IV SA/Wr 510/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca) Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej I. uchyla zaskarżone orzeczenie i orzeczenie je poprzedzające; II. orzeka, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu. Przedmiotem skargi Ł. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. (RWKL) z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie nr [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w P. (TWKL) z dnia [...], które stwierdziło trwałą niezdolność skarżącego do zawodowej służby wojskowej, kat. "N". Orzeczenie RWKL zostało oparte na podstawie art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz §§ 5, 16, 21 ust. 1 i 2, 24 ust.1 i 30 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 15, poz. 80), dalej rozporządzenie. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia RWKL wskazała że TWKL w P. w dniu [...] wydała orzeczenie nr [...] w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej, w którym uznała skarżącego, z powodu utrwalonego przykurczu zgięciowo-wyprostnego stawu łokciowego lewego, w zakresie zgięcia 60-45°, bez ruchów rotacyjnych przedramienia, po przebytym otwartym zwichnięciu III° tego stawu, znacznie upośledzające sprawność, zakwalifikowanego wg § 75 p. 4 z zał. nr 1 do rozporządzenia - za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej zaliczając do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Od orzeczenia tego żołnierz złożył odwołanie zarzucając naruszenie przepisów prawa skutkiem czego, w jego ocenie, jest ono nieważne z mocy prawa, co umotywował: niewłaściwym zapisem w pkt 11 skierowania, nieuwzględnieniem decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P., ustalenie kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej w niewłaściwej grupie badanych, brak informacji o zatwierdzaniu projektu orzeczenia przez wojskową komisję lekarską wyższego szczebla, oraz doręczenie orzeczenia niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. RWKL we W., po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je w mocy. W ocenie wojskowej komisji lekarskiej II instancji TWKL w P. wydała orzeczenie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami rozporządzenia ustalając kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej (adekwatnie do rodzaju i stopnia nasilenia schorzeń ustalonych w oparciu o załączoną dokumentację medyczną i przeprowadzoną w ramach czynności orzeczniczych konsultację lekarską specjalistyczną ortopedyczną) w grupie II osób badanych dotyczącą żołnierzy zawodowych. Brak jest podstaw, wynikających z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, by odwołujący się mógł być orzekany w grupie IV osób badanych. Odnośnie braku informacji o zatwierdzeniu projektu orzeczenia przez wojskową komisję lekarską wyższego szczebla RWKL wyjaśnia, iż rozporządzenie nie nakłada na wojskową komisję lekarską I instancji takiego obowiązku. Kwestia wyjaśnienia pkt 11 skierowania nr 3/2011 z dnia 2 lutego 2011 r. do wojskowej komisji lekarskiej przez Dowódcę JW Nr [...] nie leży we właściwości RWKL, tym niemniej w skierowaniu został określony cel tegoż skierowania, tj. określenie zdolności do pełnienia dalszej zdolności do zawodowej służby wojskowej. Odpowiadając na niesprecyzowany przez skarżącego zarzut doręczenia zaskarżonego orzeczenia niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami wojskowa komisja lekarska II instancji stwierdza, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż orzeczenie zostało przesłane listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, co wyczerpuje prawidłowe postępowanie w tym zakresie. Ustosunkowując się do zarzutu nieuwzględnienia przez TWKL wszystkich dokumentów dowodowych, w szczególności prawomocnej decyzji Szefa WSzW w P., RWKL stwierdza, iż decyzja Szefa WSzW w P. z dnia [...] o odmowie przyznania odszkodowania jednoznacznie rozstrzyga sprawę, iż wyłączną przyczyną wypadku drogowego z dnia 25 września 2009 r. w czasie drogi do miejsca pełnienia służby było udowodnione rażące naruszenie przez odwołującego przepisów ruchu drogowego, co zgodnie z art. 20 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.) powoduje, iż określone inwalidztwo będące następstwem tegoż wypadku nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. W związku z powyższym w ocenie wojskowej komisji lekarskiej II instancji brak jest przesłanek do uznania by zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów, co