IV SA/Wr 543/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 12 listopada 2024 r., nr A.0123.124.2024 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 11 września 2024 r., nr 2/24; II. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w Legnicy na rzecz P. P. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 listopada 2024 r., nr A.0123.124.2024 Prezes Sądu Okręgowego w Legnicy (dalej: organ II instancji) działając na podstawie art. 138 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024, poz. 572, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 5 ust. 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022, poz. 902, u.d.i.p.), po rozpatrzeniu odwołania P. P. (dalej: Strona, Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w Legnicy (dalej: organ I instancji) z dnia 11 września 2024 r., nr 2/24 w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 11 września 2024 r., nr 2/24 organ I instancji działając na podstawie art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a. odmówił udzielenia informacji publicznej w postaci udostępnienia dokumentów z akt sprawy Prokuratury Rejonowej w Lubinie o sygn. 4333-1 .Ds. 154.2022 stanowiących integralną część akt sprawy karnej oraz z tych akt prowadzonych przez Sąd Rejonowy w Legnicy pod sygn. II K 580/23 bez cech anonimizacji w zakresie danych funkcjonariuszy publicznych, jak i miejsc interwencji. W uzasadnieniu wskazał, że na wniosek Skarżącego z dnia 31 lipca 2024 r. (przekazany przez Prokuraturę Rejonową w Lubinie do Sądu w dniu 2 sierpnia 2024r.) w ślad za przekazanymi aktami oraz z dnia 16 sierpnia 2024 r. (wpływ przez e-PUAP w tym dniu do Sądu), w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dnia 13 i 22 sierpnia 2024 r. wydano Skarżącemu zanonimizowane dokumenty z akt sprawy Prokuratury Rejonowej w Lubinie o sygn. 4333-l.Ds. 154.2022 oraz Sądu Rejonowego w Legnicy, sygn. akt II K 580/23 w postaci: postanowienia o wszczęciu śledztwa z dnia 17 listopada 2022 r., protokołu przesłuchania podejrzanego z dnia 15 maja 2023 r., spis dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (4 karty przeglądowe), wniosek prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania karnego z dnia 22 maja 2023 r. Następnie, w piśmie z dnia 16 sierpnia 2024 r. nadesłanym przez Prokuraturę Rejonową w Lubinie (pismem z dnia 26 sierpnia 2024 r.) oraz adresowanym do tutejszego Sądu z dnia 28 sierpnia 2024 r. Skarżący wniósł o nadesłanie w/w dokumentów bez cech anonimizacji. Organ I instancji wskazał, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Reguły anonimizacji określone zostały w załączniku nr 5 do Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej z dnia 19 czerwca 2019 r. (Dz.U. 2019, poz. 138). Wynika z niego wprost, że dane uczestników postępowania, nazwy miejsc i ulic podlegają anonimizacji. Chodzi tutaj o zachowanie ochrony prywatności. Podejrzany jest uczestnikiem postępowania karnego, a nie funkcjonariuszem publicznym je prowadzącym. Co się zaś tyczy pozostałych osób, które zostały wymienione w treści udostępnionych dokumentach, w tym w protokołach, nie występowały w charakterze funkcjonariuszy prowadzących czynności, lecz wymienione zostały w treści wyjaśnień podejrzanego jako uczestnicy zdarzenia. Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreślił, że ochrona prywatności nie ma zastosowania do funkcjonariuszy publicznych w szczególności w zakresie warunków powierzenia i wykonywania funkcji. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 listopada 2024 r. organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu treści art. 1 ust. 1 oraz art. 2 u.d.i.p., organ zaznaczył, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nim, ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób oraz podmiotów gospodarczych także ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu państwa. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konkretyzuje powyższą zasadę, wskazując wprost na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Co powoduje, że uznanie danej informacji za informację publiczną nie oznacza, że automatycznie staje się ona jawna. Podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ochrona prywatności w ramach realizacji prawa dostępu do informacji publicznej może przybierać formę anonimizacji udostępnianych informacji, czyli częściowego wyłączenia jawności dokumentów. Zazwyczaj udostępnienie orzeczenia kończącego dane postępowanie wymaga zastosowania przez podmiot zobowiązany do udostępnienia, stosownej anonimizacji, aby nie naruszyć praw uczestników wynikających z ochrony danych osobowych. Dlatego rzeczą podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji jest dokonanie takiej anonimizacji, która uniemożliwi identyfikację osób wymienionych w udostępnianym dokumencie. W tej mierze powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lodzi z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 699/14. Następnie wskazał, że z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji wnioskować można, że podstawą odmowy przekazania niezanonimizowanych dokumentów była potrzeba ochrony prywatności uczestników postępowania. Odwołujący zarzucił, że nieujawnienie danych osobowych oskarżonego oraz świadków i miejsc zdarzenia narusza jego prawo do informacji publicznej oraz jest sprzeczne z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. albowiem osoby te są funkcjonariuszami policji a żądane informacje miały związek z wykonywaniem przez nich funkcji. Jednocześnie z treści pism odwołującego wynika, że zna on imiona i nazwiska osób, których dane zostały zanonimizowane, a także miejsca w którym doszło