IV SA/Wr 519/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant asystent sędziego Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej w całości decyzję odmawiającą przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r. Nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Z. R. o stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]) utrzymującego w mocy - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2013 r. ([...]), odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2013 r. ([...]), odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]), uchylającej w całości, wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]), odmawiającą przyznania Z. R. zasiłku celowego, i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 126 i art. 157 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego dalej: Kpa.), odmówiło stwierdzenia nieważności ww postanowienia. W uzasadnieniu podano, że Ośrodek Pomocy Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., po rozpatrzeniu żądania zawartego w podaniu z dnia 10 grudnia 2012 r., decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]), odmówił przyznania Z. R. zasiłku celowego. Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania Z. R., decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]), uchyliło w całości decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja ta została doręczona Z. R. dnia 13 marca 2013 r. Dnia 13 marca 2013 r. do Kolegium wpłynęło podanie Z. R. z dnia 13 marca 2013 r. zawierające w swej treści, m. in., żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]) oraz żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania odwoławczego zakończonego tą decyzją. Podanie to zostało złożone osobiście w Kolegium. Z. R. zażądał stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]) na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2, w związku z art. 157 § 1 i 2 Kpa. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzjami z dnia [...] kwietnia 2013 r. ([...] i [...]), odmówił przyznania Z. R. zasiłków celowych na potrzeby wskazane przez Wnioskującego. Decyzje te zostały doręczone dnia 12 kwietnia 2013 r. Kolegium, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. ([...]), odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]). Z. R., podaniem z dnia 15 lipca 2013 r., wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] maja 2013 r., [...]. Kolegium postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. ([...]), odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] maja 2013 r. ([...]), a postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]) utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] października 2013 r.. Wnioskiem z dnia 27 stycznia 2014 r. Z. R. zażądał stwierdzenia nieważności - między innymi - postanowienia z dnia [...] października 2013 r. ([...]), wskazując jako podstawę prawną swojego żądania art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Kolegium postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. ([...]) odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: Zgodnie z art. 126 Kpa., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2- 5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych wart. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Wskazać należy, że na postanowienie Kolegium, którego stwierdzenia nieważności żąda strona, przysługuje środek zaskarżenia - wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 61a § 2, w związku z art. 127 § 3 i art. 144 Kpa.), a zatem wniosek Z. R. o stwierdzenie jego nieważności - z przedmiotowego punktu widzenia - jest dopuszczalny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia jest nadzwyczajnym trybem postępowania mającym na celu eliminację z obrotu prawnego - ze skutkiem ex tunc - postanowienia dotkniętego wadami enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 Kpa. Podkreślić należy, że podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia nie może być jakiekolwiek uchybienie popełnione przy jego wydawaniu, ale tylko takie, o którym mowa w przepisach wskazanych w zdaniu poprzednim. Stwierdzenie nieważności postanowienia może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jest ono w sposób niewątpliwy dotknięty przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Dlatego wykładnia przesłanek zawartych w powołanych przepisach prawa winna mieć charakter ścieśniający. Przechodząc do docelowo w tym przypadku zamierzonej analizy zauważyć trzeba, że wnioskodawca jednoznacznie wskazał, że żąda stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] listopada 2013 r., jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Kolegium, brak jest podstaw do stwierdzenia, że postanowienie Kolegium zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine Kpa.). Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane w Kodeksie postępowania administracyjnego, doczekało się jednak bogatej wykładni doktrynalnej oraz orzeczniczej. Przeważa pogląd, który upatruje rażącego naruszenie prawa nie w błędach jego wykładni, lecz w przekroczeniach prawa jasnych i niedwuznacznych i to takich, które z uwagi na ich skutki powodują że dotknięte wadą rozstrzygnięcie nie da się pogodzić z panującym porządkiem prawnym. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa decyduje zatem przede wszystkim oczywistość tego naruszenia, prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu. Innymi słowy, stwierdzenie nieważności decyzji/postanowienia na podstawie "rażącego" naruszenia prawa może nastąpić tylko w sytuacji jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że w bezspornym stanie prawnym i faktycznym nie mogłoby zostać wydana (-e) decyzja/postanowienie o danej treści. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd wskazujący, że "rażące naruszenie prawa" zachodzi wtedy, gdy treść decyzji/postanowienia pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że akt taki nie może być akceptowany jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji/postanowienia pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 26 września 2000, V SA 2998/99, LEX nr 51249, por. też wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 roku, III SA 1935/99, LEX nr 47008). Badane postanowienie wydano dlatego, że Kolegium - ponownie rozpatrując sprawę stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] maja 2013 r. ([...]), odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kasacyjnej decyzji Kolegium na podstawie art. 61 a § 1 utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] października 2013 r. Niewątpliwie ani postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. ani w konsekwencji utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r. nie narusza w sposób rażący przepisów K.p.a. (art. 61 a § 1, art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.). Odnosząc się - z urzędu - do podstawy nieważnościowej określonej wart. 156 § 1 pkt 1 Kpa., tj. wydania postanowienia z naruszeniem przepisów o właściwości, skonstatować trzeba, że postanowienie Kolegium z dnia [...] listopada 2013 r. zostało wydane przez właściwy organ administracji publicznej. Odnosząc się do podstawy nieważnościowej, określonej w pierwszej części art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., stwierdzić należy, że istniała podstawa prawna do wydania postanowienia Kolegium z dnia [...] listopada 2013 r. - art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Odnosząc się do art. 156 § 1 pkt 3 Kpa., Kolegium zauważa, że nie zachodzi w niniejszej sprawie podstawa do stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] listopada 2013 r. przewidziana w tym przepisie (res iudicata). Kolegium stwierdza ponadto, że oceniane postanowienie zostało skierowane do Z. R., czyli osoby, która wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] października 2013 r. Brakuje więc podstaw do stwierdzenia nieważności badanego postanowienia ze względu na podstawę przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że postanowienie Kolegium - stosownie do art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. - było niewykonalne w dniu jego wydania i jego niewykonalność ma charakter trwały, skoro nie podlegało ono wykonaniu. Tak samo należy stwierdzić w kwestii ewentualnego wywołania wykonaniem postanowienia Kolegium z dnia [...] listopada 2013 r. czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 Kpa.). Odnosząc się do art. 156 § 1 pkt 7 Kpa., Kolegium nie stwierdza, aby postanowienie Kolegium zawierało wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa. Brak było bowiem takiego szczególnego przepisu prawa. Tym samym, skoro postanowienie Kolegium z dnia [...] listopada 2014 r. nie zostało obarczone żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa., należało - po rozpatrzeniu wniosku Z. R. o stwierdzenie jego nieważności - orzec, jak na wstępie. Wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2014r. skarżący zwrócił się do Kolegium o ponowne rozpatrzenie spraw, w których Kolegium wydało 12 postanowień, między innymi z dnia [...] lutego 2014r. [...]