mogłoby skutkować stwierdzeniem jego nieważności. W skardze Ł. S. wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia jako niezgodnego z prawem; 2. skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, tj. Terenową Wojskową Komisję Lekarską w P., z zastrzeżeniem konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy toczącej się w Sądzie Rejonowym w Koninie, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt IV U 58/11; 3. zasądzenie kosztów postępowania podług norm przepisanych. Skarżący zarzucił, że: 1. w pkt. 11 skierowania do wojskowej komisji lekarskiej zastosowano niewłaściwe uzasadnienie przyczyny skierowania; 2. orzeczenie I instancji wydano bez uwzględnienia wszystkich dokumentów dowodowych, w szczególności bez prawomocnej decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. uznającej związek ze służbą wojskową obrażeń, których doznał w wyniku wypadku komunikacyjnego w drodze do miejsca pracy; 3. w orzeczeniu I instancji niezgodnie ze stanem faktycznym określono w pkt. 9 grupę osób badanych, do której został zaliczony, tj. grupę II zamiast grupy IV wg załącznika nr 1 do rozporządzenia; 4. w orzeczeniu I instancji brak jest jednoznacznej informacji o zatwierdzeniu projektu orzeczenia przez wojskową komisję lekarską wyższego szczebla; 5. orzeczenie I instancji zostało doręczone niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Rozwijając te zarzuty skarżący podniósł, iż dowódca JW [...] niezgodnie ze stanem prawnym i faktycznym wydał skierowanie nr 3/2011 z dnia 2 lutego 2011 r., na podstawie którego TWKL procedowała oraz wydała zaskarżane orzeczenie. W przedmiotowym skierowaniu nie wskazano wypadku komunikacyjnego w drodze do miejsca pełnienia służby jako podstawy do uznania tego wypadku i jego następstw za związane z pełnieniem służby wojskowej. W pkt. 11 - Uzasadnienie - wzmiankowano jedynie lakonicznie "Art. 5 pkt 3 ppkt. 1". Należy domniemywać, że chodzi w tym miejscu o zapis wymienionego artykułu ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, że "do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu żołnierzy zawodowych, gdy nie wykonują zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące". Zasadnym jest zastosowanie w tej sytuacji zapisów art. 5 ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy, według którego "do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu żołnierzy zawodowych, gdy ulegli wypadkom pozostającym w związku z pełnieniem zawodowej służby wojskowej lub u których została stwierdzona choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej". Niewłaściwe działanie dowódcy JW [...] w P. nie stanowiło zarzutu wobec TWKL, jednak miało ono istotny wpływ na jakość wydanego przez TWKL orzeczenia. Kwestię tę podnosił w wystąpieniu do Sądu Rejonowego w Koninie w związku z zaskarżeniem decyzji Szefa WSzW w P. (...). W pkt. 12 zaskarżanego orzeczenia TWKL zapisano, że "Schorzenia ad. pkt. 1-5 rozp. nie pozostają ze służbą wojskową – brak dokumentacji powypadkowej." Zatem w treści zaskarżonego orzeczenia komisja sama przyznaje, że rozpatrywała sprawę bez uwzględnienia wszystkich dokumentów dowodowych. Biorąc pod uwagę fakt, że aktualny stan zdrowia skarżącego jest niewątpliwie skutkiem wypadku komunikacyjnego z dnia 25 września 2009 r., orzekanie bez dokumentacji wypadkowej sporządzonej w JW 3293 oraz bez uwzględnienia ostatecznej (prawomocnej) decyzji Szefa WSzW w P. ustalającej związek ze służbą wojskową wypadku, stanowi rażące naruszenie art. 75, 77 i 80 ustawy kpa, § 22 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia oraz § 16 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz.U. z 2003 r. nr 163, poz. 1578 ze zm.). Dla właściwej oceny sytuacji istotnym jest ustalenie, czy wypadek komunikacyjny, w którym doznał obrażeń powodujących czasową niezdolność do służby, ma związek z pełnieniem służby wojskowej. W ocenie skarżącego tak, ponieważ wypadek miał miejsce w dniu 25 września 2009 r., w drodze do miejsca pełnienia służby, co potwierdza protokół powypadkowy nr 201/11/6 sporządzony w dniu 17 lutego 2011 r. w JW [...] w P. (załączony do odwołania od orzeczenia TWKL). W wyniku złożenia w dniu 16 lutego 2011 r., czyli w przybliżeniu rok oraz cztery i pół miesiąca po zdarzeniu, oraz 6 dni po stawieniu się przed TWKL, meldunku do dowódcy JW.