IV SA/Wr 532/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2026 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 26 czerwca 2025 r. nr SKO 4101/667/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości. Pismem z 11 października 2024 r. M. S. (dalej: skarżąca) zwróciła się do Wójta Gminy Kłodzko o przyznanie pomocy finansowej w wysokości 200.000 zł na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego w związku z poniesioną szkodą powstałą w wyniku powodzi. Skarżąca podała, że w wyniku powodzi zniszczeniu i zalaniu uległ jej lokal mieszkalny w [...], [...]-[...] Ż. (parter domu, kotłownia, łazienka, kuchnia i pokoje). Woda sięgała 170 cm. Decyzją z 18 grudnia 2024 r. (OPSGK.RŚPS.4204.200.467.2024) Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Kłodzku, działający z upoważnienia Wójta Gminy Kłodzko (dalej: organ I instancji) – na podstawie art. 104, art. 107 i art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 2 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 39 ust. 1 i ust. 2, art. 40 ust. 2 i ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 107 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1283 ze. zm., dalej: u.p.s.) oraz art. 69b ust, 1-7 ustawy z 1 października 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2024 r. poz. 1717) – przyznał skarżącej zasiłek celowy na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku powodzi w kwocie 85.500 zł z przeznaczeniem na remont budynku mieszkalnego (pkt 1) oraz pomniejszył kwotę, o której mowa w pkt 1 o wypłaconą zaliczkę w wysokości 50.000 zł (pkt 2) i zobowiązał skarżącą do potwierdzenia poniesienia wydatków związanych z remontem albo odbudową budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, dokonanych z kwoty przyznanego zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego, poprzez przedstawienie imiennych faktur/rachunków lub w inny dozwolony prawem sposób, w nieprzekraczalnym terminie do 15 października 2025 r. (pkt 3). Organ I instancji ustalił wysokość zasiłku w oparciu o przeprowadzony wywiad środowiskowy oraz ocenę uszkodzeń budynku mieszkalnego spowodowanych powodzią we wrześniu 2024 r. sporządzoną 12 października 2024 r. przez powołaną w tym celu przez Wójta Gminy Kłodzko Komisję, która oszacowała procentowy udział uszkodzeń budynku mieszkalnego na poziomie 42,75%. Kwotę zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego ustalono w wysokości 85.500 zł przyjmując za 1% zniszczenia – kwotę 2.000 zł. Odwołując się od tej decyzji skarżąca wniosła o jej zmianę poprzez zwiększenie przyznanej pomocy. Skarżąca podniosła, że nie została zapoznana z dokumentacją i nie mogła się do niej ustosunkować, w tym w szczególności nie mogą się ustosunkować do ustaleń Komisji, która dokonała szacowania szkód. Z tego też powodu skarżąca nie wie dlaczego uszkodzenia wskazano na takim, a nie innym poziomie. Poza tym, zdaniem skarżącej, przy tak oszacowanym stopniu szkód tj. w przedziale 41-60%, kwota udzielonej jej pomocy powinna wynosić 200.000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO) decyzją z 26 czerwca 2025 r. (4101/667/2025) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO, po szczegółowym przywołaniu przepisów mających zastosowanie w sprawie, wskazało, że Komisja do spraw szacowania strat, powołana przez Wójta Gminy Kłodzko, której przewodniczyła osoba posiadająca odpowiednie kwalifikacje, określiła procentowy udział zniszczeń/uszkodzeń poszczególnych elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego na poziomie: 35% fundamentów, 60% ścian oraz 90% innych elementów, w tym: stolarki okiennej i drzwiowej, instalacji. W oparciu o te ustalenia wyliczono, stosując wzór określony w załączniku nr 8 i 8a do Zasad udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa, iż procentowy stopień zniszczeń/uszkodzeń budynku mieszkalnego wynosi 42,75%. SKO podkreśliło, że sposób ustalenia wysokości tej pomocy został określony w Zasadach, zgodnie z którymi kwotę pomocy finansowej ustala się w zależności od oszacowanego procentu uszkodzeń i za 1% przysługuje kwota 2.000 zł. SKO podkreśliło, że jest związane oceną uszkodzeń dokonaną przez Komisję. Wskazało, że protokół oceny uszkodzeń budynku mieszkalnego skarżącej sporządzony 12 października 2024 r. nie zawiera ani wad, ani braków które dyskwalifikowałby jego wartość dowodową. Według SKO, żaden przepis ustawy o pomocy społecznej nie zobowiązuje organów, aby pomoc udzielana w przypadku wystąpienia klęski żywiołowej ściśle odpowiadała wysokości poniesionej szkody, gdyż pomoc ta nie stanowi odszkodowania. Ma ona jedynie wspomóc stronę w naprawie uszkodzeń spowodowanych przez powódź w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne, aby zabezpieczyć jej minimum koniecznych do życia warunków. SKO podkreśliło, że organy pomocy społecznej nie są zobowiązane do całkowitego i pełnego pokrycia wszystkich szkód wyrządzonych klęską żywiołową. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. SKO przyznało, że skarżąca przed wydaniem decyzji rzeczywiście nie została zawiadomiona o przysługujących jej prawach, w tym o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych. Niemniej jednak, w ocenie SKO, uchybienie to nie uzasadniało uchylenia decyzji, tym bardziej, że skarżąca nie wykazała, że naruszenie art. 10 k.p.a. uniemożliwiało jej dokonanie konkretnej czynności procesowej w sprawie, która miałaby istotny wpływ na wynika postępowania. Reasumując SKO uznało, że organ I instancji przyznając skarżącej zasiłek w kwocie 85.500 zł nie przekroczył granic uznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając: - naruszenie czynnego prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym, gdyż organ I instancji uniemożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych w postępowaniu administracyjnym dowodów. Skarżąca podniosła, że nie została zapoznana z ustaleniami Komisji do spraw szacowania szkód powstałych w wyniku powadzi. Skarżąca nie zgodziła się z SKO, że uchybienie to jest nieistotne i nie uzasadnia uchylenia decyzji organu I instancji; - powoływanie się przez organy na tzw. "uznanie administracyjne", bez klarownego wyjaśnienia na czym to uznanie polega; - brak odniesienia się przez SKO do zarzutu, iż przy tak ustalonym procentowym udziale zniszczenia budynku na poziomie 42,75% powinna otrzymać pomoc w przedziale 41-60% tj. w kwocie 120.00 zł, a nie w kwocie 85.500 zł. W ocenie skarżącej SKO przyjęło inne kryteria przyznawania pomocy tj. 2.000 zł za 1% uszkodzeń, z którymi skarżąca się nie zgadza. W ślad za pismem z 21 października 2025 r. skarżąca przekazała Sądowi kosztorys ofertowy z 13 marca 2025 r., wskazując, że do chwili obecnej nie wykonała nawet połowy wskazanych w nim prac, a prace dotychczas wykonane "przekroczyły już kwotę 120.000 zł". W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie przez organy stanowiły przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1283), dalej u.p.s. Stosownie do art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Ponadto w myśl art. 40 ust. 2 i ust. 3 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej, a zasiłek ten może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. W orzecznictwie dotyczącym pomocy finansowej udzielanej na podstawie art. 40 u.p.s. wskazuje się na dwie kwestie. Po pierwsze, zasiłek ten nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może być traktowany jako rekompensata za straty spowodowane klęską lub zdarzeniem losowym. Nie