IV SA/Wr 544/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 6 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia A. D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 5 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 544/11 postanawia odrzucić zażalenie. Pismem z dnia 11 lipca 2011 r. A. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania Z. D. dodatku mieszkaniowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 sierpnia 2011 r. wezwano A. D. do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem niedopuszczenia do udziału w postępowaniu przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej Z. D. przed wojewódzkim sadem administracyjnym. Pismem z dnia 26 sierpnia 2011 r. A. D. wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Z powyższego wyliczenia wynika, że zażalenie na wskazane zarządzenie Przewodniczącego Wydziału nie przysługuje. W związku z powyższym, zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić, o czym na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono w sentencji postanowienia.