[...], powołano rozkazem dziennym nr 32/2011 komisję do zbadania tego wypadku, która zakończyła swoje działania w kolejnym dniu, tj. 17 lutego 2011 r. Z tego dnia pochodzi także wspomniany powyżej protokół powypadkowy. Ponadto zgodnie z pouczeniem zawartym w treści protokołu miał 7 dni na złożenie zastrzeżeń do treści protokołu. Termin złożenia zastrzeżeń upływał w dniu 24 lutego 2011 r., jednak już w tym dniu została wydana decyzja Szefa WSzW w P. o odmowie przyznania odszkodowania (załączona do odwołania od orzeczenia TWKL). Działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2003 r. nr 83, poz. 760 ze zm.) Szef WSzW uznał, że jednorazowe odszkodowanie przewidziane przepisami przywoływanej ustawy nie przysługuje ponieważ w ocenie WSzW wyłączną przyczyną tego wypadku było udowodnione rażące naruszenie przez skarżącego przepisów ruchu drogowego. Tym samym uznano wypadek za niezwiązany ze służbą wojskową, co jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Ponieważ jednak w trakcie procedowania powyższych czynności dokonano szeregu naruszeń prawa, skutkiem czego decyzja Szefa WSzW została wydana niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, złożył od niej odwołanie do Sądu Rejonowego w Koninie, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt IV U 58/11) Do czasu zakończenia tej sprawy nie można jednoznacznie orzec o związku wypadku ze służbą wojskową (z punku widzenia Szefa WSzW oraz Dowódcy JW. [...]), jednakże z dotychczasowego przebiegu sprawy wynika wniosek, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w Koninie będzie dla skarżącego korzystne. Ponieważ w dniu stawiennictwa przed komisją nie był znany kształt dokumentów wytworzonych w tej sprawie w JW 3293 , nie był w stanie udostępnić ich komisji. Jednakże w myśl § 23 ust. 2 wojskowa komisja lekarska może wystąpić także do podmiotu kierującego lub do dowódców jednostek wojskowych, w których żołnierz zawodowy pełnił służbę, o dostarczenie tych dokumentów w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia, jeżeli do wydania orzeczenia są niezbędne dodatkowe dokumenty. Z informacji ustnej przewodniczącego komisji wynika, że próbował on telefonicznie uzyskać przesłanie dokumentów" z JW [...], jednakże bezskutecznie (dokumentacja wypadkowa powstała m.in. dopiero w wyniku telefonu przewodniczącego TWKL). Pomimo postawy przewodniczącego TWKL, dążącej do uzyskania brakującej dokumentacji, niedopuszczalne jest jednak wydawanie ostatecznego orzeczenia bez uzupełnienia akt o dokumentację wypadkową. TWKL w P. powinna pisemnie zażądać przesłania z JW [...] stosownych dokumentów, czego według posiadanych informacji nie wykonała. W pkt. 9 zaskarżonego orzeczenia wskazano II grupę osób badanych według załącznika nr 1 do rozporządzenia. Grupa ta obejmuje żołnierzy zawodowych oraz żołnierzy pełniących służbę w charakterze kandydatów na żołnierzy zawodowych w trzecim roku i dalszych latach nauki (studiów). Tymczasem, w wyniku uznania wypadku za związany ze służbą wojskową powinien zostać zakwalifikowany do grupy IV, obejmującej żołnierzy zawodowych oraz byłych żołnierzy zawodowych, skierowanych celem określenia ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej na określonym stanowisku służbowym, którzy wskutek wypadku w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych albo choroby pozostającej w związku ze służbą wojskową doznali stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu (...). § 25 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia stanowi, że projekt orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej ustalającego trwałą lub czasową niezdolność: do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz związek lub brak związku choroby lub ułomności z taką służbą - przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej przesyła wraz z pozostałą dokumentacją do wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia. W trakcie analizy sprawy zapoznał się z kilkoma orzeczeniami o trwałej niezdolności do służby zawodowej, na których znalazła się adnotacja komisji lekarskiej wyższego stopnia o zatwierdzeniu projektu orzeczenia. Ponieważ na zaskarżonym orzeczeniu nie znalazł takiego zapisu, sądzi, że z nieznanych mu przyczyn, został naruszony przywoływany wyżej przepis. Zaskarżone orzeczenie TWKL zostało doręczone za pośrednictwem poczty, co stanowi rażące naruszenie § 28 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że orzeczenie ustalające niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej doręcza się żołnierzowi zawodowemu