IV SA/Wr 512/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Protokolant: referent Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego i odmowy przyznania prawa do tego dodatku oddala skargę w całości. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] października 2019 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), dalej: k.p.a., art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, art. 72 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1492), dalej: ustawa, oraz § 4, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1189), dalej: rozporządzenie, po rozpatrzeniu odwołania W. W. – dalej: strona, zainteresowany, skarżący, od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w której po wznowieniu postępowania orzeczono o: - uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], orzekającej o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego od dnia 24 listopada 2014 r. do dnia 29 marca 2015 r., w wysokości 415,60 zł brutto miesięcznie, - odmowie przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia 24 listopada 2014 r., zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, że w po wydaniu decyzji przez organ I instancji odwołanie złożyła strona, reprezentowana przez radcę prawnego i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego przez brak zastosowania art. 48 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1189) przez błędne zastosowanie i uznanie, iż skarżącemu nie należy się dodatek aktywizacyjny, wobec uchylenia decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...], orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, podczas gdy skarżący kwestionuje uchylenie statusu osoby bezrobotnej i z własnej inicjatywy podejmował zatrudnienie, które uprawniały go do otrzymania świadczeń. Pełnomocnik strony zarzucił ponadto naruszenie art. 40 k.p.a. przez nieprawidłowe doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania. W odwołaniu pełnomocnik wskazał, że niniejsze postępowanie zostało wznowione w lipcu 2019 r. i z niezrozumiałych przyczyn postanowienie o wznowieniu postępowania zostało doręczone na adres kancelarii, podczas gdy postępowanie to jest odrębne od innych postępowań i skarżący nie był jeszcze reprezentowany przez pełnomocnika w tej sprawie, choć zapewne zwróciłby się o taką pomoc - jednak doręczenie nastąpiło wbrew brzmieniu przepisu art. 40 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy we W. (dalej: PUP) w dniu 29 lipca 2014 r. i decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], został uznany za osobę bezrobotną z dniem 29 lipca 2014 r. z prawem do zasiłku od dnia 29 lipca 2014 r. do dnia 28 lipca 2015 r. w kwocie 120 % podstawowej wysokości zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy. W dniu rejestracji skarżący otrzymał pouczenie dla bezrobotnego z prawem do zasiłku, które zawierało pouczenie, że utrata statusu bezrobotnego następuje, gdy osoba nie spełnia warunków określonych w definicji bezrobotnego, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wyżej wymieniony oświadczył również, że nie złożył wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. W związku z podjęciem zatrudnienia, decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2014 r., orzeczono o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 20 listopada 2014 r. W dniu 24 listopada 2014 r. zainteresowany złożył wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia zatrudnienia z własnej inicjatywy. Po rozpatrzeniu wniosku decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], przyznano zainteresowanemu prawo do dodatku aktywizacyjnego od dnia złożenia wniosku, tj. od 24 listopada 2014 r. do 29 marca 2015 r., w wysokości 415,50 zł brutto. W dniach 25 listopada 2016 r. i 25 grudnia 2016 r. PUP we W. pozyskał dokument z CEIDG, z którego wynika, że w okresie od dnia 15 września 1998 r. do dnia 25 listopada 2016 r. zainteresowany posiadał wpis w ewidencji działalności gospodarczej, ze wskazaną datą rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej od dnia 15 września 1998 r. i nie złożył wniosku o zawieszenie wykonywania tej działalności. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] wznowiono postępowanie w przedmiocie: - uznania W. W. za osobę bezrobotną z dniem 29 lipca 2014 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 29 lipca 2014 r. do dnia 28 lipca 2015 r.. zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], - utraty statusu osoby bezrobotnej oraz utraty prawa do zasiłku z dniem 20 listopada 2014 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]. W dniu 31 stycznia 2017 r. Prezydent Miasta W. wydał decyzję nr [...], w której po wznowieniu postępowania orzekł o: - uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], orzekającej o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 29 lipca 2014 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 29 lipca 2014 r. do dnia 28 lipca 2015 r., - odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 29 lipca 2014 r., - umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 29 lipca 2014 r. do dnia 28 lipca 2015 r. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda D. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] stycznia 2017 r. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który po jej rozpatrzeniu prawomocnym wyrokiem z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 298/17 oddalił skargę w całości. Po otrzymaniu niekorzystnego wyroku strona złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 974/18 oddalił skargę kasacyjną. Organ pierwszej instancji kontynuując, wszczęte w dniu 4 stycznia 2017 r. postępowanie wznowieniowe, w dniu [...] kwietnia 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 20 listopada 2014 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) oraz umorzył postępowanie w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 20 listopada 2014 r. Strona decyzji tej nie kwestionowała, stała się zatem ostateczna i prawomocna, po upływie 14 dni od daty jej doręczenia. W dalszej kolejności, Prezydent Miasta W. w dniu [...] lipca 2019 r. wydał decyzję nr [...], w której orzekł o obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranego świadczenia, tj. zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 3 585,50 zł brutto, wypłaconego za okres od dnia 29 lipca 2014 r. do dnia 19 listopada 2014 r. