IV SA/Wr 518/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2004r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego oddala skargę Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. Nr [...]z dnia [...]r. w sprawie przyznania zasiłku stałego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej /Dz.U. Nr 64, poz. 593/, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach wskazano, że zaskarżoną decyzją organ I instancji przyznał J. M. zasiłek stały na okres od dnia [...]r. do [...]r. w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z ustawą o pomocy społecznej zasiłek stały przysługuje: 1/ pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1, 2/ pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie – art. 8 ust. 1 pkt 2, 3. Zasiłek stały ustala się w wysokości: w przypadku osoby samotnie gospodarującej – różnicy między kryterium osoby samotnie gospodarującej, określonym w art. 8 ust. 1 pkt 1 a dochodem tej osoby, z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie, ani niższa niż 30 zł miesięcznie. Od decyzji J. M. wniósł odwołanie, w którym stwierdził, iż powinien otrzymać zasiłek w wysokości [...] zł, tak jak osoby posiadające niższą grupę. Przyznanie zasiłku w wysokości [...]zł jest dla niego krzywdzące i niezrozumiałe i pozbawia go możliwości zakupu niezbędnych leków. Zarzuca, że organ I instancji podawał nieprawdziwie, że posiada niższą grupę niepełnosprawności. Organ I instancji przekazując sprawę do rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, poinformował, że J. M., lat [...], rozwiedziony, jest osobą samotną, posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności przyznany do [...]r. Z tego tytułu pobierał zasiłek wyrównawczy, a od [...]r. został mu przyznany zasiłek stały. Jego miesięczny dochód wynosi [...]zł /zasiłek pielęgnacyjny – [...]zł + dodatek mieszkaniowy – [...]zł/. Zasiłek został przyznany w wysokości różnicy pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem strony. Nadto w piśmie z dnia [...]r. – Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w W. poinformował, iż omyłkowo w piśmie dot. J. M. podano, że posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności. Posiada on bowiem znaczny stopień niepełnosprawności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie stwierdziło, że jak wynika z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, J. M. /lat [...], rozwiedziony, wykształcenie średnie ogólne, nie pracuje/ zamieszkuje sam w mieszkaniu komunalnym jednoizbowym, wyposażonym w instalację wodociągową, elektryczną, ogrzewanym piecem węglowym. Orzeczeniem nr [...]Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...]r. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności na okres do [...]r. Na jego dochód składa się zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...]zł oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości [...]zł. Łączny miesięczny dochód wynosi [...]zł. Kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, który uzależnia prawo do świadczeń z pomocy społecznej, wynosi 461 zł. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej: "Zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej." Ust. 2 tego przepisu określa, że zasiłek stały ustala się w wysokości: w przypadku osoby samotnie gospodarującej – różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Zgodnie z art. 37 ust. 3, kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie. Oznacza to, że wysokość zasiłku nie jest uzależniona od stopnia niepełnosprawności lecz od dochodu osiąganego przez uprawnioną osobę. Wyliczona w ten sposób wysokość zasiłku stałego to różnica między kryterium dochodowym /461 zł/ a dochodem miesięcznym /[...]zł/: 461 zł – [...]zł = [...]zł. W takiej wysokości został stronie zasiłek przyznany, zatem stwierdzić należy, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja organu I instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami. W skardze do sądu administracyjnego na tę decyzję J.M. stwierdził, że posiada znaczny stopień niepełnosprawności, a dodatek pielęgnacyjny w kwocie [...] zł został mu przyznany jako osobie o takim stopniu niepełnosprawności. Podniósł, że z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji nie da się polemizować, ponieważ "stanowi ona zbiór luźnych dywagacji i mętnych sofizmatów." Wniósł o uchylenie decyzji i przyznania mu zasiłku w kwocie [...] zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Powołany jako podstawa rozstrzygnięcia art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej /Dz.U. nr 64, poz. 593/ przewiduje, że zasiłek stały przysługuje 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. 2. Zasiłek stały ustala się w wysokości: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej – różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie; 2) w przypadku osoby w rodzinie – różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie. Zasady ogólne udzielenia pomocy społecznej, cele oraz krąg podmiotów objętych tą pomocą zostały określone w przepisach działu I powołanej wyżej ustawy o pomocy społecznej. Przepis art. 2 ust. 1 tej ustawy stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ponadto, przepis art. 3 ust. 1 i 2 mówi, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, a zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa wyżej przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Powody udzielenia pomocy społecznej wymienione są w szczególności w przepisie art. 7 ustawy o pomocy społecznej na zasadach wskazanych w dalszych przepisach. Z niniejszej sprawy wynika, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji unormowanej w art. 37 wymienionej ustawy. Oceniając zaskarżoną decyzję zgodnie ze swoimi kompetencjami, Sąd uznał, iż nie narusza ona ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Organy wydające decyzje w niniejszej sprawie dokonały prawidłowych ustaleń odnośnie sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej skarżącego, a wysokość przyznanego zasiłku stałego została ustalona zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o pomocy społecznej. Jedną z podstawowych zasad udzielania pomocy społecznej formułuje art. 8 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowiąc, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom, których dochód nie przekracza wskazanego w tym przepisie kryterium. Jest to zasada ogólna obowiązująca w odniesieniu do wszystkich form pomocy społecznej o charakterze świadczeń pieniężnych, w tym i zasiłków stałych, które przyznawane są na podstawie przepisu art. 37 powołanej ustawy o pomocy społecznej. Zawiera on normę prawną, określającą przesłanki ubiegania się o zasiłek stały. Świadczenie w postaci zasiłku stałego wyrównawczego nie charakteru uznaniowego, a przysługuje jedynie po spełnieniu warunków, o których wyżej mowa. Przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej nie zawiera żadnych postanowień szczególnych, które zezwalałyby na odstępstwo od ogólnej zasady wyrażonej w treści art. 8 ust. 1 ustawy i organy administracji obu instancji trafnie przyjęły, że skarżący nie jest uprawniony do uzyskania tej formy pomocy społecznej w wyższej wysokości. Wbrew zarzutowi skargi należy stwierdzić, że dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia pozostaje fakt zaliczenia skarżącego do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, gdyż zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oba stopnie niepełnosprawności są równoznaczne z całkowitą niezdolnością do pracy stanowiącą – zgodnie z art. 37 jedną z przesłanek uzyskania zasiłku stałego. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjnym kontrolujący tylko działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem nie znalazł podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja prawo narusza, wobec czego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.