IV SA/Wr 535/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] , [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. orzeczeniem z dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 5 ust. 1, 5 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (j.t. Dz.U. z 2008 r. nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz § 4, 16, 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 15, poz. 80) rozpoznała u skarżącej M. G. 1) komorowe zaburzenia rytmu serca pod postacią bigeminii komorowej nieupośledzające sprawności ustroju (§ 38 p. 1); 2) hipercholesterolemię (§ 60 p. 1); 3) łagodną niedomykalność zastawki mitralnej i trójdzielnej serca bez znaczenia hemodynamicznego, nieupośledzającą sprawności ustroju (§ 38 p. 9); 4) prawowypukłą skoliozę kręgosłupa piersiowego nieupośledzającą sprawności ustroju (§ 34 p. 1); 5) braki uzębienia z utratą zdolności żucia 30 % przy zachowanych zębach przednich (§ 24 p. 1) i zaliczyła skarżącą do kategorii "N" – niezdolna do zawodowej służby wojskowej – Zał. 1, Grupa I. W uzasadnieniu podała, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań schorzenia ad 1 i 2 są przeciwskazaniem do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Od powyższego orzeczenia skarżąca złożyła odwołanie, w którym podniosła, że powtórne wykonane badanie usg serca i EKG nie wykazało komorowego zaburzenia rytmu serca pod postacią bigeminii komorowej, nieupośledzającej sprawności ustroju. Ponadto podniosła, że w w/w orzeczeniu podano, że łagodna niedomykalność zastawki militarnej i trójdzielnej serca jest bez znaczenia hemodynamicznego, tym samym nie ma wpływu na stan zdrowia w związku ze służbą żołnierza zawodowego. Podała, że pierwszy wynik EKG był dla niej zaskoczeniem. W czasie tego badania pielęgniarka przerywała badanie. Na drugi dzień po badaniu wykonanym dla potrzeb niniejszej sprawy skarżąca udała się do lekarza pierwszego kontaktu, który wykonał badanie EKG i wynik był prawidłowy. Otrzymała skierowanie na badania laboratoryjne mające ustalić poziom potasu. Wynik był niski, co – jak wyjaśnił skarżącej lekarz - było skutkiem przebytego wcześniej przez skarżącą zatrucia. Kolejny wynik potasu był nieznacznie wyższy, gdyż przedział czasowy między badaniami był nieznaczny i był już w normie. Skarżąca dodała, że posiada badanie EKG z marca 2011 r., z którego wynika, że rytm serca był w normie. Podniosła, że ani lekarz pierwszego kontaktu, ani lekarz kardiolog nigdy nie stwierdził u niej kłopotów z sercem. Odnosząc się do rozpoznania opisanego w pkt. 2 orzeczenia, tj. hipercholesterolemii podała, że otrzymała powtórne skierowanie na badanie laboratoryjne poziomu cholesterolu, którego poziom był spadkowy. Także obecny poziom nie jest zdaniem skarżącej przeciwwskazaniem do zawodowej służby wojskowej. Skarżąca podniosła, że ponadto jej badania krwi są bardzo dobre i nigdy nie miała anemii. Podniosła, że prawowypukła skolioza kręgosłupa piersiowego, która - jak stwierdzono - nie upośledza sprawności ustroju, nie pogłębiła się od czasu komisji lekarskiej z 2008 roku i nie jest przeszkodą do wykonywania służby wojskowej. Braki uzębienia z utratą zdolności żucia 30 % przy zachowanych zębach przednich także nie są przeszkodą do wykonywania służby wojskowej. Skarżąca dodała, że nie obawia się służby i pracy pod wpływem stresu. Ponadto dwa lata była kuratorem sądowym dla osób dorosłych, a od ponad pięciu lat pracuje jako urzędnik państwowy w Policji. Posiada zdolność opanowania w trudnych i stresujących sytuacjach. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...], nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., powołując się na przepis art. 127 i art. 138 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (j.t. Dz.U. z 2008 r. nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz § 5, § 16, § 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 oraz § 30 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 15, poz. 80) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 grudnia 2010 r. w sprawie niektórych świadczeń zdrowotnych przysługujących żołnierzom zawodowym (Dz. U. nr 8, poz. 36) - utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu podała, że skarżąca odwołała się od orzeczenia organu I instancji, w którym została uznana z powodu rozpoznanych schorzeń opisanych w punktach 1 i 2 tego orzeczenia za niezdolną do zawodowej służby wojskowej w Gr I badanych, nie zgadzając się z zawartymi w zaskarżonym orzeczeniu ustaleniami. W odwołaniu podniosła nowe okoliczności dotyczące stwierdzonych zaburzeń oraz powołała się na dobry efekt leczenia w Poradni Lekarza Rodzinnego, na dowód czego przedłożyła zaświadczenie lekarskie. Organ odwoławczy podał, że po rozpatrzeniu argumentów odwołania oraz analizie całości zebranej w sprawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdził nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia organu I instancji, w związku z czym utrzymał je w mocy. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił rodzaj i stopień nasilenia schorzeń wyszczególnionych w pkt 8 zaskarżonego orzeczenia, mając na względzie zgromadzoną dokumentację medyczną, wyniki przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych organu I instancji badań dodatkowych oraz specjalistycznych badań lekarskich. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonał kwalifikacji orzeczniczej rozpoznanych schorzeń adekwatnie do tych ustaleń i zgodnie z przepisami rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Organ odwoławczy wskazał, że z całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dokumentacji medycznej, badań dodatkowych, w tym dwukrotnego badania Ekg z dnia 04.05.2011 r. i z dnia 10.05.2011 r., badania echokardiograficznego serca z dnia 10.05.2011 r. oraz specjalistycznego badania kardiologicznego i dodatkowo kardiologicznej konsultacji specjalistycznej przeprowadzonej w trybie kierowniczym przez Kierownika Klinicznego Oddziału Zaburzeń Rytmu Serca 4WSKzP we W. wynika, że u skarżącej rozpoznano komorowe zaburzenia rytmu serca pod postacią bigeminii komorowej mieszczące się w zakresie pojęciowym § 38 p. 1 z Zał. Nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Schorzenie to jednoznacznie kwalifikuje w Gr I osób badanych do kategorii "N" - niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Zdaniem organu odwoławczego, przedstawione przez skarżącą do wglądu dwa prawidłowe zapisy badania Ekg z dnia 07.03.2011 r. oraz z dnia 05.05.2011 r., ze względu na to, że są badaniami krótkotrwałymi (tzw. "krótka taśma"), nie są wystarczająco miarodajne dla oceny nieutrwalonych komorowych zaburzeń rytmu serca, które mogą ujawniać się tylko okresowo, w związku z tym nie podważają wiarygodności, ani nie pozostają w sprzeczności ze stwierdzonymi uprzednio w dniu 04.05.2011 r. nieprawidłowościami w zakresie zaburzeń rytmu serca pod postacią bigeminii komorowej. Przedstawione przez skarżącą zaświadczenie lekarskie z dnia 24.05.2011 r. z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej potwierdzające rozpoznania u skarżącej komorowych zaburzeń rytmu serca pod postacią bigeminii i przyjmujące etiologię stwierdzanych zaburzeń niedoboru potasu wywołane nieżytem żołądkowo - jelitowym nie może, w ocenie organu odwoławczego, stanowić podstawy do kwestionowania ustaleń badającego dla potrzeb orzeczniczych lekarza specjalisty kardiologa. Organ odwoławczy nie podzielił opinii zawartej w przedłożonym zaświadczeniu, ponieważ pomija ona szereg innych możliwych czynników etiopatogenetycznych występujących zaburzeń rytmu wymagających jego zdaniem dalszej pogłębionej diagnostyki specjalistycznej. Odnośnie schorzenia opisanego w pkt 2, tj. hipercholesterolemii, organ odwoławczy stwierdził, że w z badań laboratoryjnych wykonanych w dniach 04.05.2011 r. i 10.05.2011 r. wynika, że u skarżącej dwukrotnie stwierdzono nieprawidłowy poziom cholesterolu w surowicy krwi znamiennie przekraczający jego wartości referencyjne, co upoważniało do postawienia rozpoznania hipercholesterolemii mieszczącej się w zakresie pojęciowym § 60 p. 1 z Zał. Nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, co również jednoznacznie kwalifikuje skarżącą w Gr I osób badanych do kategorii "N" - niezdolna do zawodowej służby wojskowej. Organ zauważył, że skarżąca wprawdzie dołączyła dodatkową dokumentację medyczną w postaci