IV SA/Wr 545/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant asystent sędziego Sylwia Zdyb po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Starosta Dz. decyzją z dnia [...] 2012 r. na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) – dalej ustawa, oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a., orzekł o utracie przez G. Z., statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu podano, że G. Z. prawomocną decyzją z dnia [...] 2011 r. został uznany za osobę bezrobotną od dnia 7 lutego 2011 r., bez prawa do zasiłku. Na dzień 5 kwietnia 2012 r. wyznaczono zainteresowanemu termin zgłoszenia się do urzędu pracy w celu analizy podjętych działań do samodzielnej realizacji oraz uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Nieobecność tego dnia w urzędzie wyjaśnił w oświadczeniu złożonym w dniu 12 kwietnia 2012 r. Stwierdził w nim: "Chciałbym złożyć wyjaśnienie w sprawie mojego braku stawienia się 05.04.2012 r. u pośrednika pracy jak i przedstawienia raportu na temat indywidualnego planu działania. Swoją nieobecność chciałbym usprawiedliwić zabiegiem lekarskim wycięcia "tłuszczaka" oraz nieobecnością na terenie powiatu dz. Proszę o pozytywne rozpatrzenie mojej prośby. W szpitalu przebywałem w dniach 02.04.2012-06.04.2012. Niestety swojego pobytu w szpitalu nie jestem w stanie usprawiedliwić zwolnieniem lekarskim. Działań do samodzielnego wykonania nie udało mi się zrealizować gdyż pozostawiłem je na ostatnią chwilę a to uniemożliwiła mi wizyta w szpitalu. Zobowiązuję się do dostarczenia karty informacyjnej z pobytu w szpitalu w terminie do 24.04.2012 r. Zostałem poinformowany, iż nieudokumentowanie mojego pobytu w szpitalu spowoduje wyłącznie z ewidencji osób bezrobotnych z dniem 05.04.2012 r." Ponadto w dniu 24 kwietnia 2012 r. złożył zaświadczenie lekarskie potwierdzające wizyty w dniu 2 kwietnia 2012 r. w [...] w celu zdjęcia szwów, badanie histopatologiczne, z którego wynika, że w dniu 26 marca 2012 r. pobrano materiał. Tego też dnia przesłuchano skarżącego w charakterze strony. Ze złożonego oświadczenia wynika, że od dnia 26 marca 2012 r. do dnia 6 kwietnia 2012 r. był pod opieką lekarską, do urzędu pracy zgłosił się dopiero dnia 12 kwietnia 2012 r. z powodu pomylenia dat wizyty. Nie wykonał też zadań do samodzielnej realizacji ponieważ był przekonany, że wizytę ma wyznaczoną na maj lub czerwiec. Podał również, że nie jest w stanie określić czy od dnia 26 marca 2012 r. do dnia 12 kwietnia 2012 r. był zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia. W dniu 27 kwietnia 2012 r. uzupełnił złożone wcześniej oświadczenie, iż nie zgłosił się w wyznaczonym terminie do urzędu pracy – w dniu 5 kwietnia 2012 r. z powodu, między innymi, nieobecności na terenie powiatu dz. w związku z przedświąteczną wizytą u rodziny. Mając na uwadze powyższe, organ, powołując treść art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy, który stanowi o pozbawieniu statusu bezrobotnego na skutek nieuzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy, w terminie do 7 dni - stwierdził, że wyjaśnienia złożone w dniu 12 kwietnia 2012 r. tj. w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu oraz oświadczenia złożone w dniu 24 kwietnia 2012 r. i w dniu 27 kwietnia 2012 r. nie stanowią podstawy uznania za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa, gdyż o terminie zgłoszenia – dnia 5 kwietnia 2012 r. – był poinformowany w dniu 5 stycznia 2012 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Ponadto w dniu rejestracji – 12 kwietnia 2011 r. został poinformowany o obowiązku dostarczenia w przypadku choroby zaświadczenia lekarskiego na odpowiednim druku, jak również otrzymał jeden egzemplarz informacji o prawach i obowiązkach bezrobotnego. Mając powyższe na uwadze, według