IV SA/Wr 528/14

Wrocław, dnia 25 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej: skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] 2013 r. wydanej po przeprowadzeniu postępowania wznowionego i stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji z dnia [...] 2009 r. o wymeldowaniu odwołującego się z miejsca pobytu stałego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stosownych motywów, pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Wojewody D. w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Skarżący otrzymał decyzję w dniu [...] 2014 r. W dniu 5 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wysłała listem, skargę na tę decyzję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013 r. (sygn. akt IV SO/Wr 28/13) referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu, przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego, na wniosek skarżącego, przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Jak wynika z akt sprawy skarżący został poinformowany przez ustanowionego pełnomocnika, pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. o tym, że pełnomocnik z urzędu nie ma prawa do reprezentowania interesów skarżącego w postępowaniu administracyjnym przed Wojewodą D., a będzie mógł go reprezentować dopiero z dniem wydania przez Wojewodę D. prawomocnej decyzji na skutek złożonego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2013 r. Również pismem z dnia 8 stycznia 2014 r. Wydział Informacji Sądowej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu poinformował skarżącego, że przyznane prawo pomocy może dotyczyć wyłącznie postępowania w konkretnej sprawie i tylko przed sądami administracyjnymi w obu instancjach i nie rozciąga się ono na postępowanie administracyjne, zakończone decyzją ostateczną. Tak więc organ odwoławczy nie miał obowiązku doręczać decyzji ostatecznej pełnomocnikowi skarżącego. W tym względzie nie można podzielić zapatrywania zawartego w uzasadnieniu skargi, iż decyzja ostateczna powinna zostać doręczona przez organ odwoławczy pełnomocnikowi skarżącego, a nie jemu samemu skoro Wojewoda D. był świadomy, iż został on ustanowiony przez Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a nie administracyjnym. Pełnomocnik ustanowiony w sprawie wystąpił do Wojewody D. o doręczenie decyzji ostatecznej, czyniąc to w dniu 15 kwietnia 2014 r. (doręczenie nastąpiło w dniu 5 maja 2014 r.). Tymczasem z zawartego w aktach sprawy potwierdzenia odbioru wynika, że decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Wojewody D., doręczono skarżącemu w dniu 7 lutego 2014 r. Oznacza to, iż dzień 10 marca 2014 r. (poniedziałek) - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) - był ostatnim dniem na wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie. Należy przy tym podkreślić, że wniosek o doręczenie pełnomocnikowi decyzji nie wstrzymał terminu do jej zaskarżenia. Tak więc nie mógł on biec od dnia 5 maja 2014 r. (daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego). Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona w dniu 5 czerwca 2014 r. czyli już po upływie terminu. Zauważyć należy, iż pełnomocnik skarżącego nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Biorąc pod uwagę powyższe, wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucić. Stąd orzeczono jak w sentencji.