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, po rozpatrzeniu którego Wojewoda D. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W dniu 16 lipca 2019 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., Prezydent Miasta W. postanowieniem nr [...], wznowił postępowanie w sprawach strony dotyczących: - przyznania dodatku aktywizacyjnego od dnia 24 listopada 2014 r. do dnia 29 marca 2015 r. w wysokości 415,60 zł brutto miesięcznie, tj. 50% zasiłku podstawowego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy, zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., - utraty prawa do dodatku aktywizacyjnego z dniem 22 grudnia 2014 r. w związku z ustaniem zatrudnienia z dniem 22 grudnia 2014 r., zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. nr [...], z dnia [...] grudnia 2014 r. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję. Przed rozpoznaniem odwołania organ odwoławczy wezwał pełnomocnika o usunięcie braków odwołania przez nadesłanie pełnomocnictwa. Zostało ono złożone do akt w dniu 10 października 2019 r. Rozpoznając odwołanie i oceniając zgromadzony materiał dowodowy Wojewoda D., stwierdził co następuje. Kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2019 r., wydana została w trybie nadzwyczajnym, tj. po wznowieniu postępowania administracyjnego z urzędu. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania sprawy i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte wadliwością. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W trybie art. 145 § 1 pkt 5 oraz na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], uchylił własną decyzję w przedmiocie uznania skarżącego z dniem 29 lipca 2014 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od 29 lipca 2014 r. do 28 lipca 2015 r., odmówił uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 29 lipca 2014 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku od dnia 29 lipca 2014 r. do dnia 28 lipca 2015 r. a także uchylił decyzję ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], w przedmiocie utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 20 listopada 2014 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) oraz umorzył postępowanie w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 20 listopada 2014 r. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Decyzja Prezydenta Miasta W. nr [...], z dnia [...] grudnia 2014 r., na podstawie której przyznano zainteresowanemu prawo do dodatku aktywizacyjnego od dnia 24 listopada 2014 r. do dnia 29 marca 2015 r., wydana została w oparciu o decyzje, które w postępowaniu wznowieniowym zostały uchylone. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie przyznania stronie dodatku aktywizacyjnego. Stwierdził, że z brzmienia art. 48 ustawy i § 4 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że dodatek aktywizacyjny przysługuje bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku. Skarżący, w wyniku wznowionego postępowania, został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 29 lipca 2014 r. z powodu posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i nie zgłoszenia zawieszenia wykonywania tej działalności. Skoro zatem strona nie spełnia warunku, określonego w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, wymaganego do posiadania statusu bezrobotnego, a co za tym idzie również prawa do zasiłku, to nie spełniał warunków do przyznania dodatku aktywizacyjnego będącego świadczeniem przysługującym w świetle art. 48 ust. 1 ustawy wyłącznie osobie bezrobotnej z prawem do zasiłku. Biorąc powyższe pod uwagę zgodzić należy się ze stanowiskiem organu zatrudnienia, że z uwagi na fakt, iż uchylono decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2014 r., w przedmiocie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 29 lipca 2014 r. i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz decyzję z dnia [...] listopada 2014 r., w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 20 listopada 2014 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), należało także uchylić decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w sprawie przyznania dodatku aktywizacyjnego od dnia 24 listopada 2014 r. do dnia 29 marca 2015 r. Argumenty pełnomocnika strony wskazujące na fakt, iż skarżący kwestionuje pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej i podtrzymuje całość argumentów podnoszonych w postępowaniu odwoławczym, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wniesionego środka zaskarżenia. W ocenie organu odwoławczego zarzut pełnomocnika strony dotyczący naruszenia art. 40 k.p.a., poprzez niewłaściwe doręczenie postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie dodatku aktywizacyjnego stanowi uchybienie proceduralne. Jednak uchybienie to nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem odwołanie zostało wniesione skutecznie. Nadto skarżący upoważnił pełnomocnika do prowadzenia sprawy dot. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. Zaskarżoną decyzję, jako zgodną z obowiązującymi przepisami prawa, należało utrzymać w mocy. Skargę na powyższą decyzję złożył zainteresowany. Zarzuty zawarte w skardze stanowiły powtórzenie zarzutów, i ich uzasadnienia zawartego w odwołaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie, że została ona wydana z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek powołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju Sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej p.p.s.a. Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem ograniczyć się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnieść z urzędu. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzana według wskazanych zasad nie daje podstaw do uznania, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa. Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] października 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2019 r., w której po wznowieniu postępowania orzeczono o: - uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2014 r. orzekającej o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego od dnia 24 listopada 2014 r. do dnia 29 marca 2015 r. w wysokości 415,60 zł brutto miesięcznie, - odmowie przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia 24 listopada 2014 r. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 145 § 1 pkt 8, art. 151 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – dalej k.p.a. art. 48 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1492 oraz § 4, § 5, § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 1189). Art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. stanowi: W sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. mówi zaś, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zgodnie zaś z art. 48 ust. 1 bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli: 1) w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, 2) z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Zadaniem Sądu jest zatem rozważenie, czy zaistniały przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i ewentualne oddalenie wniosku o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego. Jak wynika ze stanu fatycznego i prawnego ustalonego przez organy i nie kwestionowanego przez stronę, skarżący otrzymał status osoby bezrobotnej i zasiłek dla bezrobotnych od dnia 29 lipca 2014 r. decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2014 r. Decyzja powyższa została wydana mimo, że skarżący posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej i w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy nie mógł uzyskać statusu osoby bezrobotnej i związanego z tym statusem zasiłku dla bezrobotnych. O fakcie, że skarżący posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej organ dowiedział się dopiero w listopadzie 2016 r. Wcześniej w związku z podjęciem zatrudnienia w okresie obowiązywania decyzji o ustaleniu statusu osoby bezrobotnej, orzeczono o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 24 lipca 2015 r. W związku z powyższym na wniosek skarżącego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. przyznano skarżącemu prawo do dodatku aktywizacyjnego w kwocie 415,50 zł brutto. Po uzyskaniu informacji, że strona w okresie od 15 września 1998 r. do dnia 25 listopada 2016 r. posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej wznowiono postępowanie w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną – i przyznania prawa do zasiłku decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. i utraty statusu osoby bezrobotnej oraz utraty prawa do zasiłku przyznanego decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. W wyniku wznowienia postępowania obie decyzje zostały uchylone i odmówiono uznania skarżącego za osobę bezrobotną i umorzono postępowanie w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Rozstrzygnięcie w tej sprawie wydał Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Skarga na powyższą decyzję skierowana do tutejszego Sądu oraz skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona przez skarżącego została oddalona. W dniu 18 kwietnia 2017 r. organ I instancji po wznowieniu postępowania wydał decyzję o uchyleniu decyzji w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z powodu podjęcia zatrudnienia oraz umorzył postępowanie w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Decyzja ta jest ostateczna. Z powyższych ustaleń wynika, że decyzja o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego z dnia 3 grudnia 2014 r. zapadła w związku z tym, że strona była zarejestrowana jako osoba bezrobotna a następnie w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej podjęła pracę. W takich okolicznościach przysługiwał jej na podstawie powołanego art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy dodatek aktywizacyjny. Ponieważ skarżący rejestrując się jako osoba bezrobotna nie podał, że posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej - uzyskał status osoby bezrobotnej i zasiłek. Po uzyskaniu przez organ wiedzy o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej organ pierwszej instancji ostatecznymi decyzjami uchylił decyzje ustalające status osoby bezrobotnej i w tym zakresie wniosek oddalił i umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie zasiłku. Prawomocnie również uchylono decyzję o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej w związku z podjęciem pracy. Powyższe decyzje jako nieprawidłowe zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Decyzja przyznająca dodatek aktywizacyjny znajdowała oparcie w decyzjach uchylonych; jej byt był uzasadniony istnieniem i funkcjonowaniem nieprawidłowych decyzji, które ostatecznie i prawomocnie zostały uchylone, a wnioski na których były oparte oddalone lub umorzone. W tej sytuacji zachodzi przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Tym samym uzasadnione było wznowienie postępowania i na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylenie decyzji ostatecznej z dnia 3 grudnia 2014 r. przyznającej dodatek aktywizacyjny i odmowa przyznania prawa do tego świadczenia. W powyższych okolicznościach nie zasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 48 ustawy w zw. z § 4 Rozporządzenia. Ponadto istotnie w początkowej fazie postępowania na etapie zawiadomienia o wznowieniu postępowania i wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. wadliwie doręczono pełnomocnikowi – zamiast skarżącemu powyższe dokumenty. Na tym bowiem etapie postępowania nie był ustanowiony w sprawie pełnomocnik, a sprawa niniejsza jest sprawą "nową", nie wiążącą się z innymi wcześniejszymi postępowaniami. Powyższe uchybienie, w okolicznościach sprawy nie jest uchybieniem istotnym albowiem odwołanie od decyzji a następnie dalsze czynności wykonywała pełnomocnik w oparciu o udzielone przez skarżącego pełnomocnictwo. Zatem należy uznać, że skarżący miał zapewnione pełne prawo do obrony. Tym samym swoim działaniem organ nie naruszył w sposób istotny art. 40 ust. 1 i art. 61 ust. 1 i 4 k.p.a. Tylko istotne naruszenie procedury mające wpływ na wynik sprawy daje podstawę w myśl art. 145 § 1 litera c p.p.s.a. do uchylenia decyzji. Zatem mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) należało orzec jak wyżej. H.B.24.03.2020 r.