organu, należało orzec o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 5 kwietnia 2012 r. na okres 120 dni. Odwołanie od powyższej decyzji złożył G. Z. W uzasadnieniu podał, że jego nieobecność w dacie wyznaczonej przez urząd wynikała z przebytego zabiegu i stresu wynikłego z okoliczności takiego zabiegu, jak i bólu pooperacyjnego. Ból i stres oraz obawa o wynik badań histopatologicznych sprawiły, iż do urzędu zgłosił się dopiero w dniu 12 kwietnia 2012 r. Jego nieobecność nie wynikała z lekceważenia obowiązków, a ze złego samopoczucia i obawy o zdrowie. Stwierdził, iż nieprawdą jest, że w dacie wyznaczonej przez urząd, jak wynika z decyzji, nie był gotów do pracy. Oświadczył jedynie, że nie był gotów do pracy fizycznej z racji swojego wykształcenia oraz przebytego zabiegu. Według skarżącego przychodzenie do urzędu w wyznaczonych datach i dowiadywanie się o braku ofert to nic przyjemnego, a tak wyglądają te wizyty. Stwierdził, że dla niego istotną sprawą jest i powinno być, czy urząd w dacie wyznaczonej dysponował ofertą pracy dla niego, czy też jego wizyta miała się ograniczyć, jak poprzednio, do podpisania informacji o następnej wizycie. Stwierdził też, że w dniu 5 kwietnia 2012 r. – w dacie wyznaczonej wizyty w urzędzie, organ zatrudnienia nie posiadał ofert pracy dla bezrobotnych z jego wykształceniem, jaką zatem krzywdę, stratę etc. poniósł podatnik z jego nieobecności, w dniu 5 kwietnia 2012 r., jeśli dnia 12 kwietnia 2012 r. otrzymał tę samą informację, którą otrzymałby w dniu 5 kwietnia 2012 r. Wojewoda D. po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] 2012 r. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 i pkt 3 lit. a, art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Po przedstawieniu dotychczasowego stanu faktycznego i prawnego sprawy a także treści złożonego odwołania organ II instancji uzasadniając swoją decyzję przywołał treść art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy. Stwierdził, że od czasu rejestracji jako osoby bezrobotnej zainteresowany był zapoznawany w przysługującymi mu prawami i obowiązkami, w tym o obowiązku zgłaszania się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonych terminach oraz o tym, że w przypadku niestawienia się w wyznaczonym terminie i nieusprawiedliwienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, utraci status osoby bezrobotnej na odpowiedni okres – czyli o treści powołanego wyżej przepisu. Dokumentem potwierdzającym ten fakt jest między innymi otrzymana przez wyżej wymienionego w dniu 7 lutego 2011 r. oraz w dniu 12 kwietnia 2011 r. "Informacja dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy". Kolejną wizytę w urzędzie w dniu 5 kwietnia 2011 r. wyznaczono w dniu 2 stycznia 2012 r. co potwierdził własnoręcznym podpisem odwołujący się. Celem wizyty miała być analiza podjętych przez bezrobotnego działań do samodzielnej realizacji oraz uzyskanie informacji o możliwości zatrudnienia, w tym potwierdzenie gotowości do podjęcia pracy. Na dzień 5 kwietnia 2012 r. zostały zaplanowane wizyta u pośredniaka pracy w celu analizy podjętych działań do samodzielnej realizacji, jak również pozyskanie do dnia 5 kwietnia 2012 r. informacji o możliwości uzyskania jednorazowych środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Skarżący nie zgłosił się w dniu 5 kwietnia 2012 r., zgłosił się w dniu 12 kwietnia 2012 r., swoją nieobecność w dniu 5 kwietnia 2012 r. usprawiedliwiał zabiegiem lekarskim, wycięciem tłuszczaka i nieobecnością na terenie powiatu dz. W szpitalu przebywał w dniu 2 kwietnia do 6 kwietnia 2012 r. Nie usprawiedliwił swojego pobytu zwolnieniem lekarskim. Stwierdził, że nie udało mu się zrealizować działań do samodzielnej realizacji, pozostawił je na "ostatnią chwilę", a ich realizację uniemożliwiał pobyt