stanowi także zadośćuczynienia ze strony Państwa, które nie ma obowiązku zapewnić pomocy w remoncie każdej nieruchomości uszkodzonej przez zdarzenie losowe lub klęskę. Takie funkcje spełniają organy ubezpieczeniowe pod warunkiem zawarcia odpowiedniej umowy. Po drugie, przepis art. 40 u.p.s. nie może być realizowany bez zastosowania ogólnych zasad pomocy społecznej, której celem jest zabezpieczenie podstawowych, niezbędnych potrzeb życiowych. Przy podejmowaniu decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej organy winny zatem kierować się dobrem danej osoby i mieć na względzie, że pomoc ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Pomoc w postaci zasiłku celowego z art. 40 ust. 2 u.p.s. ma tym samym służyć obywatelom w najcięższych sytuacjach życiowych, kiedy ich podstawowe potrzeby egzystencjalne nie mogą być przez nich zaspokojone we własnym zakresie. W przypadku zasiłku celowego organ administracyjny wydaje decyzję oceniając całokształt sytuacji strony i jej rodziny, mającej wpływ na zakres zaspokojenia zgłoszonych potrzeb, uwzględniając przy tym sytuację ogólną, czyli wysokość posiadanych środków, liczbę osób wymagających pomocy. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie zasiłku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 1067/19, CBOSA). O ile uznaniu administracyjnemu pozostawiono zatem decyzję o tym czy danej osobie/rodzinie przyznać zasiłek celowy w postaci pomocy remontowo-budowlanej, to już samo określenie wysokości tej pomocy zostało ustalone w Zasadach udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., dalej: Zasady i nie podlega uznaniu administracyjnemu organu (wyrok WSA z 7 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 307/25, CBOSA). W ww. Zasadach, wśród form pomocy przyznawanej w związku z powodzią wskazano obok pomocy doraźnej, pomoc remontowo budowlaną przyznawaną na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 2 i 3 u.p.s. na którą składają się: a) zasiłek na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku powodzi, b) zasiłek na remont albo odbudowę budynku gospodarczego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku powodzi - obydwa przyznawane przez kierownika ośrodka pomocy społecznej (pkt I.1.2). Pomoc remontowo-budowlana, przeznaczona jest dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących w rozumieniu u.p.s., które w wyniku powodzi poniosły szkodę i przyznawana jest niezależnie od kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.s. (pkt I.2 i I.4). Zgodnie zaś z częścią III pkt 1 Zasad kwota zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego wynosi do 200 tys. zł, przyznawanego w związku ze szkodami w jednym budynku/lokalu mieszkalnym. Kwoty pomocy finansowej, przyznawane w zależności od oszacowanego procentu zniszczeń/uszkodzeń (1% zniszczenia = 2 tys. zł) określa załącznik nr 1 do Zasad zgodnie z którym procentowy udział zniszczenia/uszkodzenia kwoty pomocy do: - 5-20% - 40.000 zł; - 21-40% - 80.000 zł; - 41-60% - 120.000 zł; - 61-80% - 160.000 zł; - 81% - 200.000 zł. Ocenę uszkodzeń/zniszczeń przeprowadza się w oparciu o załączniki nr 8 i 8a do Zasad, które zawierają "wstępną kwalifikację uszkodzeń/zniszczeń elementów budynku (rodzaj i zakres uszkodzeń)" oraz "instrukcje/wytyczne szacowanie procentowego szkód w elementach budynku uszkodzonych w wyniku powodzi" oraz wzór obliczenia procentowego stopnia zniszczeń budynku przy uwzględnieniu procentowego udziału zniszczeń w poszczególnych elementach budynku, składających się na jego całość: a) Fundamenty oraz fundamenty ze ścianami piwnic -15% (współczynnik do wzoru: 0,15); b) Ściany nośne - 25% (współczynnik do wzoru: 0,25); c) Stropy - 20% (współczynnik do wzoru: 0,20); d) Dach - 