IV SA/Wr 537/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: oddalić wniosek. Pismem z dnia 28 lipca 2010 r. P. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Jednocześnie ze skargą złożył również wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Skargę w imieniu skarżącego podpisał pełnomocnik. Nie nadesłał jednakże, pomimo wezwania Sądu, pełnomocnictwa procesowego udzielonego mu przez skarżącego. W związku z powyższym, pismem z dnia 4 października 2010 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, gdyż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej powyższe zarządzenie skarżący nie podjął jej w terminie. Tym samym, Sąd zarządził jej włączenie do akt sprawy ze skutkiem doręczenia. Skarżący nie podpisał skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Nie kwestionując okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a., w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Zaznaczyć przy tym należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Skarga winna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, tj. zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Tymczasem ani skarżący ani jego pełnomocnik, wezwani do usunięcia braku formalnego skargi, nie wykonali wezwania Sądu. Z tych względów skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.