IV SA/Wr 546/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. H. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Pismem wniesionym w dniu 4 marca 2010 r. skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. Do wniosku skarżąca dołączyła "Kartę informacyjną leczenia w trybie jednodniowym" z dnia 15 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia wniosku. W rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upłynął dnia 25 lutego 2010 r. Skarżąca stosowny wniosek o zgłosiła dnia 4 marca 2010 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 141 § 2 p.p.s.a. Niemniej jednak, wniosła o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Przepisy art. 86 i 87 p.p.s.a. przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu, wniosek o jego przywrócenie zostanie złożony w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 630/96, LEX nr 30784). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (zob. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy. Odbiór przesyłki zawierającej zawiadomienie potwierdziła osobiście w dniu 25 stycznia 2010 r. Zawiadomienie zawierało pouczenie m.in. o tym, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, a złożenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną. Zdaniem Sądu, nadesłana przez skarżącą "Karta informacyjna leczenia w trybie jednodniowym", z której wynika, że została przyjęta do szpitala w dniu 14 stycznia 2010 r. i wypisana w dniu 15 stycznia 2010 r., a zatem jeszcze przed odebraniem przez skarżącą przesyłki zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy, w żaden sposób nie uprawdopodabnia braku jej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Tym bardziej, że z przedstawionej Karty nie wynika, aby skarżąca w okresie późniejszym otrzymała takie zalecenia lekarskie, które obiektywnie uniemożliwiałyby jej złożenie wniosku w terminie. W Karcie zamieszczono informację, że w terminie 7 do 10 dni ma się jedynie zgłosić do kontroli okulistycznej. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie mogła dokonać czynności procesowej w terminie bez swojej winy, w związku z czym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.