15% (współczynnik do wzoru: 0,15); e) Inne elementy - 25% (współczynnik do wzoru: 0,25). W rozpoznawanej sprawie, organy obu instancji uznały, że procentowy stopień zniszczeń/uszkodzeń budynku mieszkalnego skarżącej spowodowany powodzią wyniósł 42,75%. Taki szacunek uszkodzenia budynku wynikał z przyjęcia przez Komisję do spraw szacowania strat, że procentowy zakres uszkodzeń lokalu skarżącej wynosił: fundamentów oraz fundamentów ze ścianami piwnic - 35%, ścian - 60% oraz innych elementów - 90% (piec c.o., stolarka) i zastosowania do tych procentowych uszkodzeń wyżej wskazanych współczynników. Natomiast skoro zgodnie z ww. Zasadami za 1% zniszczenia przysługuje pomoc w wysokości 2.000 zł, to organy prawidłowo przyjęły, że przysługująca skarżącej pomoc winna opiewać na kwotę 85.500 zł (42,75% x 2.000 zł = 85.500 zł), a nie na kwotę której domagała się skarżąca tj. kwotę 120.000 zł. I co istotne – wbrew jej zarzutom – kwota przyznanego skarżącej zasiłku mieści się w "przedziale 41-60% - 120.000 zł", o którym mowa w załączniku nr 1 do Zasad. Nie oznacza to jednak, że skarżąca winna otrzymać maksymalną kwotę wynikającą z tegoż przedziału – czyli kwotę 120.000 zł, gdyż kwota ta może zostać przyznana jedynie w tych sytuacjach, w których Komisja oszacowałaby procentowy stopień uszkodzenia budynku na wynikającym z tego przedziału maksymalnym poziomie 60% (60% x 2.000 zł = 120.000 zł). A taka sytuacja (jak wynika z akt sprawy) nie miała miejsca w sprawie skarżącej, gdyż procentowy stopień zniszczeń/uszkodzeń jej budynku mieszkalnego został przez Komisję oszacowany na poziomie 42,75%, a nie na poziomie 60% umożliwiającym przyznanie skarżącej kwoty 120.000 zł. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie Sąd uznał za bezzasadne, co też zresztą SKO starało się wyjaśnić skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 4). Dalej, zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wbrew zarzutom skargi, organy rozpoznające sprawę wskazanym przepisom (w tym art. 10 k.p.a.) nie uchybiły w sposób mający wpływ na przebieg i wynik postępowania. Rację ma bowiem SKO twierdząc, że jednym z warunków uwzględnienia takiego zarzutu jest wykazanie przez stronę, że została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy możliwości złożenia wyjaśnień i że uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 24 stycznia 2019 r., I OSK 1691/18; wyrok NSA z 12 marca 2019 r., II OSK 1022/17, LEX nr 2642990). Tym samym, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok WSA w Warszawie z 8 stycznia 2019 r., VII SA/Wa 1099/18, LEX nr 2614259). Powyższe, w okolicznościach omawianej sprawy nie miało natomiast miejsca, gdyż skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. po pierwsze nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiało jej przeprowadzenie konkretnych czynności mających wpływ na wynik sprawy. Po wtóre, skarżąca sformułowała ten na etapie odwołania, kiedy to znała już treść decyzji organu I instancji oraz ustalenia Komisji wynikające z oceny uszkodzeń jej budynku mieszkalnego. Pomimo tego skarżąca nawet na tym etapie postępowania nie odniosła się do dokonanego przez Komisję procentowego szacunku wysokości szkód, w tym w szczególności do przyjętego na poziomie 42,75% uszkodzenia budynku. Nie przedstawiła też (poza dokumentacją fotograficzną) żadnych innych dokumentów, w tym ekspertyz, które podważałyby ustalenia Komisji w tym zakresie. Nie przedłożyła również wówczas kosztorysu ofertowego, choć został on sporządzony 13 marca 2025 r. (a zatem nie tylko przed wydaniem decyzji przez SKO, lecz również przed wniesieniem przez skarżącą odwołania). Formułując zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. skarżąca skoncentrowała się