. Domagał się stwierdzenia ich nieważności bowiem w razie wykonania postanowień wywołałby czyn zagrożony karą. Stwierdził, że nie zgadza się z uzasadnieniem doręczonych mu postanowień, a następnie przedstawił zarzuty co do innego postanowienia Kolegium z dnia [...] lutego 2014r. Wskazał, że: "niekompletność rozstrzygnięcia sprawy decyzją Kolegium jest widoczna na pierwszy rzut oka przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy i żądaniami strony z zakresu postępowania wyjaśniającego i zebranymi w sprawie materiałami i dowodami". Zarzucił, że Kolegium orzekało w tym samym składzie jak w zaskarżonych orzeczeniach, co jest niezgodne prawem. "Uzasadnienie postanowienia Kolegium jest kuriozalne i nacechowane demagogią". Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] maja 2014r. Nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Z. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. - postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r. ([...]) - odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] listopada 2013r. ([...]), utrzymującego w mocy po ponownym rozpoznaniu sprawy – postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2013r. ([...]), odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2013r. ([...]) odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2013r. ([...]), uchylającej w całości wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] stycznia 2013r. ([...]), odmawiającą przyznania Z. R. zasiłku celowego i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 127 § 3 i art. 156 Kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ przedstawił treść wniosku skarżącego z dnia 17 kwietnia 2014r., a następnie stwierdził, że w postanowieniu z dnia [...] lutego 2014r. Kolegium wyczerpująco opisało okoliczności faktyczne oraz okoliczności prawne, które zadecydowały o podjęciu rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności. Podało, że orzekając w tej sprawie ponownie uznaje te wyjaśnienia za prawidłowe i kompletne, nie znajdując jednocześnie żadnych podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonego postanowienia i -w konsekwencji - do stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 2013r. ([...]). Kolegium podało, że ponownie rozpatrując sprawę, ponownie jak skład orzekający w dniu [...] lutego 2014 r. nie stwierdziło, aby postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]) obarczone było którąkolwiek z wad wskazanych w art. 156 § 1 Kpa. Ponieważ szczegółowe odniesienie się do poszczególnych przesłanek stwierdzenia nieważności w postanowieniu z dnia [...] lutego 2014 r. Z. R. uznał za "demagogię". Kolegium zdecydowało się poprzestać na wyżej wymienionych wyjaśnieniach. Jeśli idzie o zarzut "orzekania w tym samym składzie", Kolegium przypomniało, że postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]) wydawał zupełnie inny skład, niż orzekł w dniu [...] lutego 2014 r. Ostatecznie Kolegium stwierdziło, że nie znajduje żadnych podstaw prawnych i faktycznych do uznania, że postanowienie z dnia [...] lutego 2014r. nie tylko w jakikolwiek sposób narusza prawo ale "skazuje stronę postępowania na śmierć z głodu". Kolegium zauważyło też, że we wniosku z dnia 17 kwietnia 2014 r. skarżący wyraził swoje niezadowolenie z tytułu innych postanowień Kolegium wydanych w dniu [...] lutego 2014 r. dotyczących zupełnie innych decyzji organu I instancji - z dnia [...] sierpnia 2013 r. W sprawach rozstrzyganych na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2014 r. wnioskodawca konsekwentnie nie akceptuje faktu, że jego wniosek o zmianę decyzji organu I instancji w trybie art. 154 Kpa został przez Kolegium przekazany Prezydentowi W. i uważa, iż "trwa nadal zawisłość sprawy przed organem administracyjnym". Skargę na między innymi powyższe postanowienie Kolegium ([...]) złożył Z. R. Wniósł o wyeliminowanie "z obrotu prawnego zaskarżonych postanowień gdyż naruszają prawo w sposób rażący odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie na złożone wnioski o stwierdzenie nieważności, gdy trwa nadal zawisłość w sprawie przed organem odwoławczym" i w związku z tym o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Uzasadnienie skargi powtarza w całości treść uzasadnienia wniosku – pisma z dnia 17 kwietnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając to stanowisko powołało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1969 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego wówczas to sąd w oparciu o art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa . Jednakże zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną. Kontrola sądu oparta we wskazanych wyżej przepisach daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa. Przedmiotem rozpoznania organu w dniu [...] lutego i [...] maja 2014 r. był wniosek skarżącego z dnia 27 stycznia 2014 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2013 r. [...] w oparciu o art. 156§1 pkt 2 Kpa. Instytucję stwierdzenia nieważności postępowania administracyjnego regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tj. Dz. U z 2013r. Nr 267 ze zm.) w art. 156-159. Przesłanki stwierdzenia nieważności określa art. 156§1 Kpa. Mówi on, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji ,które: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną 4) została skierowana do osoby niebędącą stroną w sprawie 5) była niewykonalna w dniu wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały 6) w razie jej wykonania wywołałoby czyn zagrożony karą 7) Zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. §2 powyższego przepisu stanowi : Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w §1 pkt 1,3,4 i 7 jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywarła nieodwracalne skutki prawne. Zgodnie z art. 157 Kpa właściwy do stwierdzenia nieważności, gdy decyzja wydana została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest ten organ. W niniejszej sprawie podmiotem wniosku jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2013r. Zatem właściwym do rozpoznania jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., które rozpoznawało omawiany wniosek skarżącego w niniejszej sprawie nie ma też przeszkód do rozpoznania wniosku w oparciu o art. 156§2 Kpa (powołany wyżej). Ponieważ przedmiotem zaskarżenia są postanowienia Kolegium Odwoławczego należy zauważyć, że zgodnie z art. 126 kpa do postanowień stosuje się przepisy art. 105, art. 107§2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień od których służy zażalenie oraz postanowień określonych w art. 134 Kpa również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym ,że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151§1 i art. 158§1 wydaje się postanowienie. Na postanowienie będące przedmiotem sporu przysługuje środek zaskarżenia i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy art. 61a§2, w związku z art. 127§3 i art. 144 u.p.a., tym samym wniosek skarżącego jest dopuszczalny. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy należy uznać, że przedmiotem analizy powinny być przesłanki do stwierdzenia nieważności określone w wymienionym art. 156§1 Kpa. Wypowiedzi we wniosku skarżącego z dnia 27 stycznia 2014 r. są następujące: Skarżący zarzuca, że Kolegium z Prezydentem W. i Sądem pozbawia go praw obywatelskich i możliwości działania we własnej obronie " wykluczając mnie ze społeczeństwa i zamykając mi drogę dochodzenia mych praw w sądzie i do sprawiedliwego wyroku oraz, że nie byłem należycie reprezentowany wobec przymusu zastępstwa strony w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w zakończonych postępowaniach w sprawie o pomoc społeczną na wnioski z 19 września 2012 r. i 10 grudnia 2012 r. Orzeczenia zapadły z rażącym naruszeniem prawa, gdyż postanowieniami Kolegium bezprawnie odmawia mu prawa do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności jego decyzji, w których nie uwzględniono, w swym rozstrzygnięciu przedmiotu wniesionego wniosku o zmianę decyzji ostatecznej w oparciu o art. 154 kpa i art. 7 kpa przeciwstawiając się tym samym wyraźnej woli strony oraz, że niezgodnie z prawem orzeczono ponowne rozpoznanie mojego wniosku z dnia 19 września 2012 r. wbrew prawu nakładając obowiązek aktualizacji sytuacji życiowej i materialnej strony, pomimo prawidłowo przeprowadzonemu wywiadowi środowiskowemu, z którego jasno wynika dla Kolegium i organu pierwszej instancji jaki dochód uzyskuje strona i że organ pomocowy w załączeniu do akt sprawy Kontrakcie Socjalnym nie gwarantuje środków do jego realizacji. Kolegium w zaskarżonych decyzjach uchylających decyzje MOPS ignoruje i pomija mój wniosek o zmianę decyzji ostatecznej w oparciu o prymat zabezpieczenia nie tylko interesu społecznego ale i słusznego interesu obywatela oraz nie wyjaśnia problemu, braku zapewnienia środków na realizację kontraktu socjalnego. Godzi to w moje dobra osobiste "prawa obywatelskie oraz pozbawia to mnie warunków bytowych odpowiadających godności człowieka i przeciwstawia się celom i zadaniom pomocy społecznej". W dalszej części skarżący zarzucił , że odmawia się udzielenia mu pomocy "w obronie partykularnych interesów gminy i urzędnika" wykluczono go ze społeczeństwa "bo im tak jest wygodnie. Ponieważ pomimo waloru nieostateczności