w szpitalu. Z doręczonych przez zainteresowanego zaświadczeń – z dnia 20 kwietnia 2012 r. wynika, że w dniu 2 kwietnia 2012 r. rana była zagojona, zdjęto szwy, zaś z wyniku histopatologicznego – że w dniu 26 marca 2012 r. został pobrany materiał do badania. Skarżący podał, że od dnia 26 marca 2012 r. do 6 kwietnia 2012 r. był pod opieką lekarza, który kontrolował gojenie się rany. Ponadto, że zgłosił się do urzędu dopiero dnia 12 kwietnia 2012 r., gdyż pomylił dni wizyt, był przekonany, że wizyta została wyznaczona na maj lub czerwiec. Organ ostatecznie stwierdził, że zabieg miał miejsce dnia 26 marca 2012 r., szwy z zagojonej rany usunięto dnia 2 kwietnia 2012 r. Podał, że nie podważa złego samopoczucia skarżącego po zabiegu, jak również stresu związanego z oczekiwaniem na wynik badania histopatologicznego. Jednakże zauważył, że skarżący był poinformowany o obowiązku przybycia do urzędu w dniu 5 kwietnia 2012 r. Dodał, że jego wyjaśnienia są niespójne i niewiarygodne. Stwierdził, że o kłopotach zdrowotnych mógł poinformować telefonicznie. Zachowanie skarżącego wskazuje na zaniedbywanie obowiązków bezrobotnego i jego tłumaczenia nie uzasadniają przyczyny nieobecności w urzędzie w dniu 5 kwietnia 2012 r. Reasumując organ stwierdził, że w zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych uznać należy, że zainteresowany nie stawił się w wyznaczonym terminie, a podane przyczyny nieobecności nie stanowią uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Ponadto stwierdził, że jest to pierwsze nieuzasadnione niestawiennictwo, zatem zgodnie z art. 4 ust. 4 i pkt 3 lit. "d" należało pozbawić skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni od dnia niestawiennictwa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył G. Z. Wniósł o uznanie jej za niezgodnej z prawem i nakazanie cofnięcia decyzji Starosty Dz. z dnia [...] 2012 r. Podkreślił, że w okresie wcześniejszym, gdy zgłaszał się na wyznaczone terminy wizyt, nigdy nie uzyskał informacji o możliwości zatrudnienia lub szkolenia. Natomiast jego nieobecność w dniu 5 kwietnia 2012 r. była spowodowana przebytym zabiegiem i związanym z nim stresem, a słyszy o rzekomym zaniedbaniu. Natomiast gdy zgłosił się w dniu 12 kwietnia 2012 r. nie uzyskał żadnej propozycji pracy, szkolenia lub informacji o możliwościach uzyskania środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Nie ma żadnego dowodu, że takie propozycje otrzymałby w dniu 5 kwietnia 2012 r. Ta wizyta zakończyłaby się jak poprzednie wyznaczeniem kolejnego terminu i podpisania obecności. Stwierdził, że zachodzi pytanie, na jakiej podstawie prawnej urzędnik ocenia, czy jego stres po zabiegu i wynikający z obawy o wynik badania nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem nieobecności i czy ma wystarczającą wiedzę by się autorytatywnie wypowiadać bez konsultacji ze specjalistą. Sformułował pytanie – dlaczego urzędnik nieposiadający wiedzy medycznej wypowiada się na temat, co jest usprawiedliwione a co nie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1209 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę aktów administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne badają zgodność aktów prawnych z prawem materialnym i przepisami postępowania. Nie mogą się kierować zasadami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola sądowa nie ogranicza się do badania zasadności zarzutów skargi. W oparciu o art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd dokonuje oceny prawidłowości aktu administracyjnego w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] 2012 r., a także decyzja organu I instancji, Starosty Dz. z dnia [...] 