IV SA/Wr 524/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. R. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 10 września 2024 r., nr 2877/2024 w przedmiocie zwolnienie ze stanowiska oddala skargę w całości. Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 10 września 2024 r., nr 2877/2024 Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant, KWP, organ II instancji, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) oraz art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 145 ze zm., dalej: ustawa, ustawa o Policji), po rozpoznaniu odwołania nadkom. M. R. (dalej: strona, skarżący), utrzymał w mocy rozkaz personalny . Komendanta Powiatowego Policji w Oławie (dalej: organ I instancji, KPP) z dnia 6 sierpnia 2024 r., nr 323/24 w sprawie zwolnienia strony ze stanowiska N. i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w Oławie. Zaskarżony rozkaz personalny zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 5 sierpnia 2024 r. do Komendy Powiatowej Policji w Oławie wpłynęły materiały z postępowania wyjaśniającego o numerze l-s-1292/121/24/AK prowadzonego przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu. W związku z zawartymi w sprawozdaniu wnioskami Komendant Powiatowy Policji w Oławie w dniu 6 sierpnia 2024 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu, wówczas N. w O., mianowanemu na to stanowisko w dniu 15 maja 2021 r. Jednocześnie wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia 6 sierpnia 2024 r. organ I instancji działają na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 37 a pkt 1 oraz art. 45 ust. 3, art. 37 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 121 ust 1 ustawy o Policji z dniem 8 sierpnia 2024 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska i z dniem 9 sierpnia 2024 r. przeniósł go do swojej dyspozycji i jednocześnie z dniem 9 sierpnia 2024 r. powierzył skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku dyżurnego Z. w O., z zachowaniem dotychczasowego uposażenia zasadniczego. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w myśl art. 108 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu rozkazu organ I instancji wskazał, iż analiza zebranej dokumentacji w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym o numerze l-s-1292/121/24/AK, pozwala na stwierdzenie, że postawa prezentowana przez skarżącego budzi zastrzeżenia podwładnych i jako niewłaściwa wymaga skutecznych działań eliminujących powstałą sytuację. Powodem prowadzonego postępowania wyjaśniającego było przesłane do Wydziału Kontroli anonimowe pismo oraz dołączona płyta CD z zapisem przebiegu odprawy z dnia 21 maja 2024 r. Analiza przeprowadzonego postępowania wykazała, że nie sposób zaaprobować zachowania N. jako przełożonego i które uznano za nieprofesjonalne oraz mogące naruszać zasady wynikające z Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Nieuprawnionym jest bowiem formułowanie wulgaryzmów podczas odprawy służbowej i krytyczne wypowiadanie się na temat innych osób, w tym kierownictwa wyższego szczebla, przekraczanie własnych kompetencji i dokonywanie ocen w obszarach, które nie wynikają z karty opisu stanowiska pracy skarżącego. Swoją postawą skarżący może przyczyniać się do zaburzenia pozytywnego wizerunku Policji jako instytucji. Dobór metod i środków kierowania garnizonem - w tym przypadku garnizonem dolnośląskim - pozostaje w wyłącznej gestii Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu i jego Zastępców. Tym samym wyrażanie opinii w tym zakresie np. na temat braku konieczności kierowania się w jednostkach Policji statystyką, co zostało zamienione na poczet jakości wykonywanych działań - jest tak nieuprawnione, jak i nielogiczne. Powyższe znajduje uzasadnienie tym bardziej, że każdemu policjantowi winno zależeć na wizerunku instytucji, w której pełni służbę. Właściwym wydaje się przy tym dokładanie należytej staranności w codziennym realizowaniu zadań tak, by satysfakcja z wykonywanych czynności była spójna z oczekiwaniami społecznymi. Nadto - zgodnie z poleceniem z dnia 22 marca 2024 r. Komendanta Głównego Policji insp. M. B. (lk-281/150/24) zasadnym jest skuteczne wyeliminowanie negatywnego zjawiska, z którym w tym przypadku mamy do czynienia. Organ I instancji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania pojawiła się wątpliwość czy nadzór realizowany przez N. w O. jest właściwy, a metoda zarządzania nie daje wymiernego efektu. Może to wskazywać, że dalsze kierowanie przez wymienionego Wydziałem P. w O. będzie oceniane bardzo negatywnie przez funkcjonariuszy oraz pracowników i może skutkować złą współpracą. Ponadto utrzymywanie takiej sytuacji może spowodować konsekwencje dla funkcjonowania całego Wydziału. W związku z powyższym, oddaje funkcjonariusza do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w Oławie i jako miejsce pełnienia służby wyznacza Z. w O. z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia. Zgodnie z art. 37 a ustawy o Policji policjanta w przypadku zwolnienia! z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Komendant Powiatowy Policji w Oławie realizując wnioski zawarte w postępowaniu wyjaśniającym o numerze l-s-1292/121/24/AK, w dniu 6 sierpnia 2024r. wszczął postępowanie dyscyplinarne (Postanowienie nr 2/2024), przeciwko skarżącemu; które w sposób szczegółowy wyjaśni podnoszone powyższe zarzuty. Następnie organ I instancji przytoczył treść art. 1 ust. 1, art. 25 ust. 1, art: 27 ust. 1 ustawy o Policji). Wskazał, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji ma charakter administracyjnoprawny i w odróżnieniu od stosunku pracy, brak w nim cechy równości stron. Zgodnie z ustawą o Policji stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec przełożonego. Mianowanie - stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy o Policji - będące źródłem stosunku służbowego policjanta, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że porozumienia stron wymaga jedynie zdecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Funkcjonariusz Policji, podejmuje decyzje o wstąpieniu do służby w jej strukturach i nawiązuje stosunek służbowy, którego źródłem jest mianowanie, godzi się na możliwość władczego działania swojego przełożonego w zakresie wynikającym z tego stosunku, w tym na decyzje przełożonych w sprawach osobowych. Ponadto stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, charakteryzuje się znaczna dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność/Obowiązek podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, w ten sposób przełożony zyskuje znaczną i to często dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę funkcjonariusza. Nie ulega również wątpliwości, iż ustawa o Policji nakłada na każdego policjanta obowiązek rzetelnego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nie mówiąc o tych, którzy sprawują funkcje kierownicze, odpowiadając za prawidłowe działanie danej jednostki - wydziału. Organ I instancji podkreślił, że podstawą sprawnego funkcjonowania komórek organizacyjnych Policji jest nie tylko