decyzji Prezydenta W., organ odwoławczy jak twierdzi w swoich pismach nie może ingerować w uznaniowość Prezydenta W. a jednocześnie zasada z art. 7 i 154 Kpa w związku z ustawą o pomocy społecznej nie dopuszcza do pogorszenia decyzji materialnoprawnej strony, w wyniku odmowy udzielenia pomocy. Sami to piszą w swych decyzjach, że niewątpliwym jest to, że odmowa udzielenia pomocy mogąc pogorszyć sytuację materialnobytową strony, jest niezgodne z celem ustawy o pomocy społecznej, to systematyczna odmowa udzielenia pomocy ewidentnie musi prowadzić do pogorszenia się sytuacji materialnobytowej strony pozostającej bez żadnych dochodów i wsparcia ze strony państwa i gminy, jest sprzeczne z ustawą o pomocy społecznej i art. 7 kpa. Twierdzę, że SKO w postępowaniu odwoławczym może także zmienić decyzję organu pierwszej instancji, w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy w postaci zasiłku celowego czy okresowego, także w oparciu o art. 7 i 154 kpa bez dodatkowego wezwania złożonego w odwołaniu. Uwzględniając tym słuszny interes strony, a tego nie uczyniło !" Powołane w zasadzie w całości uzasadnienie wniosku z dnia 27 stycznia 2014 r. przede wszystkim nie odnosi się do postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. i poprzedzającego go postanowienia SKO we W. z dnia [...] października 2013 r. odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia SKO we W. z dnia [...] maja 2013 r. Nie wskazuje na czym według skarżącego polega rażące naruszenie prawa przy wydawaniu powyższego orzeczenia, wyjaśnienie w zasadzie odnosi się do decyzji z dnia [...] kwietnia 2013r. odmawiającej przyznania zasiłku celowego na wniosek skarżącego złożony w dniu 10 grudnia 2012r., skarżący powołuje w nim argumenty i przepisy art. 7 i 154 Kpa, które według niego mogą być podstawą do zmiany decyzji z dnia [...] kwietnia 2013r. [...] i [...]. Jak wynika z powyższego pisma rażącym naruszeniem prawa jest nieprzyznanie zasiłku skarżącemu, który jest w trudnej sytuacji materialnej, sytuacja materialna skarżącego jest i była znana organom z urzędu i nie było podstaw do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, który jak sądowi wiadomo z urzędu, nie został na skutek sprzeciwu zainteresowanego przeprowadzony i w związku z tym odmówiono przyznania wnioskowanego w dniu 10 grudnia 2012 r. zasiłku. Skarżący powołuje również i rozważa inny wniosek nie będący przedmiotem niniejszego postępowania – z dnia 19 kwietnia 2012 r. Sąd z urzędu analizując zaistnienie przesłanek z art. 156§1 Kpa stwierdza, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że wystąpiły w niniejszej sprawie. Organy wydając zaskarżone postanowienia z dnia [...] lutego 2014 r. i [...] maja 2014 r. właściwie oceniły, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] listopada 2013r. ([...]) i z dnia [...] października 2013r. w sprawie bowiem orzekał właściwy organ. W tym miejscu należy odwołać się do powołanego wyżej art. 157§1 Kpa. Postanowienie z dnia [...] października i [...] listopada 2013 r. wydało Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. i z dnia [...] października rozpoznawało Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. Kwestionowane postanowienia wskazują podstawę prawną ich wydania i Sąd nie stwierdza aby była wydana z naruszeniem prawa. Z urzędu sądowi jest wiadomo, że były one przedmiotem zaskarżenia i kontroli tut. Sądu Administracyjnego. Nie zaistniały również przesłanki określone w pkt 3-7 art. 156§1 Kpa. Brak jest jakiejkolwiek informacji, aby postanowienie dotyczyło sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją administracyjną. Poza sporem pozostaje też, że postanowienie zostało skierowane do zainteresowanego. Nigdy skarżący nie sformułował takiego zarzutu. Postanowienia SKO we W. z dnia [...] listopada i [...] października 2013r. odmawiające stwierdzenia nieważności innego postanowienia z dnia [...] maja 2013r. z uwagi na swoją treść nie podlegały wykonaniu. Sąd nie stwierdza też aby posiadały wadę powodującą nieważność decyzji z mocy prawa. Kwestionowane postanowienia nie posiadają wad od chwili ich wydania. W tych okolicznościach sprawy postanowienia będące przedmiotem kontroli Sądu, które stwierdziły, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia są prawidłowe. Nie naruszają przepisów art. 156 Kpa, ani też pozostałych przepisów postepowania o stwierdzenie nieważności. Kolegium rozpoznając wniosek skarżącego z dnia 27 stycznia 2014 r., wydając oceniane postanowienia nie naruszyło przepisów prawa. Tym samym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak wyżej.