IV SA/Wr 518/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 20 września 2024 r. nr SKO.IP/41/24/24 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze na rzecz strony skarżącej – P. sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 26 marca 2024 r. C. sp. z o.o. z siedzibą w B. wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy Lubomierz o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej prowadzonego przez Zamawiającego - Gminę Lubomierz postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, którego przedmiotem była "Budowa przydomowych oczyszczalni ścieków na terenie wiejskim w Gminie Lubomierz i budowa z przebudową odcinka sieci wodociągowej wraz z przyłączami w miejscowości O." w zakresie wezwania i uzupełnienia oferty złożonej przez Wykonawcę Z. s.c. (Z. s.,c.). ubiegającego się o udzielenie zamówienia. Burmistrz Gminy i Miasta Lubomierz decyzją z dnia 2 kwietnia 2024r. nr 02/2024 odmówił udostępnienia informacji publicznej powołując się na ograniczenie wyrażone w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.o.d.i.p.) Na skutek odwołania wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze decyzją z dnia 9 maja 2024 r. (nr SKO.IP/41/14-24) (nr SKO.IP/41/14/24) uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji SKO wskazało, że organ pierwszej instancji nie wykazał w sposób dostateczny, że w przypadku wnioskowanych dokumentów spełniony jest zarówno aspekt formalny, jak i materialny tajemnicy przedsiębiorcy. Zdaniem organu drugiej instancji, w sprawie nie ulega wątpliwości, że w aspekcie formalnym żądane informacje publiczne mogłyby być objęte tajemnicą przedsiębiorstwa albowiem wola ich nieujawniania na zewnątrz została wyrażona wprost w treści oświadczenia dotyczącej tajemnicy przedsiębiorstwa z dnia 19 listopada 2023 r., wyjaśnień w zakresie tajemnicy przedsiębiorstwa oraz tajemnicy przedsiębiorstwa podpisanej 22 marca 2024 r. Jak następnie argumentował organ, wykazanie, że przedsiębiorca podjął działania w celu zachowaniu poufności informacji nie jest jednak wystarczające do objęcia wspomnianych informacji ochroną właściwą dla informacji objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Jeśli bowiem okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorcy, to zadeklarowane zastrzeżenie poufności staje się bezskuteczne. W rozwinięciu tego wątku SKO zwróciło uwagę, że organ pierwszej instancji przyjął za wykonawcą, że informacje zawarte w zastrzeżonych dokumentach są objęte tajemnicą przedsiębiorcy, nie dokonując własnej oceny w tym zakresie. Wskazując na powyższe SKO wyraziło pogląd, że w sprawie nie dokonano właściwej interpretacji pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.o.d.i.p. Uzupełniająco SKO odnotowało jednocześnie, że z przepisu art. 5 ust. 2 u.o.d.i.p. wynika, że ograniczenie prawa do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy nie dotyczy przypadku, gdy przedsiębiorca rezygnuje z przysługującego mu prawa. Wskazując na powyższe wyraziło pogląd, że z uwagi na takie brzmienie wspomnianego przepisu, przed wydaniem decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien zwrócić się do przedsiębiorcy z zapytaniem, czy w danym przypadku rezygnuje on ze swojego prawa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 12 lipca 2024 r. (nr 03/2024) Burmistrz Gminy działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.o.d.i.p. odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci plików komputerowych dotyczących wezwania i uzupełnienia oferty firmy Z. s.c. w zakresie: protokołu z oceny właściwości wyrobu numer 1017-CPR 14.755.565, rewizji Nr4, protokołu z badań numer 14.755.710-1, rew. Nr 1, protokołu z badań numer 15.245.574, sprawozdania z badań numer GT/189/2022, raportu z badań i oceny właściwości użytkowych wyrobu numer 02OO9/22/ZOONZK, raportu klasyfikacyjnego numer 01950/22/Z00NZP, certyfikatu ISO Nr PL015388/P. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 27 marca 2024 r. udostępniono stronie jawną część oferty złożonej przez Z. s.c. oraz odmówiono w decyzji z dnia 2 kwietnia 2024 r. udostępnienia pozostałych dokumentów zastrzeżonych jako tajemnica przedsiębiorstwa. Po uchyleniu tego rozstrzygnięcia decyzją SKO z dnia 9 maja 2024 r. (przypis Sądu), odpowiadając na wezwanie organu pierwszej instancji, wykonawca poinformował o zastrzeżeniu tajemnicy przedsiębiorstw w odniesieniu do następujących dokumentów: - raportu z badań i oceny właściwości wyrobu numer 1017-CPR 14.755.565, rewizja Nr 4; - protokołu z badań numer 14.755.710-1, rewizja Nr 1; - protokołu z badań numer 15.245.574; - sprawozdania z badań numer GT/189/2022; - raportu z badań i oceny właściwości użytkowych wyrobu numer 02009/22/Z00NZK; - raportu klasyfikacyjnego numer 01950/22/Z00NZP; - certyfikatu ISO Nr PL015388/P. W ramach ponownego rozpoznania sprawy Burmistrz Gminy przyjął, że w odniesieniu do dokumentów objętych odmową ich udostępnienia została spełniona zarówno przesłanka formalna, jak i materialna tajemnicy przedsiębiorstwa, co obligowało organ do odmowy udzielenia informacji publicznej w zakresie objętym tajemnicą przedsiębiorstwa na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Uzasadniając wystąpienie w sprawie przesłanki materialnej tajemnicy przedsiębiorstwa organ argumentował, że ze względu na swój charakter lub sposób zastosowania objęte tajemnicą przedsiębiorstwa dokumenty mają wartość gospodarczą. Jak wskazał: " Przydomowe oczyszczalnie ścieków B. produkowane przez R. nie stanowią produktów typowych i konstruowanych na tych samych lub zbliżonych zasadach co produkty pozostałych producentów działających na rynku. Wspomniany producent działa w oparciu o własne wypracowane rozwiązania techniczne i technologiczne. Przedstawione w zastrzeganych dokumentach informacje na tematach urządzeń (opisy i rysunki), informacje na temat stosowanych metod badawczych oraz informacje na temat wyników wykonanych badań mogą prowadzić do uzyskania przez innych profesjonalnych uczestników rynku informacji o stosowanych przez R. rozwiązaniach technicznych i technologicznych. Zestawienie danych zawartych w zastrzeganych dokumentach ma bowiem charakter unikalny i właściwy dla określonych produktów oraz stanowi "know-how" producenta. Przydomowe oczyszczalnie ścieków B. produkowane przez R. stanowią rezultat wieloletnich prac i badań. Jest to proces ciągły, ponieważ produkty te są modernizowane. Wiedza na temat parametrów tych urządzeń ma kluczowe znaczenie dla dalszej działalności producenta, a tym samym wpływa bezpośrednio na działalność Wykonawcy, który z produkowanych urządzeń korzysta. Umożliwia mu bowiem wykorzystywanie w swojej działalności produktów charakteryzujących się wysoką jakością, a w konsekwencji pozwala na utrzymanie jego przewagi konkurencyjnej nad innymi podmiotami działającymi na rynku. Konstrukcja przydomowych oczyszczalni ścieków i zastosowane w urządzeniu parametry wpływają na skuteczność oczyszczania i inne funkcjonalności. Przedmiotowe cechy mają natomiast przełożenie na zainteresowanie produktem przez odbiorców, w tym przez gminy prowadzące postępowania o udzielenie zamówień publicznych w przedmiocie budowy przydomowych oczyszczalni ścieków. Dla Wykonawcy, który zajmuje się taką budową i instalacją, jakość i funkcjonalność montowanych urządzeń ma więc fundamentalne znaczenie. Korzystanie ze "sprawdzonych" sprzętów produkowanych przez "sprawdzonego" kontrahenta pozwala Wykonawcy na uzyskiwanie wielu zamówień, a tym samym na uzyskiwanie zysku i budowanie pozycji na rynku. Odtajnienie przedmiotowych dokumentów prowadziłoby natomiast - jak wskazano powyżej - do utraty zaufania i zerwania współpracy. O wartości zastrzeganych informacji świadczy możliwość korzystania z zasobów producenta przydomowych oczyszczalni ścieków, które przekładają się na osiągany przez Wykonawcę zysk. Wymienione powyżej dokumenty obejmują informacje dotyczące zastosowanych rozwiązań technologicznych, których wykorzystanie przez innych producentów przydomowych oczyszczalni ścieków mogłoby doprowadzić do utraty posiadanej przez firmę R. przewagi