fachowość i doświadczenie osoby pełniącej funkcję kierowniczą, ale również pełne zaufanie organu mianującego. Ponadto zaznaczył, że ma prawo na podstawie uregulowań zawartych w ustawie pragmatycznej do kształtowania polityki kadrowej oraz decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległym powiecie, a w szczególności w Komendzie Powiatowej Policji w Oławie. Zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego N. w O. i przeniesienia go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych jest wyrazem działania Komendanta Powiatowego Policji w Oławie w ramach posiadanych kompetencji. Bowiem jako organ administracji rządowej odpowiedzialny jest do zapewnienia prawidłowej realizacji, uwzględniającej interes społeczny, tożsamy z interesem służby, w tym również poprzez odpowiednie kształtowanie struktury organizacyjnej podległych jednostek i komórek organizacyjnych Policji oraz obsady stanowisk służbowych w sposób najbardziej odpowiadający potrzebom służby. Podkreślił, że w zarzadzaniu pojęcie kierowania ludźmi oznacza zjawisko osiągania wyznaczonych celów przy pomocy tychże ludzi. N. jest osobą, która koordynuje pracę podległych mu osób w ten sposób, aby osiągnąć cele organizacyjne - jego funkcja się nie tyle wykonywanie potrzebnych do realizacji celów, co raczej sprawne i właściwe zarządzanie wydziałem, który zadania te realizuje. Obok celów zadaniowych [...] pełni jeszcze inne funkcje - jest reprezentantem wydziału na zewnątrz, kreuje stosunki interpersonalne w wydziale, decyduje o karach i nagrodach, stanowi podporę w przypadku sytuacji konfliktowych, a poprzez wyznaczanie obowiązującego stylu zachowania stanowi wzorzec dla wydziału. W związku z koniecznością zapewnienia sprawnej i skutecznej realizacji zadań w Z. w O. powierzono obowiązki dyżurnego skarżącemu. Obecny stan etatowy, z uwagi na wysoki stopień obciążenia zleconymi zadaniami służbowymi oraz przy szerokiej gamie i wzroście ilości spraw uniemożliwia ich terminową realizacje. Zachodzi konieczność wzmocnienia wydziału. Wobec powyższego zasadnym jest powierzenie pełnienia obowiązków służbowych skarżącemu na ww. stanowisku. Końcowo wskazał, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na wyjątkowo ważny interes społeczny tożsamy z interesem służby. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego tez przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest niezbędność niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym w art. 108 § 1 k.p.a. W grupie dóbr chronionych mieści się pojęcie interesu społecznego, które należy uznać za tożsame z interesem służby w Policji. Nadając rygor natychmiastowej wykonalności niniejszemu rozkazowi personalnemu miał na uwadze, że w szeroko rozumianym interesie służby w Policji leży takie kształtowanie sytuacji kadrowej, które poprzez właściwą obsadę stanowisk służbowych, w szczególności kierowniczych, zapewnia sprawność działania całej formacji. Działania policjantów, które podlegają negatywnej ocenie, choćby innych funkcjonariuszy skutkować mogą brakiem zaufania do przełożonego właściwego w sprawach osobowych, nie mogą być tolerowane i winny być kategorycznie eliminowane. Z rozkazem personalnym skarżący zapoznał się w dniu 6 sierpnia 2024 r. W odwołaniu sporządzonym osobiście skarżący wniósł o unieważnienie rozkazu personalnego z dnia 6 sierpnia 2024 r. i przywrócenie na stanowisko N. Ponadto do organu I instancji wpłynęło odwołanie sporządzone przez pełnomocnika strony, który zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie przepisów prawa formalnego i materialnego oraz wniósł o kasację zaskarżonego rozkazu i umorzenie postępowania w sprawie. Pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie dowodów z badań fonograficznych w zakresie autentyczności i montażu nagrań będących podstawą rozstrzygnięcia, zeznań świadków, uczestników narady-odprawy, zeznań strony, opinii służbowych strony -na okoliczność prawdziwego przebiegu zdarzeń, uczestników, wypowiedzi oraz postawy w służbie. Jednocześnie wniósł o wyłączenie z postępowania administracyjnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu - "albowiem, z uzasadnienia decyzji-rozkazu KPP wynika, że sprawa dotyczy go bezpośrednio oraz będzie świadkiem w postępowaniu. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 10 września 2024 r., po rozpoznaniu odwołania strony, utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia 6 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu pierwszej kolejności Komendant odniósł się do żądania strony wyłączenia go z postępowania administracyjnego. Wskazał, że wnioskowana problematyka unormowana została w art. 25 k.p.a., zgodnie z którym "§ 1. Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3". Zauważył, że z wyłączeniem organu monokratycznego (jednoosobowego) mamy do czynienia w sytuacji, gdy od udziału w postępowaniu będzie wyłączona osoba piastująca funkcję organu i wszyscy pracownicy urzędu, w którym ta osoba pełni funkcję organu. Niedopuszczalne jest bowiem wydanie decyzji "z upoważnienia" tego organu przez podległego mu pracownika {uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115). Zastosowanie tej instytucji nie może być interpretowane rozszerzająco. Strona postępowania nie może żądać wyłączenia organu z innych przyczyn, niż wymienione w art. 25 k.p.a., nawet jeżeli jej zdaniem mogą zachodzić wątpliwości co do bezstronności organu (wyrok NSA z dnia 14 lutego 2014 r.; i OSK 2885/15, CBOSA). Organ administracji publicznej traci zdolność do prowadzenia postępowania w przypadku, gdy sprawa dotyczy interesów majątkowych: osoby fizycznej należącej do obsady personalnej organu administracji właściwego do prowadzenia postępowania, osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia albo osób pozostających z nimi w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Sens tego przepisu sprowadza się do tego, by sprawa nie była rozstrzygana przez osoby zależne od podmiotu zainteresowanego rozstrzygnięciem. Dlatego krąg podmiotów obejmuje nie tylko kierownika organu i jego bliskich, ale został rozszerzony także o osoby zajmujące stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia w rozumieniu przepisów k.p.a. Wyłączenie organu następuje z mocy prawa. Organ w każdym przypadku ma obowiązek ustalić swoją właściwość w sprawie, zatem ocena, czy nastąpiła utrata zdolności do rozpoznania sprawy, należy do organu. (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Warszawa 1996, s. 104). Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organ nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających konieczność samo wyłączenia od załatwienia sprawy. Następnie Komendant wskazał, że kierując się wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, poprzedził merytoryczne rozpatrzenie sprawy dokonaniem oceny prawidłowości zaskarżonego rozkazu personalnego. W pierwszej kolejności wskazał na treść art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonywania zadań jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz akty wykonawcze do niej (wyrok SN Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 1993 r., sygn. akt III AZP 38/92). Zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 2 ustawy o Policji funkcjonariuszowi Policji służy odwołanie od decyzji dotyczących mianowania na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwolnienia z tych stanowisk. Do takiego samego wniosku prowadzi interpretacja zapisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 2269). W myśl § 19 ust. 1 tego rozporządzenia nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo zwolnieniu ze służby. Zgodnie z § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy k.p.a. W rozpoznawanym przypadku podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi art. 32 ust. 1 i art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Równolegle, przejawem podległości służbowej są wynikające z ww. przepisów uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres (nie dłuższy niż 12 miesięcy) poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby. Przepis art. 32 jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Ustawa o Policji nie tylko nie określa żadnych warunków zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych policjanta, ale nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący tej czynności - w tym zakresie ustawodawca pozostawił właściwemu przełożonemu luz decyzyjny w formie uznania administracyjnego (wyrok WSA z dnia 12 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 477/10). Decyzja podejmowana na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest przeniesienie do dyspozycji przełożonego, w szczególności nie musi określać, czy organ Policji zamierza dokonać powołania lub mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe albo zwolnienia go ze służby. Powyższe prowadzi do wniosku, że przełożony właściwy w sprawach osobowych uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia policjanta do swojej dyspozycji z urzędu (bez jego zgody) i jest to decyzja uznaniowa (wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt OSK 1781/10). Ramy tego uznania wyznacza norma art. 7 k.p.a. Komendant wskazał, że obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Można zatem powiedzieć, że osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich (postanowienie NSA z dnia 17 marca 1999 r., sygn. akt I SAB 8/99). Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, gdzie organ władczo i jednostronnie kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza i przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. W tym miejscu należy wskazać, że uznanie administracyjne nie oznacza dowolności działania organu administracji publicznej (przełożonego właściwego w sprawach osobowych policjanta), gdyż ograniczony jest on stosownymi przepisami pragmatyki służbowej. 2 tego też względu organ ma obowiązek wnikliwego uzasadnienia podejmowanych działań i dokonanego wyboru. W tym kontekście Komendant stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany z uwzględnieniem obowiązujących w zakresie przedmiotu sprawy regulacji prawnych. Organ I instancji uzyskał informacje z materiałów postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu (nr l-s-1292/121/24/AK), które doprowadziły do stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu skarżonego rozkazu personalnego, iż postawa prezentowana przez skarżącego w służbie - cyt.: "budzi zastrzeżenia podwładnych i jako niewłaściwa wymaga skutecznych działań eliminujących powstałą sytuację (...) nie sposób zaaprobować zachowania N. jako przełożonego i który uznano za nieprofesjonalny oraz mogący naruszać zasady wynikające z Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie Zasad etyki zawodowej policjanta. Nieuprawnionym jest bowiem formułowanie wulgaryzmów podczas odprawy służbowej i krytyczne wypowiadanie się na temat innych osób, w tym kierownictwa wyższego szczebla, przekraczanie własnych kompetencji i dokonywanie ocen w obszarach, które nie wynikają z karty opisu stanowiska pracy nadkom. M. R. Swoją postawą nadkom. M. R. może przyczyniać się do zaburzenia pozytywnego wizerunku Policji jako instytucji (...) pojawiła się wątpliwość, czy nadzór realizowany przez N. w O. jest właściwy, a metoda zarządzania nie daje wymiernego efektu. Może to wskazywać, że dalsze kierowanie przez wymienionego Wydziałem P. w O. będzie oceniane bardzo negatywnie przez funkcjonariuszy oraz pracowników i może skutkować złą współpracą. Ponadto utrzymywanie takiej sytuacji może spowodować konsekwencje dla funkcjonowania całego Wydziału". W ocenie Komendanta nie ulega wątpliwości, iż kierownika komórki organizacyjnej musi cechować umiejętność zarządzania zespołem, która polega nie tylko na realizacji kompetencji właściwych dla danego stanowiska służbowego, ale także na stworzeniu odpowiedniego kanału komunikacyjnego/relacji z podwładnymi. Właściwy organ, w tym przypadku przełożony właściwy w sprawach osobowych policjanta, decyduje o tym, komu powierzyć określone stanowisko i jak długo dana osoba pozostanie na stanowisku. W sytuacji, gdy wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku służbowym - decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych nie można przypisać atrybutu dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku i zasadności utrzymywania takiego stanu. Z tych względów, jeżeli - zdaniem przełożonego - interes służby wymaga zwolnienia policjanta z konkretnego stanowiska w celu zapewnienia realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska, organ mógł skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. W stanowisku przekazanym przy odwołaniu do organu II instancji organ I instancji podtrzymał swoją decyzję w kwestii zwolnienia skarżącego ze stanowiska, przeniesienia do swojej dyspozycji i powierzenia obowiązków służbowych, podkreślając ponownie, że postawa prezentowana przez skarżącego budzi zastrzeżenia podwładnych i jako niewłaściwa wymaga skutecznych działań eliminujących zaistniałą sytuację. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Wydział Kontroli KWP we Wrocławiu potwierdziło fakt niewłaściwego sposobu prowadzenia odprawy służbowej przez skarżącego, w trakcie której wymieniony wielokrotnie przekroczył ogólnie przyjęte normy zachowania, używając słów powszechnie uznanych za wulgarne, negatywnie oceniając przełożonych oraz inne organizacje, podważając kompetencje psychologa policyjnego oraz negując wydawane polecenia. Tym samym skarżący przekroczył własne kompetencje. Organ II instancji stwierdził, że takie stanowisko organu I instancji uprawnia do stwierdzenia, że w jego oczach, jako przełożonego właściwego w sprawach osobowych, skarżący utracił wiarygodność i autorytet jako przełożony – N. w O. Utrata zaufania jest tym czynnikiem, który może determinować podjęcie decyzji o zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie go do dyspozycji przełożonego. W sprawach tego rodzaju wystarczającą przesłanką do zwolnienia z zajmowanego stanowiska jest istnienie już tylko uzasadnionego przypuszczenia dopuszczenia się określonych