2012 r. Kontrola Sądu wskazanych decyzji w zakresie opisanym wyżej, daje podstawę do uznania, że nie naruszają one prawa. Organy właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy, powołały właściwe przepisy i prawidłowo je zinterpretowały. Podstawę materialno-prawną zaskarżonych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008, Nr 69 poz. 415 ze zm.) – w szczególności art. 33 ust. 3 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy. Stanowią one, że bezrobotny ma obowiązek zgłoszenia się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym do potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy (art. 33 ust. 3). Starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw okres ten wynosi: a) 120 dnia w przypadku pierwszego niestawiennictwa, b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego następnego niestawiennictwa. Pierwszy z powołanych przepisów ustanawia obowiązek zgłoszenia się bezrobotnego do właściwego urzędu pracy wskazując cele takiego stawiennictwa, jednym z nich jest potwierdzenie gotowości do pracy. Sąd w tym miejscu podkreśla tę okoliczność z uwagi na zarzuty i twierdzenia zawarte tak w odwołaniu jak i skardze – sprowadzające się do uznania, że nic się nie stało, gdyż i tak dla niego brak było propozycji pracy tego dnia, w którym nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie – czyli dnia 5 kwietnia 2012 r., jak i w terminach wcześniejszych, kiedy zgłaszał się do urzędu pracy. Sąd jednocześnie podkreśla, że ustawodawca jednoznacznie wskazuje na obowiązek stawiennictwa, nawet wówczas, gdy ma to "tylko" na celu potwierdzenie gotowości do pracy. Zresztą należy również zauważyć, że powołany wyżej art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jednakowo, niezależnie od tego w jakim celu ma się zgłosić bezrobotny, określa skutki nieusprawiedliwionej nieobecności. W sprawie niesporną okolicznością jest, że skarżącemu wyznaczono termin stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 5 kwietnia 2012 r. oraz to, że w tym dniu nie zgłosił się do urzędu. Fakt powiadomienia o stawiennictwie w dniu 5 kwietnia 2012 r. potwierdził osobiście na karcie – stawiennictwo w urzędzie pracy i propozycje przedłożone bezrobotnemu. Poza sporem pozostaje również fakt, że w dniu 12 kwietnia 2012 r. zainteresowany zgłosił się do urzędu pracy składając na piśmie wyjaśnienie. Usprawiedliwiał swoją nieobecność zabiegiem lekarskim, wycięcia tłuszczaka i nieobecnością na terenie powiatu dz. Podał, że przebywał w szpitalu w dniach od 2 do 6 kwietnia 2012 r., ale nie jest w stanie tego faktu potwierdzić zwolnieniem lekarskim. Skarżący zobowiązany do złożenia karty informacyjnej z leczenia szpitalnego przedłożył dwa zaświadczenia: zaświadczenie lekarskiej z [...] z dnia 20 kwietnia 2012 r., w którym wpisano rozpoznanie – tłuszczak skóry i tkanki podskórnej kończyn – treść zaświadczenia: wizyta dnia 2 kwietnia 2012 r. Rana zagojona, zdjęto szwy, założono tampon z baneocinu, drugie wydane przez [...] spółka z o.o. w W. w sprawie badań histopatologicznych skarżącego – w rozpoznaniu klinicznym wpisano następujące informacje – data pobrania 26 marca 2012 r., data otrzymania 28 marca 2012 r., data wydania 3 kwietnia 2012 r. i rozpoznanie lipoma-tłuszczak. W dniu 24 kwietnia 2012 r. skarżący uzupełnił wyjaśnienia złożone w dniu 12 kwietnia 2012 r. – podał, że nie zgłosił się w dniu 5 kwietnia 2012 r. gdyż był z prywatną przedświąteczną wizytą u rodziny we W. W odwołaniu a także w skardze zainteresowany podnosi, że jego nieobecność była spowodowana przebytym zabiegiem, stresem i bólem po operacyjnym. Ból i stres wynikały z zabiegu oraz obawy o wynik badań histopatologicznych. Powyższe okoliczności spowodowały, że zgłosił się do urzędu pracy dopiero w dniu 12 kwietnia 2012 r. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia oraz normę art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy zgodzić się należy z organami, że odwołujący się nie przedstawił uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Zgodzić się również należy, iż jego wyjaśnienia nie są spójne a nawet pozostają w sprzeczności ze złożonymi dokumentami. Przede wszystkim brak jest dowodu na to, że zainteresowany przebywał w szpitalu w okresie od dnia 2 do 6 kwietnia 2012 r. Z dostarczonych zaświadczeń wynika, że pobrano materiał do badania w dniu 26 marca 2012 r., dostarczono zaś do badania histopatologicznego w dniu 26 marca 2012 r., wynik wydano w dniu 3 kwietnia 2012 r. Zatem zabieg miał charakter ambulatoryjny a informacja z badania histopatologicznego była już przygotowana przed datą 5 kwietnia 2012 r. – w dniu 3 kwietnia 2012 r. Zaświadczenie lekarskie z dnia 20 kwietnia 2012 r. potwierdza wizytę skarżącego u lekarza z dnia 2 kwietnia 2012 r. a także, iż w tym dniu rana była już zagojona. Twierdzenia odnośnie czuwania lekarza nad procesem gojenia się rany w okresie od 2 do 6 kwietnia 2012 r. dołączony przez skarżącego materiał dowodowy nie potwierdza. W dniu 3 kwietnia 2012 r. rana była już zagojona. Ocena stresu i bólu pooperacyjnego nie może być dokonana przez organy. Od takiej oceny wyłączył się organ II instancji. Zatem zarzuty w tym w zakresie skarżącego, który twierdzi, że nie dano mu wiary nie mogą być uznane za zasadne. Urzędy pracy nie są uprawnione do oceny stanu psychicznego danej osoby, po określonych zdarzeniach ani oceny bólu pooperacyjnego. Powinien to uczynić odpowiedniej specjalności lekarz. Mimo zakreślenia terminu do złożenia zaświad-czenia – na powyższe okoliczności takiego dokumentu skarżący nie przedstawił. Skarżący ponadto nie może również skutecznie bronić się zarzutem, iż nie wiedział o konieczności uzyskania zwolnienia lekarskiego. W części IV pkt 16 informacji, dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Dz., podpisanej przez skarżącego zawarte jest pouczenie, że w przypadku czasowej niezdolności do pracy, osoba bezrobotna obowiązana jest zawiadomić powiatowy urząd pracy w terminie 2 dni oraz przekazać powiatowemu urzędowi pracy zaświadczenie o tej niezdolności, wystawione na odpowiednim wzorze – bezzwłocznie po ustaniu przyczyny niezdolności do pracy. Omawiany przepisu nie wskazuje jakimi środkami dowodowymi powinna legitymować się osoba usprawiedliwiająca swoją nieobecność w wyznaczonym terminie. Są to niewątpliwie wszystkie dowody, o których stanowią przepisy kodeksu postępowania administracyjnego a o ich rodzaju w danej sprawie decyduje stan faktyczny przedstawiony przez osobę usprawiedliwiającą nieobecność. W niniejszej sprawie są to niewątpliwie zaświadczenia lekarskie. Sąd również zgadza się z dokonaną przez organ oceną, że zachowanie skarżącego wskazuje na zaniedbania obowiązków. Istotnie odwołujący się dopiero w ostatnim dopuszczalnym dniu podjął próbę wyjaśnienia nieobecności w dniu 5 kwietnia 2012 r., wcześniej nawet telefonicznie nie zawiadomił urząd pracy o problemach zdrowotnych. O lekceważeniu obowiązku świadczy również wyjazd w dniu 5 kwietnia 2012 r. do rodziny z przedświąteczną wizytą – jak stwierdził skarżący, do W. (protokół z przesłuchania strony z dnia 24 kwietnia 2012 r.). Z tej wypowiedzi odwołującego się można wyprowadzić wniosek, że skoro skarżący był w stanie pojechać do W., to mógł również zgłosić się do urzędu pracy. Wybrał wyjazd do rodziny. Reasumując zatem stwierdzić należy, iż skarżący nie przedstawił uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w dniu 5 kwietnia 2012 r. Zatem ocena dokonana przez organ jest prawidłowa i jej skutkiem musiało być pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 nastąpiło to z dniem 5 kwietnia 2012 r. na okres 120 dni jako, że było to pierwsze niestawiennictwo skarżącego. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.