za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej. Biorąc pod uwagę fakt, że w obecnej formie zaskarżane orzeczenie w pkt. 9 określa kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej jako kategoria N - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej, to forma doręczenia orzeczenia stoi w jawnej sprzeczności z przywoływanym powyżej przepisem. Reasumując uwagi do orzeczenia organu I instancji, należy stwierdzić, że Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w P. wydała orzeczenie nr [...] z dnia [...] nie posiadając wszystkich wymaganych do właściwego rozpatrzenia sprawy dokumentów, co spowodowało, że orzeczenie to jest niezgodne z przepisami prawa. Ponadto szybkość procedowania wszystkich spraw na poziomie JW [...], WSzW w P. i TWKL w P. jest zaskakująca, popełniane przez organy wojskowe błędy formalne i merytoryczne budzą obawy co do jakości i poprawności procedowania sprawy (...). Jednakże najpoważniejszym zarzutem wobec orzeczenia II instancji, podobnie jak w odwołaniu od orzeczenia I instancji, jest brak ostatecznego zakwalifikowania wypadku jako związanego ze służą wojskową. Kwalifikacja prawna tego zdarzenia w sposób nad wyraz istotny wpływa bowiem na całokształt orzekania zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wydanie orzeczenia komisji lekarskiej, zarówno w I, jak i w II instancji bez rozstrzygnięcia tej podstawowej kwestii, stanowi rażące naruszenie prawa (...). W odpowiedzi na skargę RWKL wniosła o jej oddalenie z powodów przedstawionych w uzasadnieniu orzeczenia zaskarżonego do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na samym wstępie należy jednak stwierdzić, że sąd administracyjny nie jest właściwy w kwestii związku ze służbą wojskową jakichkolwiek stwierdzonych u żołnierza schorzeń. Co do tego odpowiadający na skargę ma rację podnosząc, że "ocena związku z pełnieniem służby wojskowej pozostaje poza kognicją sądów administracyjnych". Wynika to natomiast z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99/OSP 2000/4/52); według jej głównej tezy Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Wprawdzie obok Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekają obecnie wojewódzkie sądy administracyjne, ale brak dostatecznie przekonujących prawnych argumentów, które nakazywałyby po reformie sądownictwa administracyjnego, odejść od przedstawionego stanowiska. Skład Sądu orzekającego w powyższej sprawie w pełni je podziela. Skarżący jednakże czyni zarzut, że "w orzeczeniu I instancji brak jest jednoznacznej informacji o zatwierdzeniu projektu orzeczenia przez wojskową komisję lekarską wyższego szczebla". Odwołuje się tym samym do brzmienia § 26 cytowanego rozporządzenia nakazującego przewodniczącemu wojskowej komisji lekarskiej przesłać projekt orzeczenia ustalającego: 1) trwałą lub czasową niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz związek lub brak związku choroby lub ułomności z taką służbą, 2) związek lub brak związku śmierci z zawodową służbą wojskową, wraz z pozostałą dokumentacją do wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia (ust. 1). Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów (ust. 2). W przypadku zatwierdzenia projektu orzeczenia przez wojskową komisję lekarską wyższego stopnia wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie w brzmieniu zatwierdzonego projektu (ust. 3). W przypadku niezatwierdzenia projektu orzeczenia przez wojskową komisję lekarską wyższego stopnia komisja ta nakazuje ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie orzeczenia uwzględniającego jej stanowisko. W takim przypadku wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie zgodne ze stanowiskiem wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia (ust. 4). Skarżący podniósł, że w trakcie analizy swojej sprawy zapoznał się z kilkoma orzeczeniami o trwałej niezdolności do służby zawodowej, w których znalazła się adnotacja komisji lekarskiej wyższego stopnia o zatwierdzeniu projektu orzeczenia. W zaskarżonym orzeczeniu nie znalazł takiej adnotacji wobec czego sądzi, że z nieznanych przyczyn został naruszony cytowany przepis. Zarzut taki postawił skarżący już w odwołaniu od orzeczenia TWKL z dnia 1 marca 2011 r., która uznała skarżącego trwale niezdolnym do zawodowej służby wojskowej. Odpowiadając na ten zarzut komisja odwoławcza wyjaśniła, iż cytowane rozporządzenie nie nakłada na wojskową komisję I instancji takiego obowiązku. W