wyniku badania laboratoryjnego przeprowadzonego w Laboratorium Medycznym [...] we W. w dniu 06.05.2011 r. ale dokumentacja ta zawiera kolejny, także nieprawidłowy, wynik poziomu cholesterolu. Mając powyższe na uwadze organ ten nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania, w związku z czym utrzymał w mocy orzeczenie wydane przez organ I instancji. W skardze wniesionej w niniejszej sprawie skarżąca podniosła zarzut naruszenia: § 60 pkt 1, § 38 pkt 1, § 23, § 25 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach oraz art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skargi podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu, a ponadto podniosła, że stwierdzony u niej nieprawidłowy poziom cholesterolu w surowicy krwi nie zalicza się do chorób, o jakich mowa w § 60 pkt 1 Zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Przepis ten bowiem stanowi o: "innych chorobach przemiany materii nieznacznie upośledzających ustrój". Poziom cholesterolu, nieznacznie przekraczający jego wartości referencyjnie nie stanowi stanu chorobowego. Zarzuciła, że organy obu instancji nie zwróciły uwagi na tendencję spadkową poziomu cholesterolu, która nie świadczy o stanie chorobowym, a o skutku spowodowanym np. zjedzeniem dużej ilości pożywienia z taką tendencją. Ponadto z objaśnień szczegółowych do § 60 pkt 1 w/w rozporządzenia wynika, że rozpoznanie powinno być potwierdzone obserwacją lub leczeniem szpitalnym oraz dokumentacją z leczenia w poradni endokrynologicznej lub innej poradni specjalistycznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej art. 1 p.u.s.a. Sądy administracyjne sprawują kontrolę zaskarżonych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami procesowymi obowiązującymi w dacie ich wydania. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych nazywanych w przepisach orzeczeniami. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (j.t. Dz.U. z 2008 r. nr 141, poz. 892 ze zm.), "Zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją." Do tego rodzaju decyzji odnoszą się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, dalej k.p.a., co oznacza, że w zakresie nieunormowanym przepisami szczególnymi należy stosować przepisy k.p.a., który normuje postępowanie przed organami administracji publicznej, przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. W myśl art. 5 ust. 6 w/w ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustala się następujące kategorie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej: 1) kategoria Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej, co oznacza zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego; 1a) kategoria Z/O - zdolny do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami, co oznacza ograniczoną zdolność do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych; 2) kategoria N - trwale lub czasowo niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolny do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. Zważyć należy, że orzeczenie komisji lekarskiej o zdolności do zawodowej służby wojskowej i zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, nie opiera się jednak na uznaniu tego organu wynikającego ze specjalistycznej wiedzy jego członków, lecz - jak to wskazano w art. 5 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej. Zgodnie z § 16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 15, poz. 80), przy orzekaniu o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej i zaliczeniu do jednej z kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej wojskowe komisje lekarskie uwzględniają wykaz chorób i ułomności, stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia. W myśl objaśnień szczegółowych do załącznika nr 1 w/w rozporządzenia, kandydatów do zawodowej służby wojskowej zalicza się do grupy I osób badanych przez wojskowe komisje lekarskie. Załącznik nr 1 do w/w rozporządzenia zawiera szczegółowy wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych. Wojskowa komisja lekarska orzeka w składzie trzech lekarzy, na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich oraz zgromadzonej dokumentacji medycznej. Zgodnie z § 23 ust. 