rynkowej. Wykonawca podkreśla, że relacja wiążąca go z firmą R. nie pozwala mu na udostępnienie wyżej wskazanych dokumentów z uwagi na ryzyko poniesienia strat przez producenta, który dążyłby do ich zrekompensowania przez Wykonawcę, czyli podmiot zobowiązany do nieudostępniania tychże informacji w swojej działalności biznesowej. Współpraca Wykonawcy z producentem przydomowych oczyszczalni ścieków oparta o wzajemne zaufanie może zostać zerwana w wyniku udostępnienia przedmiotowych informacji, co wiązać się będzie z koniecznością poszukiwania nowego kontrahenta i rozpoczęciem nowych współprac na innych, możliwe że niekorzystnych dla Wykonawcy zasadach. Ujawnienie zastrzeżonych informacji miałoby więc znaczący wpływ na działalność gospodarczą Wykonawcy. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Krajowej Izby Odwoławczej, informacje na temat kontrahentów spoza sektora publicznego i przedmiotu współpracy mogą stanowić źródło wiedzy o danym przedsiębiorcy dla innego podmiotu działającego profesjonalnie w tym samym segmencie rynku i mogą być wykorzystane w celu zachwiania pozycji konkurencji (zob. wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 9 maja 2022 r., sygn. akt KIO 991/22). Ponadto Wykonawca wskazuje, że odtajnienie zastrzeżonych informacji prowadziłoby do konieczności powtórzenia badań i wystawienia odpowiednich raportów i certyfikatów ponownie, co wiązałoby się z poniesieniem dodatkowych kosztów." W świetle powyższego organ argumentował, że ze względu na swój charakter lub sposób zastosowania objęte tajemnicą przedsiębiorstwa dokumenty mają wartość gospodarczą. Uzupełniająco dodał, że Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku z dnia 6 marca 2023 r., sygn. akt KIO 448/23 zwróciła uwagę, że ustawodawca nie wskazuje wprost co faktycznie oznacza sformułowanie "wartość gospodarcza"; nie określa również w żaden sposób jak należy ową wartość gospodarczą ustalić. Uznać należy, że taką informacją będzie taka, która w jakiś sposób wpływa na wartość danego przedsiębiorstwa na rynku. Może być to informacja pomagająca generować zyski lub zaoszczędzić pieniądze. Tajemnica przedsiębiorstwa nie jest wartością będącą celem samym w sobie, lecz ma chronić przedsiębiorcę przed negatywnymi skutkami, jakie mogłoby dla prowadzonej przez niego działalności wywołać udzielenie określonych informacji." W nawiązaniu do przesłanki formalnej (spełnionej w ocenie tego organu w sprawie) Burmistrz Gminy dodatkowo wspomniał, że ochrona zastrzeganych informacji w niniejszym przypadku jest dwustopniowa. Jak objaśnił: "W pierwszej kolejności odpowiednie czynności dla zachowania informacji w poufności podejmuje firma R., co wynika z przedłożonego w postępowaniu oświadczenia dotyczącego tajemnicy przedsiębiorstwa z dnia 19 listopada 2023 r., w którym wskazano: "Wykazane powyżej dokumenty zawierające tajemnice przedsiębiorstwa mogą być udostępniane jedynie tym pracownikom, którym będą one niezbędne do wykonywania powierzonych im czynności w związku z ubieganiem się przez Z. [...], o udzielenie zamówienia publicznego i realizację umowy w sprawie zamówienia publicznego , z zastrzeżeniem że wykonawca powinien pouczyć ich o obowiązku zachowania poufności tych informacji oraz poinformować o konsekwencjach wynikających z naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa. [...]". Następnie, w celu wypełnienia zobowiązania wobec kontrahenta, Wykonawca zastrzega przedmiotowe informacje jako tajemnicę przedsiębiorstwa w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Jest to konsekwentne działanie Wykonawcy i nie dotyczy jedynie postępowania prowadzonego przez Gminę Lubomierz. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień przedłożonych przez Wykonawcę na etapie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, Wykonawca zobowiązuje także podmioty z nim współpracujące do zachowania zastrzeganych informacji w poufności. Wykonawca zawiera m.in. odpowiednie klauzule poufności w umowach z pracownikami. Podmioty konkurujące z Wykonawcą na rynku nie są w stanie uzyskać zastrzeganych informacji za pośrednictwem stron internetowych, czy fachowych czasopism. Tym samym, zgodnie z polityką bezpieczeństwa informacji stosowaną przez Wykonawcę, przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do zastrzeganych informacji. O woli zachowania zastrzeganych informacji w poufności świadczy również samo zastrzeżenie informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa w postępowaniu." Na tej podstawie, Burmistrz Gminy w powołaniu na przesłankę z art. 5 ust. 2 u.o.d.i.p. odmówił stronie udostępnienia wymienionych w decyzji z dnia 12 lica 2024 r. dokumentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej: SKO, organ drugiej instancji) w decyzji z dnia 20 września 2024 r. (nr SKO.IP/41/24/24) wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 1 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 u.o.d.i.p. utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje pogląd, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji publicznej obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a więc zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji publicznej do organu władzy publicznej. Za niezasadny natomiast trzeba uznać wniosek o udzielenie informacji, którą zainteresowany posiada. Wówczas kwestia dostępu do informacji wydaje się być bezprzedmiotowa. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania pewnych wiadomości, lecz ewentualnego potwierdzenia (sprawdzenia) wiadomości znanych już wnioskującemu. Zatem w takiej sytuacji, gdy wnioskujący posiada żądaną informację publiczną, to można odmówić "ponownego" udzielenia takiej samej informacji, informując o tym zainteresowanego o określonej treści pismem. Przytoczoną argumentację organ drugiej instancji ocenił za zachowującą aktualność na kanwie rozstrzyganej sprawy zwracając uwagę, że "nie budzi wątpliwości, że informację żądaną od organu pierwszej instancji odwołująca się spółka posiada, ponieważ była ona już jej udostępniana przez gminy P., K., M. i Ł." Z uwagi na powyższe organ wyraził przekonanie o bezprzedmiotowości udostępniania stronie (w trybie ustawy dostępowej żądanej) informacji publicznej, skoro odwołująca się spółka interesujące ją dokumenty już posiada. Jednocześnie odnotował, że: "Zatem odpada zatem argument organu pierwszej instancji, że chodzi w tym przypadku o informację objętą tajemnicą przedsiębiorstwa po myśli art. 5 ust. 2 ustawy." W ocenie SKO, w zaistniałej sytuacji, z uwagi na dysponowanie przez spółkę dokumentami objętymi treścią żądania wniosku, organ pierwszej instancji powinien był pismem skierowanym do spółki poinformować ją o zaistniałych okolicznościach. Jednak skoro organ pierwszej instancji sprawę załatwił wydając decyzję w oparciu o art. 16 ust. 1 ustawy, to SKO działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu w całości w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Wnosząc skargę na decyzję SKO z dnia 20 września 2024 r. skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 10 u.o.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.o.d.i.p. w zw. z art. 2 ust. 1 u.o.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że uzyskanie przez spółkę części informacji objętych wnioskiem od innego organu niż podmiot zobowiązany stanowi podstawę do uznania wniosku z dnia 26 marca 2024 r. za bezprzedmiotowy w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie zamieścił wnioskowanych przez skarżącą danych w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych ani w żaden inny sposób nie przekazał stronie wnioskowanych informacji, co obligowało go do pozytywnego rozpatrzenia jej wniosku i udostępnienia skarżącej wszystkich wnioskowanych przez nią informacji, w szczególności wobec tego że nie zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia tych informacji na podstawie art. 5 ust. 2 u.o.d.ip.; 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie dokumentów w posiadaniu których jest skarżąca, a które objęte były jej wnioskiem z dnia 26 marca 2024 r., a w konsekwencji błędne ustalenie, że skarżąca