zachowań, a zatem znalezienie się w kręgu podejrzeń o takie zachowania. Kierownik jednostki Policji będący jednocześnie przełożonym w sprawach osobowych policjantów na terenie swojego działania, musi przede wszystkim dbać o dobro całej jednostki, bo za pośrednictwem tej jednostki realizuje zadania ustawowe. Co za tym idzie, zobligowany jest do podejmowania kroków wyprzedzających/prewencyjnych w celu zapobiegania nieprawidłowościom w jej funkcjonowaniu. Jak wynika wprost z uzasadnienia skarżonego rozkazu personalnego, zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji przełożonego podyktowane było koniecznością zapewnienia właściwego nadzoru nad Wydziałem P. Organ I instancji podkreślił, że - cyt. "podstawą sprawnego funkcjonowania komórek organizacyjnych Policji jest nie tylko fachowość i doświadczenie osoby pełniącej funkcję kierowniczą, ale również pełne zaufanie organu mianującego. (...) N. jest osobą, która koordynuje pracę podległych mu osób w ten sposób, aby osiągnąć cele organizacyjne (...). Obok celów zadaniowych [...] pełni jeszcze inne funkcje - jest reprezentantem wydziału na zewnątrz, kreuje stosunki interpersonalne w wydziale, decyduje o karach i nagrodach. stanowi podporę w przypadku sytuacji konfliktowych, a poprzez wyznaczanie obowiązującego stylu zachowania stanowi wzorzec dla wydziału". W tym kontekście konieczne było wyeliminowanie sygnalizowanych nieprawidłowości w kształtowaniu przez skarżącego relacji interpersonalnych w kierowanym wydziale, w tym niekorzystnego oddziaływania strony (jako przełożonego) na podwładnych, a także potrzeba zmiany modelu zarządzania w celu zapewnienia optymalnych warunków do prawidłowego funkcjonowania Wydziału P. w O. Skoro Komendant Powiatowy Policji w Oławie uznał, że dobro służby wymaga, by w zaistniałych okolicznościach wyznaczona została inna osoba do nadzoru nad komórką prewencji, to nieuprawnionym byłoby szukanie argumentów, które uzasadniałyby pozostawienie skarżącego na stanowisku N. Istotą sprawy jest bowiem utrata wiarygodności, autorytetu i zaufania do skarżącego,- spowodowana jego postawą i zrachowaniami/działaniami. W tej sytuacji, w ocenie Komendanta, organ I instancji kierując się dobrem służby, był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wdrożenia takiej zmiany kadrowej, która zapewni efektywną realizację opisanych wyżej założeń związanych ze sferą zarządzania ludźmi przez innego funkcjonariusza. Nie można uznać, że zaskarżona decyzja jest krzywdząca dla strony, bowiem policjanta i organ administracji (w tym przypadku Komendanta Powiatowego Policji w Oławie) łączy stosunek służbowy, przez co wymieniony przełożony właściwy w sprawach osobowych może - na mocy przysługujących mu uprawnień - w każdej chwili wydać decyzję zmieniającą kształt tegoż stosunku. Organ odwoławczy przypomniał, że w organizacji o strukturze hierarchicznej, której funkcjonowanie opiera się na zdyscyplinowaniu funkcjonariuszy, zagadnienie obsadzenia stanowisk kierowniczych pozostaje szczególnie istotną kwestią. Przełożony właściwy w sprawach osobowych jest bowiem zobowiązany mianować lub powoływać na stanowiska kierownicze osoby dające - w jego przekonaniu - rękojmię optymalnego, a więc sprawnego i efektywnego, zapewnienia realizacji zadań służbowych, co do których ma pełne zaufanie. Stąd też nie kwestionuje dotychczasowego przebiegu służby strony, opinii służbowych wydawanych w toku służby, ani jej kwalifikacji zawodowych, jednakże w interesie społecznym - tożsamym z interesem służby - jest umożliwienie Komendantowi Powiatowemu Policji w Oławie swobodnego doboru współpracowników, w tym kadry kierowniczej. Komendant powiatowy jest zarówno przełożonym, jak i kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji. Z pierwszego faktu wynika obowiązek określania zadań danemu funkcjonariuszowi; z drugim wiąże się obowiązek podejmowania takich działań i decyzji, które zapewnią realizację przypisanych ustawą o Policji zadań. Zatem musi ważyć interes policjanta (słuszny interes strony) oraz interes społeczny, który w tym przypadku jest zbieżny z interesem służby, W przypadku kolizji pomiędzy dwoma dobrami interes policjanta musi ustąpić przed interesem służby. Gdyby dać prym temu pierwszemu, osiągnięcie celu, jakim jest realizacja ustawowych zadań Policji mogłaby okazać się utrudniona ozy wręcz niemożliwa. Organ II instancji zauważył, że w rozpatrywanej sytuacji należało zbadać, czy zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienie go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych było prawnie dopuszczalne. Przytoczona wyżej argumentacja wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości organu odwoławczego, że podjęta przez organ I instancji decyzja mieściła się w granicach przyznanych mu kompetencji. Ponadto konieczne było zweryfikowanie, czy powyższa decyzja nie miała cech dowolności. Kompleksową wiedzę o potrzebach kadrowych jednostki i zasadności obsadzania poszczególnych stanowisk służbowych posiada wyłącznie kierownik danej jednostki organizacyjnej Policji, w tym przypadku Komendant Powiatowy Policji w Oławie. Decyzja przez niego podjęta została uargumentowana w sposób prawidłowy. Dodał, że każdy policjant winien mieć świadomość, iż służba w Policji wiąże się z większą dyspozycyjnością i koniecznością podporządkowania się poleceniom przełożonego, a także wymaga umiejętności szybkiej adaptacji do nowych warunków, które zostaną mu określone. Dlatego też służba ta może dawać poczucie stabilizacji, rozumiane jako większa niż przeciętna gwarancja zatrudnienia, ale z całą pewnością stabilizacja ta nie może być kojarzona z pełnieniem służby w jednej, określonej jednostce/komórce organizacyjnej czy na danym stanowisku. Z tych względów, organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ zobowiązany był do zbadania wyłącznie, czy w tym konkretnym przypadku przełożony działał w granicach przyznanych mu kompetencji oraz czy podjęte rozstrzygnięcie nie miało cech dowolności. W obu przypadkach wykazano zgodność z prawem podjętych działań. Komendant Powiatowy Policji w Oławie zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej. Dowiedziono tym samym, że za zwolnieniem skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego przemawia interes społeczny - dobro służby, z kolei jej słuszny interes nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem. Zatem nie budzi wątpliwości, że działanie w granicach uznania administracyjnego nie naruszyło treści normy zawartej w art. 7 k.p.a., wbrew temu. co pełnomocnik strony podniósł w odwołaniu od przedmiotowego rozkazu personalnego. Pełnomocnik strony zasygnalizował również naruszenie normy wynikającej z art. 7a k.p.a. Przepis ten wprowadza zasadę ogólną, zgodnie z którą, jeżeli w danym postępowaniu administracyjnym pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te powinny być rozstrzygane na korzyść strony. Zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zasada ogólna rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony dotyczy sytuacji, w których wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, dokonana zgodnie z zasadami i dyrektywami wykładni, wynikającymi z prawoznawstwa, prowadzi do kilku możliwych rezultatów. Odnosi się ona zatem do przypadków, w których organ - dokonując analizy i obiektywnej oceny możliwych procesów oraz wyników wykładni - stwierdza, że kilka wyników wykładni może być uznanych za prawidłowe. Prowadzą bowiem do nich równorzędne zasady oraz metodologicznie poprawny i logiczny proces wykładni przepisów. Zasada in dubio pro libertate (przyjaznej interpretacji przepisów) stanowi tym samym modyfikację ujętej w art. 7 zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony. Nie należy jej natomiast postrzegać jako odstępstwa od zasady prawdy obiektywnej, także wyrażonej w art. 7 k.p.a. Wskazania także wymaga fakt. iż zasadę przyjaznej interpretacji przepisów ogranicza się do wykładni prawa, czyli ustalenia jego właściwej treści, nie dotyczy zaś ona procesu ustalania stanu faktycznego sprawy czy też subsumpcji. Zasadę rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony ustawodawca wprowadził w art. 81 a § 1 k.p.a. (zob. T. Majer Zasada ogólna współdziałania organów, (w:) P. Krzykowski (red.), Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego w orzecznictwie sądów administracyjnych, s. 53 i n.). Organ administracji publicznej nie może zastosować tej zasady zwłaszcza wtedy, gdy przepisowi prawnemu stanowiącemu podstawę prawną decyzji nadano jednoznaczne znaczenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. Należy bowiem przyjąć, że wówczas nie występują wątpliwości co do znaczenia przepisu prawnego. Organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą powyższe przesłanki, co – jak wskazał - dowiódł w uzasadnieniu niniejszej decyzji administracyjnej. W ocenie Komendanta organ l instancji zebrał cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej, a następnie w granicach swobodnej oceny dowodów dokonał jego kompleksowej oceny. Zaznaczyć należy, że sformułowanie "zebra! materiał dowodowy" musi zostać odniesione wyłącznie do materiału niezbędnego do podjęcia decyzji końcowej, a nie wszelkich okoliczności zaistniałych w sprawie. Zbieranie materiału przez organ administracyjny musi być determinowane celem takiego postępowania, jakim jest wydanie decyzji merytorycznej zgodnej z zasadą prawdy materialnej. Działania organu nie mogą naruszać innych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości i prostoty postępowania. Organ winien działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 k.p.a.). Zgromadzona w sprawie dokumentacja jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia nie zmieniłyby przyjętej oceny o konieczności zwolnienia strony z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji, albo wykonanie innych czynności (w tym na wniosek pełnomocnika strony) w sposób oczywisty powodowałoby przedłużanie tego postępowania. Podkreślił, iż zbieranie przez organ materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym nie może mieć charakteru dowolnego. Organ musi dokonać selekcji informacji i wybrać wyłącznie te, które są niezbędne dla tego konkretnego postępowania. Brak koncentracji materiału dowodowego skutkowałby tym; iż kolejny materiał albo nie byłby przydatny dla przedmiotu postępowania, albo potwierdzałby okoliczności już znane organowi. To z kolei stałoby w opozycji do zasady szybkości i prostoty wyrażonej w art. 12 § 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, w niniejszym postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie uwzględnił żądania pełnomocnika strony co do przeprowadzenia dowodu z badań fonograficznych płyty CD, zeznań uczestników odprawy służbowej i strony na okoliczność prawdziwego przebiegu zdarzeń, uczestników; wypowiedzi oraz postawy w służbie jako pozostających bez wpływu na prawo przełożonego właściwego w sprawach osobowych policjanta do decyzji o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska N. w O. i przeniesieniu go do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w Oławie. Wskazał, że nie odnosi się także do treści załączników do odwołania skarżącego od rozkazu personalnego, tj. notatek służbowych strony (notatka z 18 grudnia 2023 r., 9 stycznia 2024 r., 19 kwietnia 2024 r. 16 maja 2024 r., 21 maja 2024 r., 23 czerwca 2024 r.), raportów strony (z 14 lutego 2024 r., 18 marca 2024 r., 23 sierpnia 2024 r.), pisma strony z 11 kwietnia 2024 r., oświadczeń funkcjonariuszy (z 3 marca 2024 r., 1 marca 2024 r., 4 marca 2024 r., 5 marca 2024 r., 10 marca 2024 r.) oraz kserokopii dokumentujących otrzymaną wiadomość tekstową sms i umieszczenie szarf żałobnych przed wejściem do pomieszczeń służbowych [...] Wydziału P., gdyż ich zakres przedmiotowy nie przekłada się na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Powyższe materiały kwalifikują się do rozpatrzenia w ramach odrębnego postępowania. Postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych nie jest tożsame np. z postępowaniem dyscyplinarnym; są to postępowania od siebie niezależne i niekonkurencyjne. Wybór pomiędzy poszczególnymi instrumentami prawnymi zależny jest od różnych czynników, bo różne okoliczności warunkują byt tych postępowań. Postępowanie dyscyplinarne ma na celu ustalenie, czy w danych okolicznościach zaistniał czyn wypełniający znamiona przewinienia dyscyplinarnego, ustalenie jego sprawcy, a w konsekwencji pociągnięcie do odpowiedzialności za ten czyn. Postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych - odmiennie niż postępowanie dyscyplinarne - nie zmierza do ukarania sprawcy. Przedmiot postępowania administracyjnego wyznacza granice sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a. Obliguje to organ do podejmowania tylko takiego działania w ramach tego postępowania (takich czynności), które są istotne dla jego przedmiotu. Kwestia odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Policji pozostaje poza granicami tej sprawy administracyjnej. Stąd też ocena w tym postępowaniu okoliczności mających wpływ na odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza, możliwych rozstrzygnięć w tym postępowaniu, świadczyłaby o nieuzasadnionym i arbitralnym wykroczeniu poza granice sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy uznał, że w tym kontekście zarzut pełnomocnika strony sformułowany w odwołaniu o "zdegradowaniu bez postępowania dyscyplinarnego i wykazania winy" jest bezpodstawny. Zwolnienie skarżącego ze stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych policjanta dokonane zostało na mocy przysługujących Komendantowi Powiatowemu Policji w Oławie uprawnień ustawowych i nie jest tożsame z karą dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe przewidzianą w art. 134 pkt 4 ustawy o Policji. Wspomniana kara dyscyplinarna rozumiana jest jako odwołanie lub zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołanie lub mianowanie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego, o czym mówi wprost art. 134d ustawy o Policji. Rozstrzygnięcie zaskarżonego rozkazu personalnego nie odnosi się do