IV SA/Wr 543/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na pismo Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na "skargę-zażalenie" z dnia 18 czerwca 2010r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 lipca 2010 r. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której zakwestionował pismo Wojewody D. z dnia [...] nr [...]. Zaskarżonym pismem Z.R., w odpowiedzi na "skargę-zażalenie" z dnia 18 czerwca 2010 r., został poinformowany o tym, iż: "Pana wniosek z dnia 20 lutego 2009 r. był odwołaniem od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] ([...]). Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, na co złożył Pan skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wr 262/09) umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wskutek wycofania przez Pana skargi w zakresie decyzji Wojewody D. z dnia [...]. W tej sytuacji Pana skarga z dnia 18 czerwca 2010 r. (data wpływu 28 czerwca 2010 r.) w zakresie bezczynności uznana zostaje za bezzasadną." W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego w tej kwestii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na pismo Wojewody D. z dnia [...] informujące o sposobie załatwienia jego "skargi-zażalenia" z dnia 18 czerwca 2010 r. w istocie będącej skargą powszechną. Tego rodzaju skarga powoduje wszczęcie "samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną czyli zawiadomieniem o załatwieniu skargi" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2 Wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1998r., str. 920). Czynność ta zaś, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co znajduje potwierdzenie w cytowanym na wstępie przepisie prawa. Do rozpatrzenia tego rodzaju skargi mają zastosowanie wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga taka służy każdemu. Osobie, która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie, która stroną postępowania nie jest. Zatem postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 k.p.a.). Skargę z art. 227 k.p.a. charakteryzują dwie przesłanki – nie ma cech środka prawnego uregulowanego w k.p.a. lub innych procedurach i zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi. Doktryna i orzecznictwo reprezentuje jednolity pogląd, że w tym postępowaniu nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. Ustawodawca w Dziale VIII k.p.a., a dokładnie w art. 229 k.p.a. określił organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia tego rodzaju skargi. Skoro więc, przedmiotowa skarga nie może być skierowana do sądu administracyjnego, należało ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.