów dla wnioskowanej kategorii spraw. Nie dysponuje on bowiem spisem sygnatur akt spraw dotyczących postępowań nie wznowionych z urzędu. Udzielenie informacji musiałoby zostać poprzedzone przeglądem repertoriów od roku 2007 i wytworzeniem wykazu takich spraw. Dodatkowo należałoby przeanalizować uzyskane akta spraw pod kątem wyselekcjonowania tych, które spełniałyby wskazane przez skarżącą kryteria. Powyższe przemawia zatem, zdaniem organu odwoławczego, za zakwalifikowaniem żądanych informacji jako informacji przetworzonej, do uzyskania której niezbędne jest wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. Tymczasem, jak wynika z wydanej decyzji, skarżąca takiego interesu nie wykazała. Nie wskazała również, jak zamierza wykorzystać żądane informacje w istotnym interesie publicznym, ani jakie ma ku temu możliwości. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji w zakresie uznania, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku w zakresie wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Definiując pojęcie interesu publicznego organ, odwołując się także i w tym zakresie do orzecznictwa sądowego, wskazał, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz instytucji publicznych, jako pewnej całości. Podkreślił, że skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej istotne jest nie tylko to, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania państwa, np. usprawniłoby działanie jego organów. W konsekwencji organ II instancji stwierdził, że nie widzi podstaw do uznania, że informacje, które pozyskałaby skarżąca, miałyby znaczenie z punktu widzenia efektywności funkcjonowania państwa, czy też poprawy funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Skarżąca nie wyjaśniła bowiem, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowaniu organów administracji publicznej. Zdaniem organu odwoławczego, przesłankę wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego należy uznać za wypełnioną kiedy pozyskanie określonej informacji i jej upublicznienie leży w interesie nie tylko wnioskodawcy. Tymczasem udostępnienie danych objętych wnioskiem skarżącej nie wpłynie, w ocenie organu, na poprawę usprawnienia wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego. Nie będzie także miało realnego znaczenia dla funkcjonowania struktur publicznych. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie oraz w miarę możliwości zobowiązanie organu I instancji do niezwłocznego udzielenia informacji objętej wnioskiem. Skarżąca podniosła, że wnioskowana informacja mogła być udzielona poprzez umieszczenie orzeczeń "na Portalu Orzeczeń z ich tematyczną identyfikacją". W jej ocenie, organ odwoławczy uchybił przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej i Konstytucji RP przyjmując, że informacja, o którą wniosła, jest informacją przetworzoną. Zdaniem skarżącej, organ nie zauważa, że podała ona uzasadnienie potrzeby uzyskania informacji przetworzonej, gdyby nawet uznać, że informacja, o którą wniosła, jest informacją przetworzoną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że podstawą podjęcia działań celem zgromadzenia danych byłoby wykazanie przez skarżącą, że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego - ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców a jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania danych dla poprawy funkcjonowania organów państwa, w tym przypadku wymiaru sprawiedliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym, w myśl art.134 §1 p.p.s.a., sąd ten nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Innymi słowy, w kontekście wniosków skargi należy podkreślić, że sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Dokonując oceny legalności wskazanej na wstępie decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sprawie odmowy udostępnienia skarżącej informacji publicznej w zakreślonych wyżej ramach, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł uchybień podniesionych w skardze, które uzasadniałyby jej uwzględnienie. Nie dopatrzył się także żadnej innej wadliwości z urzędu. Z niekwestionowanych okoliczności niniejszej sprawy wynika, że organ I instancji w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej na piśmie poprzez podanie: "1. czy są, a jeżeli tak to jakie są zasady karania sędziego w przypadku uchylenia wyroku z urzędu oraz jakie są zasady w przypadku uchylenia wyroku na wniosek oskarżonego czy którejkolwiek ze stron; 2. sygnatur akt spraw w Sądzie Okręgowym gdzie sądy nie wznowiły z urzędu postępowań wraz z podaniem podstawy prawnej nie wznowienia pomimo prawidłowo złożonych wniosków z podaniem na wydziały w okresie od dnia 2007 roku do dnia sporządzenia informacji" - pismem z dnia 24 stycznia 2014 r. udzielił skarżącej informacji w zakresie objętym pkt 1 jej wniosku. Natomiast w odniesieniu do informacji zawartej w pkt 2 wniosku, po uprzednim wezwaniu skarżącej do wskazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego z uwagi na rodzaj informacji objętej pozostałym zakresem wniosku sklasyfikowanej jako informacja przetworzona, organ I instancji odmówił udostępnienia skarżącej informacji publicznej określonej pkt 2 wniosku . W niniejszej sprawie istota zagadnienia sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy informacja publiczna wskazana w pkt 2 wniosku jest informacją przetworzoną oraz czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia, co niesporne między stronami, stanowią przepisy art. 1 ust. 1, art. 2, art. 3 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 10 oraz art. 16 powołanej już ustawy (ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ). Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ustawy , każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach wskazanych w jej art. 4, do których należy także Prezes Sądu Okręgowego we W. (art. 4 ust. 1 pkt 1ustawy) jako organ władzy publicznej. Bezsprzecznie żądana przez skarżącą informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby jej udostępniania wymienione w art. 7 ust. 1, wśród nich udostępnianie informacji na wniosek (art. 10 ustawy). W myśl art. 2 ust. 2 ustawy, od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Jednocześnie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym: "Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego", w sposób istotny ogranicza to prawo, stanowiąc, że dostęp do informacji przetworzonej jest możliwy w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy ma w istocie przeciwdziałać zalewowi wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Dlatego też wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej dla wykazania, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, powinien wyjaśnić, nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 09.12.2010 r., sygn. akt I OSK 1768/10 publ. cbois). Jednocześnie ustawa nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej ani pojęcia interesu publicznego. W tym zakresie należy się zatem odwołać do poglądów wypracowanych przez doktrynę i orzecznictwo sądowoadministracyjne, co zostało zresztą wyczerpująco przedstawione w zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Składa się na nią pewna suma informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. W jej efekcie powstaje nowy, przetworzony dokument czy zespół danych, nieistniejący do momentu jego wytworzenia na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W istocie, jak wynika z orzecznictwa, jeżeli utworzenie nowego zestawienia w oparciu o informacje proste wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca, to czynności podejmowane w tym zakresie wskazywać będą na proces tworzenia jakościowo nowej informacji, a więc informacji przetworzonej. Nowe zestawienie informacji nie stanowi informacji przetworzonej tylko wtedy, gdy jego wytworzenie nie wymusza analizowania posiadanego zasobu dokumentów i wyboru tylko niektórych dokumentów z tego zasobu według określonych kryteriów (wyrok NSA z dnia 09.10. 2012 r., sygn. akt I OSK 1737/12, publ. cbois). Informacja przetworzona nie powstaje w drodze czynności mechanicznej sprowadzającej się do automatycznego usuwania danych, lecz wytworzenie poprzedzone musi być złożonym działaniami myślowymi. Wymaga bowiem podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech informacji (por. H. Izdebski, Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2001 r. s. 31; R. Stefanicki, Ustawa o dostępie do informacji publicznej –Wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa sądowego, Państwo i Prawo" 2004 r. nr 2 s.97). Z kolei w kontekście definicji "interesu publicznego", jak trafnie zauważył organ, należy wskazać, że pojęcie to jest pojęciem niedookreślonym. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz instytucji publicznych, jako pewnej całości. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej istotne jest nie tylko to, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania państwa. W doktrynie wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. ( por. wyroki NSA z dnia 11.09.2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12, z dnia 17.10.2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, z dnia 27.01.2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, publ. cbois oraz J. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa do informacji, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego", 2010, nr 5-6, s. 104). Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika jednak, że wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. W momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zatem zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym i może odmówić jej udostępnienia tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie wykaże występowania tej przesłanki. Zatem jeśli podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji przetworzonej nie wykaże, po wezwaniu, szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, wydać na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy decyzję odmowną. W rozpatrywanej sprawie organ odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej z powodu konieczności jej przetworzenia, nie znajdując szczególnie istotnego interesu publicznego w żądaniu. Takie stanowisko organów obu instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela. Analiza treści wniosku prowadzi do konkluzji, że domaganie się wykazu sygnatur akt spraw zarejestrowanych począwszy od 2007 r. w poszczególnych wydziałach Sądu Okręgowego we W. z uwzględnieniem wszystkich kryteriów wskazanych przez skarżącą, tj. postępowań nie wznowionych z urzędu, mimo prawidłowo złożonych wniosków z jednoczesnym podaniem podstawy prawnej braku wznowienia, przekracza ramy normalnego sposobu korzystania z informacji publicznej, bowiem wymagało, jak to trafnie wykazały organy rozpatrujące sprawę, sporządzenia zestawienia i jego opracowania. Żądana informacja ma zatem charakter informacji przetworzonej. Wobec takiego zakresu wniosku bezsprzecznie utworzenie informacji, której domaga się skarżąca, wymagałoby przeanalizowana wszystkich repertoriów prowadzonych od 2007 roku w poszczególnych wydziałach Sądu Okręgowego we W. w celu odszukania spraw mogących spełniać kryteria zakreślone we wniosku. Następnie dopiero jednostkowa analiza poszczególnych akt spraw pod kątem kryteriów wskazanych we wniosku mogłaby doprowadzić do uczynienia zadość wnioskowi skarżącej. Zgodzić się też należy z poglądem organów, że zadośćuczynienie żądaniu skarżącej i dokonanie tak szczegółowej analizy właściwych dokumentów źródłowych poprzez zaangażowanie dużej liczby pracowników poszczególnych wydziałów sparaliżowałoby pracę Sądu, co z pewnością nie było zamiarem ustawodawcy. Ponadto, skoro skarżąca na wezwanie do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego odpowiedziała twierdzeniem, że informacja, o którą się zwróciła, nie stanowi informacji przetworzonej jednocześnie wskazując, że uzyskanie żądanej informacji jest istotne dla wymiaru sprawiedliwości a każdy obywatel ma realną możliwość poinformowania środków masowego przekazu oraz wpływu np. przez środki masowego przekazu, za zasadną należy uznać odmowę udzielenia wnioskowanej informacji. Sąd podziela stanowisko organów, sprowadzające się do konkluzji, że cel, dla zaspokojenia którego żądana informacja miałaby zostać udostępniona, nie jest szczególnie istotnym interesem publicznym. Nie sposób bowiem przyjąć, że istnieje bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy między faktem uzyskania przez skarżącą informacji publicznej w postaci spisu sygnatur spełniających kryteria określone w jej wniosku, a potrzebą wiedzy bliżej nieokreślonego szerszego grona ludzi - obywateli w tym zakresie, czy też wpływaniem poprzez środki masowego przekazu, prawdopodobnie na sposób funkcjonowania Sądu Okręgowego (dodanie Sądu). Nawet gdyby oceniać ją w aspekcie szerszym, jak tego chce skarżąca, trudno jest znaleźć bezpośredni związek pomiędzy informacją dotyczącą "sposobu postępowania Sądów w sprawie wniosków o wznowienie" a możliwością jej realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa, w tym przypadku Sądu, poprzez krytykę prasową, czy np. wykorzystanie w praktyce stosowania prawa. Nie istnieje bowiem pewność, ani nawet prawdopodobieństwo użycia żądanej informacji przez właściwe organy w tym celu. Wymaga także podkreślenia, że wskazany w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy interes ma być szczególnie istotny. Powyższe oznacza interes niezwykły, odznaczający się czymś osobliwym, mający nadzwyczajne znaczenie (por. Nowy słownik poprawnej polszczyzny pod redakcją Andrzeja Markowskiego, Warszawa 1999, str.1003). Trafnie w świetle wyżej wymienionych okoliczności sprawy organy orzekające uznały, że skarżąca nie wykazała powodów, dla których spełnienie jej żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Stanowisko swoje w tym zakresie przekonywująco uzasadniły, nie przekraczając granic uznania administracyjnego. Sąd nie podziela zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji RP. Zauważyć należy, że prawo obywateli do uzyskania informacji, określone art. 61 Konstytucji RP jest regulowane przepisami właśnie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co znajduje odzwierciedlenie w treści § 4 tegoż artykułu. Pokreślić też należy, że organy rozstrzygające sprawę wyjaśniły motywy swoich decyzji i wskazały również ich prawidłową podstawę prawną. Z analizy treści tych rozstrzygnięć wynika, że nie zostały naruszone przepisy powołanej ustawy, jak też Konstytucji RP. Nie może być więc mowy o jakimkolwiek ograniczeniu prawa skarżącej do konstytucyjnie gwarantowanego prawa uzyskania informacji o sprawach publicznych. Wszechstronna ocena niniejszej sprawy wskazała bowiem, że po stronie skarżącej nie wystąpiła przesłanka do udostępnienia jej przetworzonej informacji publicznej. W świetle powyższego decyzje zaskarżonej treści uznać należy za prawidłowe. W niczym bowiem nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji, jak i przepisów postępowania. W tej sytuacji skarga podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.