IV SA/Wr 539/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. i G. L. na akt Starosty Powiatu O. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. skarżący S. i G. L. zwrócili się do Starosty O. z wnioskiem o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie [...] zł. W odpowiedzi pismem z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Wydziału Komunikacji i Dróg działający z upoważnienia Starosty O. domówił zwrotu przedmiotowej opłaty. W uzasadnieniu wskazał , że pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu jest czynnością administracyjno- techniczną której podstawę prawną na dzień dokonania rejestracji stanowił przepis §1 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz.U. Nr 137, poz. 1310).Regulacja ta straciła moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006r na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. Sygn akt U 6/04. Rozstrzygniecie Naczelnika Wydziału Komunikacji i Dróg zwierało również błędne pouczenie o przysługującym stronie prawie do złożenia skargi na czynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma za pośrednictwem Starosty powiatu O. . Stosownie do powyższego pouczenia S. i G. L. złożyli skargę do tutejszego sądu na odmowę zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie z uwagi na nie dochowanie 14 dniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa o jakim mowa w art. 52 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej u.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. (§ 3). Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest odmowa zwrotu opłaty za kartę pojazdu, zainicjowana przez stronę skarżącą wnioskiem z dnia [...] r. o zwrot uiszczonej opłaty. Odmowa zwrotu wynikająca z pisma organu z dnia [...]r. Nr [...] jest aktem z zakresu administracji publicznej mieszczącym się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 u.p.s.a. Akt ten jest wyrazem działania administracji publicznej dotyczącym uprawnień wynikających z przepisów prawa, pozostającej w związku z czynnością materialno- techniczną towarzyszącą rozstrzygnięciu administracyjnemu, jaką jest pobranie opłaty za kartę pojazdu. Obowiązek uiszczenia powyższej opłaty, w stanie prawnym obowiązującym w dniu rejestracji pojazdu tj [...]r. wynikał z przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Przepisy prawa nie nakładają natomiast na organ rejestrujący obowiązku pobrania opłaty w drodze decyzji administracyjnej. Brak jest także unormowań regulujących tryb i formę rozpatrzenia wniosku o zwrot tej opłaty. Zasadne jest zatem uznanie podjętego aktu za objęty zakresem art. 3 § 2 pkt 4 u.p.s.a. Nie jest on bowiem decyzją, ani postanowieniem w rozumieniu obowiązujących przepisów. Ma charakter zewnętrzny albowiem skierowany jest do indywidualnego podmiotu. Powyższy akt może być zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu trybu odwoławczego, o jakim mowa w wyżej cytowanym przepisie art. 52 §3 u.p.s.a. W niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi do sądu, skarżący nie zwrócili się do organu, który wydał zaskarżony akt z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Nie wyczerpali tym samym środków zaskarżenia służących w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w niniejszej sprawie. W tej sytuacji wniesiona przez nich skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a. Na marginesie wskazać również należy, iż fakt błędnego pouczenia o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którym spowodowane było zachowanie skarżących, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, z uwagi na bezwzględne określenie w przepisach procedury sądowo- administracyjnej badanych przez Sąd przesłanek dopuszczalności skargi. Zgodnie z utrwalonym w tej mierze orzecznictwem sądowym błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do pouczenia, ale też nie może dać tej stronie uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Błędne pouczenie będzie stanowiło uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeśli skarżący zechcą z tej możliwości wzruszenia zaskarżonego aktu skorzystać.( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01.07. 1998r. sygn. akt III SA 230/97 LEX nr 38205).