uzasadnieniu orzeczenia RWKL jak i w odpowiedzi na skargę brak jednakże szczegółowego wywodu prawnego w tym względzie. Tymczasem z przepisów rozporządzenia wynika jasno, że właściwe do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej są: 1) terenowe wojskowe komisje lekarskie, 2) rejonowe wojskowe komisje lekarskie ... (§ 3 ust. 1). Terenowe wojskowe komisje lekarskie są właściwe w zakresie: 1) orzekania o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej: a) żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska służbowe do stopnia etatowego podpułkownika ... (§ 4 ust. 1). W końcu odnotować też trzeba, że rozporządzenie wskazuje wojskowe komisje lekarskie wyższego stopnia o których mowa w § 25 i 26; są nimi – w stosunku do terenowych wojskowych komisji lekarskich – rejonowe wojskowe komisje lekarskie (§ 27). Wynika stąd, że gdy względem żołnierza zawodowego terenowa wojskowa komisja lekarska orzeka trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej postępowanie określane w przytoczonych przepisach powinno zostać podjęte. Skarżący, będący w stopniu plutonowego, został zakwalifikowany jako trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Zaniechanie tego stadium postępowania orzeczniczego przez komisję I instancji stanowiło naruszenie cytowanych przepisów postępowania przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można bowiem zwrócić uwagę, że na rozprawie przed Sądem skarżący stwierdził, że "rozpoznanie komisji jest prawidłowe, jakkolwiek nie ma pewności czy istotnie przykurcz stawu łokciowego lewego jest utrwalony. Uważa, iż po zabiegu operacyjnym jaki ma przejść w grudniu tego roku, jego ręka zostanie w zupełności naprawiona". Z przepisów postępowania regulujących tryb zatwierdzania projektu orzeczenia stwierdzającego niezdolność do zawodowej służby wojskowej natomiast wynika, że komisja lekarska wyższego stopnia opiera się nie tylko na przedstawionej jej dokumentacji lekarskiej, ale w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. Nie można więc wykluczyć, że okoliczność naprowadzona przez skarżącego przed Sądem mogłaby zostać wyjaśniona zwłaszcza w tym stadium postępowania. Nie można, z oczywistych względów, przesądzić jego efektu orzeczniczego, ale to, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcie jest przedwczesne, nie powinno budzić wątpliwości. Reasumując Sąd uznał, że zasadność tego zarzutu skargi wystarczająco uzasadnia jej uwzględnienie. Dalsze postępowanie posądowe komisja lekarska I instancji powinna przeprowadzić z uwzględnieniem przepisów § 25 i 26 cytowanego wyżej rozporządzenia, a w szczególności określonego w nich trybu. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, iż związane z nimi naruszenia zasad postępowania, zawartych we wspomnianym rozporządzeniu, nie mogą mieć wpływu na treść orzeczenia. Jakie bowiem znaczenie z punktu widzenia efektu orzekania komisji lekarskiej, może mieć to, że jej orzeczenie nie zostanie doręczone żołnierzowi zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia, a za pośrednictwem urzędu pocztowego. Podobnie należy ocenić zarzuty, że w skierowaniu do wojskowej komisji lekarskiej zastosowano niewłaściwe uzasadnienie przyczyny skierowania, czy że w orzeczeniu I instancji, niezgodnie ze stanem faktycznym, określono w pkt 9 grupę osób badanych, do której skarżący został zaliczony, tj. grupę II zamiast grupy IV wg załącznika nr 1 do rozporządzenia. W uzasadnieniu orzeczenia II instancji zasadnie bowiem stwierdzono, że TWKL wydała orzeczenie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami rozporządzenia ustalając kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej (adekwatnie do rodzaju i stopnia nasilenia schorzeń ustalonych w oparciu o załączoną dokumentację medyczną i przeprowadzoną w ramach czynności orzeczniczych konsultację lekarską specjalistyczną ortopedyczną) w grupie II osób badanych dotyczącą żołnierzy zawodowych i brak jest podstaw wynikających z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa by odwołujący się mógł być orzekany w grupie IV osób badanych. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd zatem orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Jednocześnie na podstawie art. 152 tej ustawy – wobec treści pkt I wyroku – Sąd orzekł, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania natomiast nie orzeczono gdyż skarżący nie wykazał jakie tego rodzaju koszty poniósł. H.B.8.12.2011 r.