1 w/w rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej sporządza się według wzoru stanowiącego załącznik nr 5 do w/w rozporządzenia, zgodnie z wymogami określonym w § 24 ust. 1. Od orzeczenia wydanego w I instancji przysługuje odwołanie do właściwej wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia, o czym stanowi § 29 w/w rozporządzenia. W myśl § 30 ust. 1 rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia rozpatruje odwołanie w składzie trzech lekarzy. Zgodnie z ust. 2 w/w przepisu prawa, wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. Dodać należy, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia osoby badanej, w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz, czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej byłą zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W ramach tak pojętej kontroli sądowej orzeczeń wojskowych komisji lekarskich podjętych w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej, sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń wojskowych komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych osoby badanej. Sąd administracyjny nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować danej osoby do innej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, niż uczyniła to wojskowa komisja lekarska na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich i zebranej dokumentacji lekarskiej. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wydane w sprawie orzeczenia w przedmiocie zdolności skarżącej do zawodowej służby wojskowej w niczym nie naruszają prawa. Zostały bowiem podjęte zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami prawa obowiązującymi w dacie ich podjęcia, które to przepisy stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Z zebranego w sprawie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego wynika, że orzeczenia zaskarżonej treści w pełni znajdują oparcie w wynikach przeprowadzonych badań skarżącej oraz zgormadzonej dokumentacji medycznej. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, by dokonane przez organy obu instancji ustalenia nie odpowiadały stanowi rzeczywistemu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca została poddana wszechstronnym badaniom medycznym mającym na celu prawidłowe ustalenie kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Była także badana w trybie odwoławczym w związku z wniesionym odwołaniem od orzeczenia wydanego w I instancji i podniesionymi w nim zarzutami. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, utrzymując w mocy orzeczenie wydane przez organ I instancji, w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów odwołania, wykazując trafność rozpoznanych u skarżącej przez organ I instancji schorzeń. Szczegółowo także odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do zarzutów podniesionych w odwołaniu, które – podobnie jak skarga - sprowadzają się do polemiki skarżącej z zawartym w wydanych orzeczeniach rozpoznaniem stwierdzonych u skarżącej schorzeń. Organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił, z jakich względów nie podzielił stanowiska skarżącej co do nietrafności w jej ocenie rozpoznanych schorzeń, a trafności schorzeń rozpoznanych przez organ I instancji, które to schorzenia, jak wynika z zaskarżonego orzeczenia, potwierdzone zostały także badaniami przeprowadzonymi w trybie odwoławczym i zebraną dokumentacją medyczną. Organ II instancji szczegółowo także wskazał, z jakich przyczyn dołączone przez skarżącą do odwołania wyniki badań lekarskich oraz treść dołączonych zaświadczeń lekarskich, pozostają bez wpływu na dokonane przez organy rozpoznanie schorzeń i ustalenie kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. W tej sytuacji podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia wymienionych w skardze przepisów k.p.a. uznać należy za niezasadne. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że z całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentacji medycznej, badań dodatkowych, w tym dwukrotnego badania Ekg z dnia 4 i 10 maja 2011 r., badania echokardiograficznego serca z dnia 10 maja 2011 r. oraz specjalistycznego badania kardiologicznego i dodatkowo kardiologicznej konsultacji specjalistycznej przeprowadzonej w trybie kierowniczym przez Kierownika Klinicznego Oddziału Zaburzeń Rytmu Serca 4WSKzP we W. wynika, że u skarżącej rozpoznano komorowe zaburzenia rytmu serca pod postacią bigeminii komorowej mieszczące się w zakresie pojęciowym § 38 p. 1 z załącznika Nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Schorzenie to jednoznacznie kwalifikuje skarżącą w Gr I osób badanych do kategorii "N" - niezdolny do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnianiu zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy jednoznacznie stwierdził, że przedstawione przez skarżącą dwa prawidłowe zapisy badania Ekg z dnia 7 marca 2011 r. oraz z dnia 5 maja 2011 r. nie są wystarczająco miarodajne dla oceny nieutrwalonych komorowych zaburzeń rytmu serca, które mogą ujawniać się tylko okresowo, ze względu na to, że są badaniami krótkotrwałymi (tzw. "krótka taśma"), w związku z czym nie podważają wiarygodności, jak również nie pozostają w sprzeczności ze stwierdzonymi uprzednio u skarżącej w dniu 4 maja 2011 r. nieprawidłowościami w zakresie zaburzeń rytmu serca pod postacią bigeminii komorowej. Organ ten odniósł się także do przedstawionego przez skarżącą zaświadczenia lekarskiego z dnia 24 maja 2011 r. z Niepublicznego ZOZ potwierdzające rozpoznania u skarżącej komorowych zaburzeń rytmu serca pod postacią bigeminii i przyjmujące etiologię stwierdzanych zaburzeń niedoboru potasu wywołane nieżytem żołądkowo - jelitowym podając, że zaświadczenie to nie może stanowić podstawy do kwestionowania ustaleń lekarza specjalisty kardiologa badającego skarżącą dla potrzeb orzeczniczych. Organ odwoławczy dodał, że nie podziela powyższej opinii także z tego względu, że pomija ona szereg innych możliwych czynników etiopatogenetycznych występujących zaburzeń rytmu wymagających dalszej pogłębionej diagnostyki specjalistycznej. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej, trudno zaskarżonemu orzeczeniu w tej części zarzucić naruszenie przepisów k.p.a., czy przepisów rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Podobnie w sposób szczegółowy i zgodny z wymogami k.p.a. oraz w/w przepisami rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej (...) organ odwoławczy ustalił pozostałe rozpoznane u skarżącej schorzenia, w tym zakwestionowane schorzenie opisane w pkt 2, tj. hipercholesterolemię, stwierdzając, że z badań laboratoryjnych wykonanych w dniach 4 i 10 maja 2011 r. wynika, że u skarżącej dwukrotnie stwierdzono nieprawidłowy poziom cholesterolu w surowicy krwi znamiennie przekraczający jego wartości referencyjne, co upoważniało do postawienia rozpoznania hipercholesterolemii mieszczącej się w zakresie pojęciowym § 60 p. 1 z załącznika Nr 1 do w/w rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej (...), co w ocenie tego organu również jednoznacznie kwalifikuje skarżącą w Gr I osób badanych do kategorii "N" - niezdolna do zawodowej służby wojskowej. Organ ponadto zauważył, że dołączona przez skarżącą dodatkowa dokumentacja medyczna w postaci wyniku badania laboratoryjnego z dnia 6 maja 2011 r. zawiera kolejny, także nieprawidłowy, wynik poziomu cholesterolu. Nawet gdyby uznać za zasadny podniesiony w skardze zarzut konieczności potwierdzenia rozpoznania opisanego w § 60 pkt 1 zał. Nr 1 do w/w rozporządzenia MON obserwacją lub leczeniem szpitalnym, to i tak powyższe uchybienie pozostawało bez wpływu na wynik sprawy, skoro rozpoznanie u skarżącej schorzenia opisanego § 38 p. 1 zał. Nr 1 do w/w rozporządzenia MON kwalifikuje skarżącą w Gr I osób badanych do kategorii "N" - niezdolna do zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu, wydane w sprawie orzeczenia także w pozostałym zakresie niezakwestionowanym w skardze, w niczym nie naruszają prawa. Są zatem prawidłowe. Ponownego podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny merytorycznych (lekarskich) ustaleń, które uchylają się spod kontroli tego Sądu. Skoro zatem skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów, Sąd nie dopatrzył się też naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co orzeczono w wyroku.