IV SA/Wr 520/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. K. S. (dalej strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: Samorządowe Kolegium Odwoławcze lub SKO) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego. Skarżący jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając złożony wniosek wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w miejsce uchylonej decyzji SKO z dnia [...] października 2017 r., nr [...], na którą skarżący wniósł skargę. Po wszczęciu postępowania przez SKO w sprawie unieważnienia wydanej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie skargowe do czasu zakończenia postępowania nieważnościowego. W dniu [...] listopada 2017 r. SKO decyzją nr [...] unieważniło decyzję nr [...]. W dniu 9 marca 2018 r. WSA podjął zawieszone postepowanie, które następnie umorzył jako bezprzedmiotowe postanowieniem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 2/18. W ocenie skarżącego to właśnie postanowieniem z dnia 17 października 2017 r. Sąd pozbawił go możliwości dochodzenia roszczenia wynikającego ze skargi, którą co prawda złożył bezpośrednio na decyzję nr [...], ale pośrednio także na decyzję nr [...]. Skarżący wskazał, że Sąd wprawdzie uznał za bezprzedmiotowe postępowanie wobec uchylonej decyzji SKO ale nie odniósł się do decyzji nr [...]. W ocenie skarżącego sprawa z decyzji nr [...], która zastąpiła wadliwą decyzję nr [...] pozostaje nie rozstrzygnięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu do złożenia skargi uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie bezsporna jest okoliczność, że stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja organu odwoławczego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] została doręczona skarżącemu w dniu 22 listopada 2017 r. Skoro trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upływał w dniu 22 grudnia 2017 r. to złożona przez skarżącego w dniu 30 października 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarga wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W świetle przywołanych wyżej przepisów prawa, ustalenia wymaga po pierwsze: kwestia, czy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, został złożony w ustawowym terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy przyjęciu, iż o uchybieniu terminu do dokonania ww. czynności skarżący dowiedział się w dniu 23 października 2017 r., tj. w dniu, w którym otrzymał postanowienie tut. Sądu z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 2/18 umarzające postępowanie w sprawie ze skargi na decyzję nr [...] to należy przyjąć, iż składając w dniu 30 października 2017 r. wniosek w tym zakresie dochował terminu 7 dni. Kolejną kwestią jest ustalenie, czy niedochowanie ustawowego terminu do złożenia skargi było wynikiem braku staranności skarżącego. Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy, uchybienie terminu w złożeniu skargi spowodowane błędnym przekonaniem skarżącego, że skoro zaskarżył decyzję nr [...] to nie zachodziła konieczność wzruszania decyzji nr [...], która zastąpiła tę wcześniejszą, dotkniętą wadą. Skarżący działał w dobrej wierze, oczekiwał na rozstrzygnięcie sądu kasacyjnego co do decyzji nr [...] objętej postanowieniem tut. Sądu z dnia 17 października 2017 r. Zatem, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie można skarżącemu przypisać winy w niedotrzymaniu ustawowego terminu do złożenia skargi. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.