powyższej sytuacji. Wprawdzie postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu zostało wszczęte na mocy postanowienia nr 2 z dnia 6 sierpnia 2024 r. Komendanta Powiatowego Policji w Oławie, jednak na dzień wydania niniejszej decyzji pozostaje w toku, w związku z czym brak jest jakichkolwiek podstaw do posługiwania się w odniesieniu do strony terminologią dotyczącą sankcji nałożonych z ramienia odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza. Organ II instancji uznał, że nietrafiony jest także zarzut pełnomocnika strony o "próbie obejścia przepisów pozwalających na odwołanie policjanta mianowanego". Organ I instancji prawidłowo zastosował art. 37a pkt 1 ustawy o Policji stanowiący, iż w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego policjanta można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, przy czym okres ten ograniczony został wymiarem nie dłuższym niż 12 miesięcy. W odwołaniu od rozkazu personalnego pełnomocnik strony wskazuje - cyt. "jasno zostało określone, że najpierw należy więc policjanta zwolnić na właściwej podstawie, a dopiero potem przenieść do dyspozycji. Powierzenie obowiązków na podstawie art. 37 ustawy o Policji nie jest zwolnieniem ze stanowiska". Organ II instancji wskazał, że organ I instancji rozkazem personalnym z 6 sierpnia 2024 r., na kanwie kompetencji udzielonych mu w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił skarżącego z dniem 8 sierpnia 2024 r. ze stanowiska N. w O. Po prawidłowo przeprowadzonym zwolnieniu ze stanowiska, z dniem następnym, tj. z dniem 9 sierpnia 2024 r. Komendant Powiatowy Policji w Oławie, w oparciu o art. 37a ustawy o Policji - również bez uchybienia prawno-proceduralnego - przeniósł wymienionego do swojej dyspozycji. Pozostawanie w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych poprzedza powołanie/mianowanie na określone stanowisko służbowe i jest ograniczone czasowo do 12 miesięcy. Nie oznacza to jednak, że w tym czasie policjantowi nie może być powierzone pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku. Policjant pozostaje nadal w dyspozycji przełożonego. Powierzenie mu obowiązków na określonym stanowisku w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych nie wpływa negatywnie na wysokość należnego mu uposażenia. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew prezentowanej w odwołaniu opinii, organ I instancji nie wykazał się "złą praktyką nadużywania przepisu", bowiem szczególna grupa kadrowa (grupa stanowisk tymczasowych) w postaci tzw. "dyspozycji komendanta" ujmuje w swojej nomenklaturze policjantów "zwolnionych z dotychczasowych stanowisk, a przed mianowaniem na kolejne, co sam pełnomocnik strony przytoczył w treści uzasadnienia odwołania. Następnie Komendant wskazał, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W postępowaniu dowodowym fakty istotne dla rozstrzygnięcia kwestii zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w Oławie zostały wyjaśnione ponad wszelką wątpliwość, co wykazano w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Organ II instancji zaakcentował także, iż organ administracji publicznej nie naruszył prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu w sposób, jaki mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy - co podnosił skarżącego - o którym to udziale mowa w art. 10 k.p.a. Bowiem realizacja przez stronę przysługujących jej uprawnień w pierwszym rzędzie wymaga od niej podjęcia określonej aktywności, której nie może zastąpić w żaden sposób działanie organu. Nie może budzić wątpliwości, że z chwilą doręczenia stronie decyzji administracyjnej miała ona pełną wiedzę o fakcie prowadzonego wobec niej postępowania administracyjnego. Od tego czasu miała niczym nieskrępowaną możliwość skorzystania ze wszystkich przysługujących jej uprawnień, w tym działania przez pełnomocnika. Strona mogła zatem od tego czasu zapoznać się z aktami sprawy, mogła wyrazić swoje stanowisko zarówno w odwołaniu, jak również w toku całego postępowania odwoławczego. Komendant Powiatowy Policji w Oławie w dniu 6 sierpnia 2024 r. przeprowadził rozmowę kadrową ze skarżącym w trakcie której poinformował go o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego mającego związek z ustaleniami zawartymi w sprawozdaniu z postępowania wyjaśniającego nr l-s-1292/121/24/AK przeprowadzonego przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu oraz o podjęciu decyzji w przedmiocie zwolnienia strony ze stanowiska N., przeniesienia do swojej dyspozycji i powierzenia obowiązków służbowych na stanowisku dyżurnego Z. w O. Jednocześnie stronie doręczono skarżony rozkaz personalny dnia 6 sierpnia 2024 r. Komendanta Powiatowego Policji w Oławie. Na okoliczność tę sporządzono notatkę służbową. Komendant wskazał, iż nawet ewentualne naruszenie art. 10 k.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 września 2009 r.; sygn. akt II SA/Sz 747/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn.. akt II SA/Wa 1581/10, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 535/12 i z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 1439/21). Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może więc odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, z dnia 2 września 2009 r.; sygn.. akt II OSK 1320/08, z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09 oraz z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10). W ocenie Komendanta w przedmiotowej sprawie nie można przyjąć, że udział strony w prowadzonym postępowaniu skutkowałby wydaniem innego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że pełnomocnik strony podnosząc zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących, że powyższe ewentualne uchybienie ze strony organu I instancji mogłoby mieć wpływ (tym bardziej istotny) na wynik sprawy. Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut naruszenia normy art. 42 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem odnosi się on do odpowiedzialności karnej, prawa do obrony w postępowaniu karnym oraz domniemania niewinności do czasu stwierdzenia winy w prawomocnym wyroku sądu. Wskazał, że nie dysponuje wiedzą, by przeciwko skarżącemu toczyło się postępowanie karne. Wskazana wyżej norma nie jest powiązana z postępowaniem administracyjnym pozostającym w reżimie Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z czym chybione jest przywoływanie jej w tym kontekście. Końcowo Komendant zaznaczył, że kwestionowany rozkaz personalny zawiera w istocie trzy niezależne od siebie rozstrzygnięcia, tyle że zebrane (inkorporowane) w jednym akcie administracyjnym. Pierwsze dotyczy zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska, drugie - przeniesienia go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych policjanta, natomiast trzecie - powierzenia mu pełnienia obowiązków na innym stanowisku służbowym. Zastrzegł, że tylko dwa pierwsze rozstrzygnięcia rozkazu personalnego nr 323 Komendanta Powiatowego Policji w Oławie z dnia 6 sierpnia 2024 r. stanowią decyzję administracyjną. Skoro zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym rozstrzygnięcie dotyczące powierzenia stronie obowiązków na stanowisku dyżurnego Z. w O. nie stanowi decyzji administracyjnej, to zagadnienie to nie może być rozpatrywane w ramach niniejszego postępowania. Na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy organowi oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym wskazując, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił następujących przepisów: I. norm konstytucyjnych z art. 2 i 7 oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. zwanej dalej Konstytucją; II. prawa formalnego z art. 6-12, 24-25, 63 i 64, 76-77, 78, 80-81, 81a, 107 i innych k.p.a. oraz zastosowania przepisów k.p.a. zamiast rozdziału 10 ustawy o Policji przy stwierdzaniu zawinienia za rzekome przewinienie dyscyplinarne; III. prawa materialnego: 1) art. 10 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. 