jest w posiadaniu wszystkich dokumentów, których domagała się we wniosku z dnia 26 marca 2024 r., gdy tymczasem skarżąca nie jest i nigdy nie była w posiadaniu Certyfikatu ISO PL 015388/P, którego udostępnienia również się domagała, czego skutkiem było utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Lubomierz nr 03/2024 z dnia 12 lipca 2024 r. Wskazując na powyższe skarżąca spółka wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Lubomierz; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; - rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując, że: "[...] nie kwestionuje konstytucyjnego prawa skarżącego do dostępu do informacji publicznej, Jednakże do udostępnienia takiej informacji na wniosek należy podchodzić racjonalnie. Stąd jeśli skarżąca posiada informacje, których udostępnienia domaga się, i co zostanie ujawnione w trakcie rozpoznawania wniosku, to brak jest podstaw faktycznych i prawnych do ich ponownego udostępniania. W takim przypadku doszłoby nie do udostępnienia informacji, ale do potwierdzenia jej treści, co nie mieści się w ustawowym prawie do dostępu do informacji publicznej i może być oceniane jako nadużycie prawa".Wskazał nadto, że twierdzenie skargi, że skarżąca spółka nie jest posiadaniu Certyfikatu ISO PL 015388/P stoi w oczywistej sprzeczności z wyjaśnieniami skarżącej spółki udzielonymi organowi odwoławczemu w piśmie z dnia 13 września 2024 r., a które to wyjaśnienia stały się następnie podstawą faktyczną ustaleń zaskarżonej decyzji. W piśmie tym spółka potwierdziła, że wcześniej, inne gminy, zostały jej udostępnione "te same dokumenty, co dokumenty zastrzeżone w Gminie Lubomierz." W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2024 r. skarżąca spółka zawarła polemikę do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu stanowiącym podstawę do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; W ocenie Sądu, wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd SKO o bezprzedmiotowości wniosku z dnia 26 marca 2024 r. w powołaniu na przedstawioną tam argumentację jest nieprawidłowy i prowadzi do naruszenia art. 2 u.o.d.i.p. Przepis art. 2 u.o.d.i.p. stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). W piśmiennictwie dotyczącym wspomnianej regulacji (por. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz pod red. Agnieszki Piskorz-Ryń i Marleny Sakowskiej-Baryły, Opublikowano: WKP 2023) wskazuje się, że ustawodawca, mając na względzie istotę konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej, oparł ustawową jego definicję na przyjęciu domniemania interesu publicznego w odniesieniu do każdego wystąpienia uprawnionego, którego celem jest pozyskanie informacji dotyczącej sprawy publicznej, znajdującej się w posiadaniu zobowiązanego w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, która nie podlega ochronie w zakresie wskazanym również ustawowo (art. 5 ust. 1–2a u.d.i.p.). Zastosowanie art. 2 u.o.d.i.p. skutkuje w praktyce tym, że zainteresowany, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie musi wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 1810/24). Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Z brakiem po stronie wnioskodawcy obowiązku wykazywania interesu prawnego w żądaniu określonej informacji publicznej skorelowany jest brak uprawnień adresata wniosku do oceny celowości otrzymania informacji, o którą występuje wnioskodawca. W nawiązaniu do realiów stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że do takiej nieuprawnionej weryfikacji w istocie sprowadza się argumentacja organu drugiej instancji przedstawiona w decyzji z dnia 20 września 2024 r. SKO błędnie przyjęło bowiem w tej decyzji, że w realiach faktycznych sprawy, fakt dysponowania przez stronę dokumentami o które strona wystąpiła we wniosku z dnia 26 marca 2024 r. skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy Lubomierz stanowi o bezprzedmiotowości wspomnianego wniosku. Błędnie również organ drugiej instancji wyrażony w sprawie pogląd wspiera na argumentacji w myśl której: "Za niezasadny [...] trzeba uznać wniosek o udzielenie informacji, którą zainteresowany posiada. Wówczas kwestia dostępu do informacji wydaje się być bezprzedmiotowa. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania pewnych wiadomości, lecz ewentualnego potwierdzenia (sprawdzenia) wiadomości znanych już wnioskującemu." Koniecznym jest zauważenie, że powołane przez SKO w zaskarżonej decyzji orzeczenia sądów administracyjnych zapadły na tle odmiennych stanów faktycznych aniżeli ten z jakim mamy do czynienia w sprawie. W powołanych przez organ orzeczeniach mowa jest bowiem zasadniczo o wnioskach o określonej treści złożonych do tego samego organu. W przypadku takim zachowuje natomiast aktualność pogląd, w myśl którego - gdy wnioskującemu udzielono już żądaną informację publiczną realizując np. uprzednio złożony wniosek o jej udzielenie dotyczący tego samego przedmiotu, organ może odmówić "ponownego" udzielenia takiej samej informacji, informując o tym zainteresowanego o określonej treści pismem (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 120/20). W realiach faktycznych sprawy, skarżąca spółka nie zwracała się do podmiotu zobowiązanego z wcześniejszym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o zakresie identycznym jak we wniosku z dnia 26 marca 2024 r. Okoliczność, że dysponowała takimi dokumentami otrzymując je od innych organów nie może mieć wpływu na aktualność istnienia obowiązku informacyjnego podmiotu zobowiązanego w sprawie. Podnoszona w sprawie kwestia dysponowania przez stronę dokumentami których dotyczy żądanie wniosku z dnia 26 marca 2024 r. w następstwie wniosków złożonych do innych organów nie może być też utożsamiana z wystąpieniem przesłanki funkcjonowania żądanej informacji w publicznym obiegu. Wystąpienie wspomnianej przesłanki należy bowiem rozpatrywać przez pryzmat treści art. 10 ust. 1 u.o.d.i.p., który stanowi o tym, że Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. W sprawie poza sporem jest natomiast kwestia tego, że żądanie wniosku z dnia 26 marca 2024 r. nie dotyczy dokumentów które zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej lub Portalu danych. Podsumowując dotychczasowe uwagi należy stwierdzić, że w sprawie organ drugiej instancji nie był uprawniony do przyjęcia, że wniosek z dnia 26 marca 2024 r. jest bezprzedmiotowy z uwagi na to, że strona dysponuje już żądanymi dokumentami w następstwie realizacji wniosków o udostępnienie informacji publicznej złożonych do innych organów. Wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu narusza zatem treść art. 2 u.o.d.i.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wadliwie przyjmując bezprzedmiotowość wniosku z dnia 26 marca 2024 r. oraz w sposób nieuprawniony zarzucając spółce, że dysponuje ona już żądanymi dokumentami SKO nie odniosło się do kwestii spornych w sprawie jakie pojawiły się w wyniku wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia 12 lipca 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej w powołaniu na art. 5 ust. 2 u.o.d.i.p. W toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organu drugiej instancji będzie odniesienie się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu od decyzji z dnia 12 lipca 2024 r., przeprowadzenie kontroli instancyjnej tej decyzji w kontekście podstaw do zastosowania art. 5 ust. 2 u.o.d.i.p. oraz ponowna ocena istoty sprawy w jej całokształcie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Swoje stanowisko w sprawie SKO obowiązane jest wyrazić w ponownie wydanej decyzji administracyjne Końcowo już tylko należy dodać, że ujawniona na etapie przed Sądem sporna kwestia tego, czy spółka dysponowała certyfikatem ISO PL 015388/P z uwagi na przedstawioną argumentację Sądu nie mogła mieć istotnego znaczenia w sprawie, stąd też argumentację w tym zakresie Sąd pominął uznając, że zagadnienie to pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. j. Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania sądowego (punkt II wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.