tak de facto jedynie na "zbyt niskiej" w jej ocenie kwocie przyznanego jej zasiłku, który winien wynosić 120.000 zł, a nie 85.500 zł. W ocenie skarżącej "kwota pomocy powinna wynosić 120.000 zł. Ustalona przez OPS szkoda mieści się w przedziale 41-60%, a jak pisze autor decyzji kwota pomocy w tym przedziale powinna wynosić 120.000 zł". Natomiast SKO które – wbrew twierdzeniom skarżącej – odniosło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do tegoż zarzutu, nie mogło już odnieść się do treści kosztorysu oferty, gdyż dokument ten został przedstawiony przez skarżącą dopiero na etapie postępowania sądowego (w ślad za pismem z 21 października 2025 r.). Poza tym, nie można pominąć okoliczności, że zgodnie z Zasadami podstawą do przyznania zasiłku na pomoc remontowo-budowlaną jest przeprowadzony skrócony wywiad środowiskowy część VII kwestionariusza wywiadu. I jak wynika z akt sprawy wywiad taki został przeprowadzony ze skarżącą 12 października 2024 r. Z wywiadu tego wynika, że "dom skarżącej został "zalany do wysokości 1,70 m. Zniszczeniu uległy meble, sprzęt AGD, wyposażenie pomieszczeń, piwnic, hydrofor. Ponadto podłogi, sprzęty codziennego użytku". Z akt sprawy nie wynika aby skarżąca, choć miała wówczas możliwość swobodnego wypowiedzenia się, skorzystała z tego uprawnienia, czyli np. odniosła się do rozmiarów (skali) zniszczeń powstałych w jej lokalu na skutek powodzi. Z tych też wszystkich powodów Sąd nie mógł zgodzić się ze skarżącą, że w sprawie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji, czy też jej uchyleniem. Wreszcie bez znaczenia na wynik sprawy pozostaje okoliczność podniesiona przez skarżącą w piśmie z 21 października 2025 r. iż "choć do chwili obecnej nie wykonała nawet połowy prac opisanych w kosztorysie", to już dotychczas wykonane prace przekroczyły kwotę 120.000 zł. Jak bowiem prawidłowo wskazały organy wnioskowany przez skarżącą zasiłek nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może być traktowany jako rekompensata za straty spowodowane klęską lub zdarzeniem losowym. Nie można zatem domagać się od organów, aby udzielana pomoc odpowiadała wysokości poniesionych strat. Tym samym skarżąca nie może domagać się od organów zwrotu całości nakładów poniesionych przez nią celem przywrócenia budynku do stanu pierwotnego sprzed powodzi, czy też pełnego pokrycia szkód wyrządzonych przez powódź. Końcowo wskazać należy, iż z treści obszernego uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że organ ten nie tylko szczegółowo przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, lecz również wyjaśnił skarżącej, że "decyzje organu wydane na podstawie art. 40 ust. 2 u.p.s. podejmowane są w warunkach tzw. uznania administracyjnego". Co więcej organ ten – celem przybliżenia skarżącej znaczenia tegoż pojęcia – przywołał treść orzeczeń NSA. W tej sytuacji, za co najmniej wystarczającą należało uznać konstatację SKO, która co wymaga podkreślenia miała miejsce dopiero po szczegółowym uzasadnieniu treści decyzji, w tym wyjaśnieniu skarżącej zasad przyznawania zasiłku, iż "organ I instancji przyznając stronie zasiłek celowy w oparciu o szacowanie szkód budynku mieszkalnego, dokonane przez osobę posiadającą uprawnienia zawodowe, w kwocie 85.500 zł, nie przekroczył granic uznania administracyjnego". Reasumując, zdaniem Sądu postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami, wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji potwierdza również, że SKO dokonało powtórnej oceny materiału dowodowego oraz zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. przedstawiło okoliczności i fakty przemawiające za uznaniem decyzji organu I instancji za zgodną z prawem. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.