1993, nr 61, poz. 284) przez pominięcie, iż każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. 2) art. 37a i 38 ustawy o Policji przez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłową wykładnie oraz 132-144a ustawy ("Rozdział 10 Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów") przez ich pominięcie i nie zastosowanie, a w szczególności art. 135g ust. 2 ustawy; 3) § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków, przez jego pominięcie i nie zastosowanie - wszystkie uchybienia w sposób istotnie wpływający na treść zaskarżonego orzeczenia oraz szczegółowo opisane w uzasadnieniu. Z uwagi na pozbawienie strony elementarnych uprawnień i inkwizycyjny charak ter postępowania wniósł o przeprowadzenie dowodów z: a. zeznań świadków - uczestników odprawy z 21 maja 2024 r. z udziałem skarżącego - na fakt jej przebiegu, twierdzeń, ewentualnej dozwolonej krytyki, osób wobec których była kierowana i podstaw do obligatoryjnego wyłączenia organu I i II instancji, a także autentyczności nagrania oraz zeznań kierownictwa KPP i KWP we Wrocławiu, które poczuło się urażone oświadczeniami ze spotkania - na fakt i okoliczność uzasadnionych twierdzeń i dopuszczalnej konstytucyjnie krytyki; b. dołączonych dokumentów w postaci wydruków zdjęć z dnia 7 sierpnia 2024 r. z Komendy Powiatowej Policji w Oławie - na okoliczność prawdziwego stanu faktycznego i zawiązanego spisku oraz zastosowania prowokacji w celu usunięcia skarżącego –[...] ze stanowiska i służby oraz dołączenie do akt postępowania administracyjnego kopii rozkazów o wyróżnieniu i wniosków awansowych skarżącego - na okoliczność prawdziwego stanu faktycznego, wyróżniającego pełnienia przez niego służby oraz braku zasadności zwolnienia ze stanowiska na podstawie art. 37a ustawy. Powyższe dowody nie zostały uwzględnione przez organ, a strona była pozbawiona swoich praw w tym do działania przez pełnomocnika oraz inicjatywy dowodowej, poza tym ich przeprowadzenie nie wpłynie na przedłużenie postępowania sądowo-administracyjnego, a umożliwi urzeczywistnienie naczelnej zasady prawdy materialnej. O wszczęciu postępowania administracyjnego skarżący dowiedział się 6 sierpnia 2024 r. z doręczonej decyzji organu I instancji, którą bezpodstawnie opatrzono rygorem natychmiastowej wykonalności, pozbawiając stronę jakichkolwiek praw, a bezpodstawna decyzja jest wykonywana. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), albowiem zarówno Strona, jak i organ, wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Sąd za zasługujące na akceptacje uznaje, co do zasady, stanowiska organów pierwszej i drugiej instancji przytoczone powyżej. Podstawę materialnoprawną kontrolowanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie i komendanci szkół policyjnych. Natomiast w myśl art. 37a pkt 1 ustawy policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Cytowany art. 32 ust. 1 ustawy jest przepisem o charakterze kompetencyjnym, w którym określono jedynie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych, lecz nie określono żadnych kryteriów i przesłanek, którymi winny kierować się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć w tych sprawach. Brak określenia przesłanek materialnoprawnych dla decyzji w przedmiocie mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia i zwalniania z tych stanowisk w innych przepisach ustawy wskazuje, że jest to przepis materialnoprawny, który w swej istocie nie przewiduje materialnych ograniczeń dla organów w zakresie tych decyzji. W związku z tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, z uwagi na brak regulacji w tym przedmiocie, możliwe jest zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego (por. np. wyroki NSA z 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10 i z 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1736/12 – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie zaś do treści art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Decyzja podejmowana na podstawie przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji przełożonego, w szczególności nie musi określać, czy organ Policji zamierza dokonać powołania lub mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe albo zwolnienia go ze służby. Wskazany przepis art. 37a ustawy o Policji, ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa, nie zobowiązuje bezpośredniego przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego jest uzasadnione potrzebami organizacyjnymi służby mundurowej (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 435/21; wyrok NSA z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 1570/21 ). To przecież właściwy organ decyduje o tym, komu powierzyć określone stanowisko, ma też wyłączne prawo do zdecydowania, jak długo dana osoba pozostanie na tym stanowisku. Funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje w dyspozycji przełożonych, którzy - w zależności od potrzeb - mogą kształtować warunki służby. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2962/15). Tak więc sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny polityki kadrowej organu Policji (por. wyroki NSA: z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2773/15, z 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 818/17). Co istotne, przeniesienie do dyspozycji właściwego przełożonego samo w sobie nie pogarsza sytuacji finansowej policjanta, bowiem zachowuje on dotychczas należne uposażenie na podstawie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Zwalnianie i przenoszenie policjantów do dyspozycji komendanta mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych, składających się na kształtowanie dyscypliny służbowej, której policjant musi się podporządkować (por. wyroki WSA w Warszawie: z 23 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2126/16, z 9 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2476/19). Sama możliwość podjęcia przez przełożonych działania na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji służyć ma należytemu zarządzaniu jednostką zmilitaryzowaną, wymagającą sprawnego mechanizmu dowodzenia, zapewniającego możliwość natychmiastowego reagowania na