do zdarzenia. Organ zauważył, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Co do zasady rację ma odwołujący się, że informacje dotyczące funkcjonariuszy publicznych z pełnieniem funkcji są jawne. Nie oznacza to jednak, że upublicznienie danych tych osób nie podlega kontroli. Każdorazowo należy rozważyć okoliczności konkretnej sprawy i zakresu żądanej informacji. W rozpoznawanej sprawie Skarżący domagał się zbioru dokumentów z postępowania karnego, w tym m.in. protokołu przesłuchania podejrzanego. W orzecznictwie przyjęto, że protokół zeznań świadka (analogicznie podejrzanego) w postępowaniu karnym jest dokumentem w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Wytworzony on bowiem zostaje w toku sformalizowanego postępowania prowadzonego w imieniu Państwa przez uprawnione podmioty publiczne. Protokół podpisuje funkcjonariusz publiczny odbierający przesłuchanie przez co potwierdza on dokonanie czynności procesowej i jej przebieg. Oznacza to, że protokół przesłuchania udostępniony może być tylko w zakresie dokumentującym czynności dokonane przez właściwy organ i ich przebieg, a nie jako oświadczenie woli czy wiedzy osoby przesłuchiwanej. Stąd dane i okoliczności prowadzące do identyfikacji przesłuchiwanego lub osób wskazanych w jego zeznaniach winny być zanonimizowane także w przypadku, gdy osoby te pełnią funkcje publiczne. Należy bowiem zachować równowagę pomiędzy prawami i wolnościami jednostki (także funkcjonariuszy) a prawem dostępu do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia wniosku w części dotyczącej doręczenia protokołu przesłuchania podejrzanego bez anonimizacji. W konsekwencji nie mogły być też udzielone w pełnym zakresie pozostałe informacje z postępowania karnego, którego dotyczył wniosek. Doręczenie żądanych dokumentów bez anonimizacji prowadziłoby bowiem do identyfikacji osoby, której oświadczenia zawarte były w protokole przysłuchania oraz osób będących świadkami w sprawie karnej. Nadto słusznie organ I instancji uznał, że osoby, których ujawnienia danych osobowych domagał się odwołujący nie były funkcjonariuszami prowadzącymi postępowanie karne, którego dotyczył wniosek, tylko jego uczestnikami. Konieczna była też anonimizacja miejsca zdarzenia z uwagi na prywatność innych osób. które były uczestnikami interwencji. Z tych względów organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych przez odwołującego przepisów prawa i orzekł jak w sentencji decyzji. Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżanej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 19 ust 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP"} w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji oraz poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2. art 61 ust 1 w zw. z art. 61 ust 3 i art 31 ust 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji, 3. art. 5 ust 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że udostępnienie żądanej informacji naruszyłoby prywatność osób fizycznych; 4. art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, poprzez brak zastosowania, polegający na braku ustalenia, czy osoby, których informacja dotyczy, pełnią funkcje publiczne. 5. art.. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieprawidłową wykładnie art. 1 ust. 1 i ust. 2, art 6 ust. 1 pkt 4 lit a i ust 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (prywatność osoby fizycznej), bowiem na podstawie tego przepisu sformułował argument przemawiający za uniemożliwieniem poznania i uzyskania przez Skarżącego informacji publicznej pozbawionej cech anonimizacji, tj. imion i nazwisk funkcjonariuszy publicznych (funkcjonariuszy Policji), a także miejsc interwencji będących składową postępowania karnego, o którego udostępnienie wnioskował Skarżący. Organ dokonał wybiórczej wykładni art 5 ust. 2 u.d.i.p. i zastosował błędnie pierwszy człon tego przepisu do funkcjonariuszy publicznych, albowiem w jego dalszej części można wyczytać "Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa" - drugi człon owego przepisu nie został wzięty pod uwagę przez organ. Natomiast art. 5 ust. 2 u.d.i.p. powoływany przez organ I instancji w niniejszej sprawie, tj. w przypadku informacji o osobach pełniących funkcje publiczne jako funkcjonariuszy Policji i ich danych osobowych, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania przez nich funkcji - nie ma zastosowania. Ponadto organ powołał się na przepisy rangi podustawowej, tj. zarządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie organizacji i zakresu działań sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej z dnia 19 czerwca 2019 r. nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania. W hierarchii źródeł prawa ustawa między innymi u.d.i.p. (akt powszechnie obowiązujący) ma większą moc aniżeli zarządzenie (akt wewnętrzny), Dodatkowo ogłaszanie wyroków sądowych przy obecności publiczności na sali rozpraw z natury rzeczy jest jawne, ergo imienia i nazwiska podsądnych są w pełnym zakresie odczytywane podczas ogłaszania wyroku, toteż anonimizacja danych, o których udostępnienie wnosi Skarżący, szczególnie że dotyczą aktywnego funkcjonariusza publicznego jest nieprawidłowe. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący przytoczył wyroki sądów administracyjnych. Skarżący wskazał, że powyższa argumentacja przemawia również za uchyleniem zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy decyzje organu I instancji. Dodał, że organ II instancji przyjął zupełnie błędnie, że ujawnienie miejsca interwencji spowoduje ujawnienie jakichkolwiek danych osób, które uczestniczyły w interwencji, bowiem poznanie miejsca interwencji nie daje możliwości poznania danych osobowych osób biorących udział w rzeczonej interwencji. Organ ten nie wziął pod uwagę, że sprawa dotyczy przestępstwa, które popełnił funkcjonariusz w trakcie i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, pomimo tego organ uzasadnia anonimizację jego danych tym, że sprawa, którą prowadził SR w Legnicy, była sprawą prywatną. Nie jest sprawą prywatną czynności dokonywana przez funkcjonariusza publicznego, która w następstwie zostaje zakwalifikowana przez Sąd jako delikt karny, toteż i ten argument organu II instancji jest całkowicie nietrafiony. skarżący podkreślił, iż obywatel RP ma prawo, a nawet powinien sprawować kontrolę nad działalnością Sądów jako Władzy Sądowniczej, chociażby w zakresie tego czy wyroki przez nich wydawane nie są motywowane politycznie bądź motywacją do ich wydania nie są powiązania towarzyskie. Realizacja tego prawa może nastąpić m.in. na podstawie uzyskanych materiałów z zakończonych postępowań przygotowawczych bądź postępowania przed sądem karnym pozyskanych na postawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Anonimizacja danych personalnych funkcjonariuszy publicznych w postępowania karanym uniemożliwia Suwerenowi sprawowanie kontroli nad organami ścigania, Władzą Sądowniczą oraz w zakresie kontroli pozostawienia tychże funkcjonariuszy na stanowiskach służbowych w przypadku uznania przez Sąd popełnienia deliktu karnego, nawet jeżeli warunkowo umorzono postępowanie karne w sprawie, bowiem w jaki sposób Suweren może dowiedzieć się kim jest funkcjonariusz o inicjałach M.Z. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji wymaga weryfikacji, a same decyzje uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony: 1. przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej, 2. przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., 3. przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, bądź 4. przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. W rozpatrywanej sprawie podmiot zobowiązany w odpowiedzi na wniosek Skarżącego z dnia 31 lipca 2024 r. oraz z dnia 16 sierpnia 2024 r. udostępnił Skarżącemu skany żądanych dokumentów, dokonując uprzednio ich częściowej anonimizacji w zakresie w zakresie danych funkcjonariuszy publicznych, jak i miejsc interwencji. Następnie zaskarżoną decyzją, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, odmówiono Skarżącemu udzielenia informacji publicznej w postaci udostępnienia żądanych dokumentów bez cech anonimizacji w zakresie danych funkcjonariuszy publicznych, jak i miejsc interwencji. Oceniając działania organu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że anonimizacja jest czynnością o charakterze technicznym, dokonywaną na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegającą na zasłonięciu części tego dokumentu, zawierającej dane niepodlegające udostępnieniu. Anonimizacja nie może jednak prowadzić do udostępnienia tylko części wnioskowanych dokumentów. W pewnych sytuacjach stopień anonimizacji dokumentu może bowiem spowodować, że mamy już do czynienia z odmową dostępu, ponieważ dokument poddany anonimizacji staje się nieczytelny, a przez to traci przymiot informacyjny, będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Racjonalne jest przyjęcie, że zasłonięcie określonych danych składających się na treść dokumentu można uznać za uzasadnioną anonimizację, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy, anonimizacja dokumentu nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2531/17, w którym wskazał, że udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu, o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach. Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Podsumowując, anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, stanowi realizację obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy czynność ta nie pozbawia dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Może bowiem zaistnieć sytuacja, gdy wydanie decyzji odmownej na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p. stanie się konieczne, a to w przypadku, gdy istota żądanej informacji dotyczy żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów (por. wyrok NSA z 9 lipca 2024 r., III OSK 2229/23). Zatem organ udostępniając wnioskodawcy żądane dokumenty po uprzednim ich zanonimizowaniu, realizuje obowiązek informacyjny wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioskodawca zaś ma prawo do wniesienia skargi na bezczynność organu. W takiej sytuacji ocenie sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej podlega sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności to, czy nie niweczy on pożądanego przez wnioskodawcę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych. W takiej sytuacji nie ma konieczności wydawania decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p. Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p., stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji, ma zastosowanie jedynie w dwóch przypadkach, tj. wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania oraz spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skoro organ udostępnił żądane przez Skarżącego dokumenty, po uprzedniej ich anonimizacji, to brak było podstaw do wydania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p. co do danych zanonimizowanych, .ponieważ przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z ograniczeniem dostępu do części danych. Zatem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w zaistniałych okolicznościach są wadliwe i konieczne jest ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.