IV SA/Wr 521/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2019r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia niepieniężnego w formie specjalistycznych usług opiekuńczych postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 521/18. Pismem z dnia 8 listopada 2018 r., D. P. - jako pełnomocnik skarżącego Z. N. – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Przedmiotowa skarga zawierała braki formalne w postaci nie dołączenia doń pełnomocnictwa. Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2018 r. Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zobowiązał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismami z dnia 13 grudnia 2018 r. i z dnia 30 stycznia 2019 r. D. P. została dwukrotnie wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa, z jednoczesnym wskazaniem na skutki prawne niedopełnienia w zakreślonym terminie tegoż obowiązku . W dniu 5 marca 2019 r. D. P. przesłała na adres mailowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu informację, że otrzymała zarządzenie wzywające do złożenia pełnomocnictwa w powyższej sprawie i oświadczyła, że nie jest w stanie w wyznaczonym terminie przesłać pełnomocnictwa, jednocześnie wniosła o przedłużenie terminu do złożenia pełnomocnictwa do dnia 5 kwietnia 2019 r. Postanowieniem z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 521/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. N. na wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 8 sierpnia 2018 r. z powodu nieuzupełnienia jej wymogów formalnych w postaci nieprzedłożenia w zakreślonym terminie pełnomocnictwa . Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia wniesionego przez D.P., w którym podniosła, że wymagane pełnomocnictwo może dostarczyć na początku kwietnia, bowiem wtedy będzie we W., aktualnie zaś przebywa w L. Podała też, że jej ojciec w stanie ciężkim przebywa w szpitalu i walczy o życie. W dniu 8 kwietnia 2019 r. skarżący nadesłał wymagane pełnomocnictwo, w którym upoważnił swoją córkę D. P. do reprezentowania go w niniejszej sprawie. Nadmienił, że jego córka posiada już pełnomocnictwo poświadczone notarialnie, do reprezentowania jego osoby przed różnymi organami, w tym między innymi przed sądami administracyjnymi wszystkich instancji. Dodał, że obecnie od czterech miesięcy przebywa w szpitalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Uregulowana w art. 195 § 2 p.p.s.a. instytucja autokontroli stanowi wyjątek od zasady dewolutywności zażalenia, czyli przekazywania tego środka zaskarżenia sądowi wyższej instancji. Za jej zastosowaniem przemawiają względy ekonomii procesowej oraz szybkości postępowania. Zastosowanie autokontroli jest uzasadnione, gdy wystąpi m.in. przesłanka "oczywistej zasadności wniesionego zażalenia". Chodzi o sytuacje, w której sąd uznaje zarzuty i żądania zawarte w zażaleniu, akceptuje jako prawidłowe stanowisko skarżącego, a wadliwość kwestionowanego postanowienia jest zauważalna bez konieczności dokonywania głębszej analizy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku , albowiem zażalenie strony skarżącej należy ocenić jako oczywiście zasadne. Rozpoznawane zażalenie dotyczy postanowienia z dnia 7 marca 2018 r., którym odrzucono skargę Z. N. na wymienioną w rubrum postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Jak wyżej zaznaczono, powodem wydania takiego rozstrzygnięcia był brak uzupełnienia braków formalnych skargi, mianowicie brak nadesłania stosownego pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym. W ocenie Sądu, nie tylko okoliczność przedstawienia pełnomocnictwa na etapie zażaleniowym, uzasadnia uwzględnienie zażalenia. Sąd wziął pod uwagę okoliczności przedstawione w zażaleniu, utrudniające pełnomocnikowi przedstawienie pełnomocnictwa z uwagi na przebywanie poza granicami kraju, jak i miał na względzie uzupełnienie braku formalnego skargi przez pełnomocnika zaraz po przyjeździe do Polski. Ponadto należy zauważyć, co uszło uwadze Sądu , że w dniu wniesienia skargi w istocie istniało poświadczone notarialnie pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego D. P., sporządzone w dniu 21 czerwca 2015 r. Kopia tego pełnomocnictwa znajduje się w aktach sprawy tutejszego Sądu o sygn. akt IV SPP/Wr 54/19 (k.4 tych akt). Stwierdzenie powyższego uzasadniało na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia , o czym orzeczono jak w sentencji.