zaistniałe potrzeby (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 6391/21). Osiągnięcie tego celu w realiach służby mundurowej, jaką jest Policja, charakteryzującej się podporządkowaniem i hierarchicznością, wymaga niekiedy podejmowania decyzji personalnych o niezwłocznym skutku. Przy czym zastosowanie omawianego przepisu nie jest uzależnione od spełnienia przesłanek skonkretyzowanych w przepisach prawa, lecz opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 2962/15). W postępowaniu sądowoadministracyjnym zakres badania zgodności decyzji uznaniowej z prawem ogranicza się do sprawdzenia, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia: czy wyjaśniono wszelkie okoliczności sprawy, czy dowody oceniono zgodnie z art. 77 i art. 80 k.p.a., czy wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czy prawidłowo zinterpretowano przesłanki oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Istotne w sprawie jest to, na co zwrócił uwagę również KPP oraz KWP, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, a w związku z tym brak jest w nim cechy równości stron, gdyż charakteryzuje się on podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika, który jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Zwalnianie i przenoszenie policjantów do dyspozycji mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych. Przełożony funkcjonariuszy ma prawo do kształtowania polityki kadrowej i do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej sobie jednostce organizacyjnej. Zatem w realiach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że do wyłącznej kompetencji właściwych organów, tj. KPP i KWP należała ocena, czy skarżący powinien piastować dalej swoje stanowisko jako N. w O. Natomiast rola Sądu ogranicza się wyłącznie do badania, czy decyzja o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska nie jest arbitralna, dowolna, podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych nie polega więc na ocenie słuszności wybranego przez organ rozwiązania, lecz na prawidłowości samego procesu decyzyjnego, czy nie jest on dowolny, czy prawidłowo ustalono stan faktyczny, czy uzasadnienie decyzji jest przekonujące. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonego rozkazu i rozkazu personalnego organu I instancji nie pozostawiają wątpliwości co do powodów ich podjęcia. Rozstrzygnięcia nie są dowolne, ale zawierają argumentację wskazującą na przyczyny zastosowania wobec funkcjonariusza przez organy trybu z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie powodem zwolnienia skarżącego ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego były takie okoliczności, jak niewłaściwy sposób prowadzenia odprawy służbowej w dniu 21 maja 2024 r. przez skarżącego, w trakcie której skarżący wielokrotnie przekroczył ogólnie przyjęte normy zachowania, używając słów powszechnie uznanych za wulgarne, negatywnie oceniając przełożonych oraz inne organizacje, podważając kompetencje psychologa policyjnego oraz negując wydawane polecenia, przekraczając własne kompetencje. W ocenie Sądu powyższe okoliczności są uzasadnioną przesłanką do zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji organu. To przecież właściwy organ decyduje o tym komu powierzyć określone stanowisko, ma też wyłączne prawo do zdecydowania jak długo dana osoba pozostanie na tym stanowisku. Funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje w dyspozycji przełożonych, którzy w zależności od potrzeb mogą kształtować warunki służby. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby i z tych względów jeżeli ocena ta znajduje uzasadnienie faktyczne organ może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 37a pkt. 1 ustawy o Policji. Uprawnienia tego nie pozbawia okoliczność iż wcześniej policjant właściwie wypełniał obowiązki służbowe i z tego tytułu był wyróżniany i odznaczany. W związku z zaistniałymi podczas wskazanej odpraw okolicznościami KPP mógł utracić zaufanie do skarżącego Utrata zaufania jest tym czynnikiem, który może determinować podjęcie decyzji o zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie go do dyspozycji przełożonego. W sprawach tego rodzaju wystarczającą przesłanką do zwolnienia z zajmowanego stanowiska jest istnienie już tylko uzasadnionego przypuszczenia dopuszczenia się określonych zachowań, a zatem znalezienie się w kręgu podejrzeń o takie zachowania. Wskazać należy, że art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii danej sprawy, po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Powyższe elementy mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, o czym stanowi art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji winno zatem zawierać określenie podstaw faktycznych rozstrzygnięcia, ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz subsumcję przyjętego stanu faktycznego pod określony przepis (lub normę) obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. W rozpoznawanej sprawie organy z tego obowiązku się wywiązały. Odnośnie. nadania decyzji organu I instancji (rozkazowi personalnemu) rygoru natychmiastowej wykonalności to w tym zakresie organy wskazały, że takie działanie uwzględnia ważny interes społeczny, utożsamiany w tym wypadku z interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i realizacji zadań przez Komendę Główną Policji. Szczególny status i zadania Policji determinują konieczność niezwłocznego dostosowywania sytuacji kadrowej do potrzeb służby. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego. Przede wszystkim należy zauważyć, że sąd administracyjny nie prowadzi we własnym zakresie postępowania dowodowego i nie ustala samodzielnie stanu faktycznego sprawy, lecz ocenia, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, w tym także czy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy i czy właściwie oceniły zebrane dowody (zob. np. wyroki NSA z: 16 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 554/07, 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2574/14). Jedynie wyjątkowo sąd administracyjny może, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., z urzędu lub na wniosek strony, przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponadto, posłużenie się w analizowanym przepisie sformułowaniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Istotne jest, że przewidzianą w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis ten nie może bowiem służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, z którymi strona skarżąca się nie zgadza. Przytoczony przepis może mieć zatem zastosowanie jedynie, gdy sąd administracyjny poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 1706/22). Taka sytuacja nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż dowody z dokumentów przedstawionych przed Sądem nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Orzekając w sprawie organy Policji wyjaśniły wszystkie istotne z punktu widzenia normy materialno-prawnej znajdującej w sprawie zastosowanie okoliczności sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.