IV SA/Wr 510/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Protokolant Asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi T.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734 ze zm.); dalej: ustawa, po rozpatrzeniu odwołania T. H. od wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta L. decyzji Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta L. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy. Jak wskazało Kolegium, organ I instancji stwierdził, że strona nie spełnia warunków do przyznania wyżej wymienionego świadczenia, normowanych przepisem art. 5 ust. 5 ustawy. W odwołaniu od tej decyzji strona nie sprecyzowała jednak konkretnych zarzutów, skierowanych przeciwko meritum podjętego rozstrzygnięcia, wnosząc jedynie o zmianę wydanej w I instancji decyzji, względnie o jej uchylenie. Jak dalej podało Kolegium, art. 2 ust. 1 ustawy stanowi, iż z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, dodatek mieszkaniowy przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Jak wynika z art. 5 ust. 5 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać: 1) 35 m2 - dla 1osoby, 2) 40 m2 – dla 2 osób, 3) 45 m2 – dla 3 osób, 4) 55 m2 - dla 4 osób, 5) 65 m2 - dla 5 osób, 6) 70 m2 - dla 6 osób, a w razie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym większej liczby osób dla każdej kolejnej osoby zwiększa się normatywną powierzchnię tego lokalu o 5 m2. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Z treści złożonego wniosku wynika, że odwołująca się prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zamieszkuje w lokalu mieszkalnym, położonym w L., przy ulicy G. [...], o powierzchni użytkowej wynoszącej 48,10 m², dla którego powierzchnia normatywna, ustanowiona przepisem art. 5 ust. 1 ustawy, wynosi 35 m2. Łączna powierzchnia pokoi i kuchni w tym lokalu wynosi 42,64 m². Organ odwoławczy stwierdził też, że po powiększeniu powierzchni normatywnej tego lokalu o dodatkowe 30% otrzymamy powierzchnię 45,50 m2, od której jednak większa jest powierzchnia użytkowa lokalu strony. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika ponadto, że w odniesieniu do tego lokalu przekroczenie ustanowionej dla niego powierzchni normatywnej nie jest wprawdzie większe niż 50%, jednakże w takim przypadku przyznanie stronie wnioskowanego dodatku uzależnione jest od stwierdzenia, że udział powierzchni kuchni i pokoi w łącznej powierzchni użytkowej lokalu nie jest większy niż 60%. Z treści złożonego w sprawie wniosku wynika, że w odniesieniu do zajmowanego przez stronę lokalu mieszkalnego udział powierzchni tych pomieszczeń w łącznej powierzchni użytkowej lokalu jest większy niż wymagane 60%. Dlatego też Kolegium uznało, że przyznaniu stronie wnioskowanego dodatku mieszkaniowego stoi na przeszkodzie przepis art. 5 ust. 1 i 5 ustawy. W skardze na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu T.H. wniosła o jej uchylenie podnosząc m.in., że przy jej wydaniu nie wzięto pod uwagę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r., podjętej w sprawie sygn. akt OPK 21/02. T.H. wskazała także, iż przypuszcza, że Burmistrz Miasta L. nie przekazał Kolegium wszystkich dokumentów, złożonych przez nią w związku z ubieganiem się o dodatek mieszkaniowy, co zaważyło na końcowym jej rozstrzygnięciu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Nadto Kolegium podniosło, że bez wpływu na ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozostaje zarzut skarżącej sformułowany na podstawie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r., gdyż ze złożonego przez T.H. wniosku nie wynika, aby osoba, będąca w stosunku do niej bliską, zamieszkiwała wraz z nią w lokalu mieszkalnym, położonym w Lubaniu przy ulicy G. [...]. Nie wskazuje na to także treść załączonej do akt sprawy umowy najmu z dnia 31 marca 2010 r., z której skarżąca wywodzi swoje uprawnienie do zajmowanego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa o dodatkach mieszkaniowych. W sposób jednoznaczny określa ona kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wnioskodawca, aby otrzymać świadczenie, musi łącznie spełniać warunki dotyczące posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego (z wyjątkami przewidzianymi ustawą), średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego oraz powierzchni użytkowej lokalu. Oznacza to, że niespełnienie któregokolwiek z nich powoduje odmowę przyznania dodatku. Składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżąca przedstawiła umowę najmu lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 48,10 m², zawartą z właścicielem lokalu w dniu 31 marca 2010 r. na czas nieokreślony. Przedstawiła także deklarację o wysokości dochodów, z której wynika, iż jedynym ich źródłem jest pomoc rzeczowa oraz zasiłek okresowy otrzymywane z pomocy społecznej, w kwocie 388,50 zł. We wniosku o przyznanie dodatku skarżąca podała również, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc, to 119,32 zł. W niniejszej sprawie ustalono, że skarżąca nie spełnia warunku dotyczącego nieprzekroczenia wyznaczonej przez ustawodawcę normatywnej powierzchni użytkowej lokalu. Powierzchnię tą, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, określa art. 5 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym dla 1 osoby nie może ona przekraczać 35 m². W ust. 5 tego artykułu ustawa dopuszcza przekroczenie tak określonego normatywu powierzchni użytkowej, jednak nie więcej niż o 30% albo 50% w przypadku, gdy udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%. Powiększenie o 30% ustalonego dla skarżącej normatywu daje powierzchnię 45,50m², która jest mniejsza od powierzchni zajmowanego przez nią lokalu. Z kolei, powierzchnia pokoi i kuchni w tym lokalu wynosi 42,64 m², co sprawia, że jej udział w łącznej powierzchni użytkowej lokalu przekracza wskazaną wcześniej wartość 60%. W przypadku zaś przekroczenia wyżej wymienionych wielkości dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, o czym słusznie zdecydowały organy orzekające. Przy czym, podkreślenia wymaga, iż w sprawie nie wystąpiły żadne inne okoliczności, które miałyby wpływ na dokonane w ten sposób ustalenia. W kwestii natomiast powołanej w skardze uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r., sygn. akt OPK 21/02, zgodnie z którą osoba studiująca i przebywająca poza miejscem stałego zamieszkania może być zaliczona do osób stale zamieszkujących i gospodarujących wspólnie z wnioskodawcą ubiegającym się o przyznanie dodatku mieszkaniowego w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) (publ. Lex nr 54210), stwierdzić należy, iż skarżąca nie wykazała by sytuacja faktyczna i prawna omówiona w tej uchwale miała do niej bezpośrednie odniesienia toteż powoływanie się na to orzeczenie nie mogło odnieść pożądanego skutku. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.