IV SA/Wr 547/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi P. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznanie prawa do zasiłku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną z powołaniem się na art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. Ś., zwanego dalej skarżącym, od decyzji Starosty W. z dnia[...], [...], w której po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia 27.04.2011 r., w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylono decyzje Starosty W.: z dnia [...] w sprawie uznania skarżącego z dniem 08.01.2009 r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia 16.01.2009 r. w wysokości 441,50 zł miesięcznie, tj. 80 % kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 ustawy; z dnia [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 02.03.2009 r. z powodu podjęcia zatrudnienia; z dnia [...] w sprawie przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego w wysokości 275,90 zł brutto miesięcznie, tj. w wysokości 50% kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 ustawy z powodu podjęcia zatrudnienia z własnej inicjatywy; z dnia [...] w sprawie utraty prawa do dodatku aktywizacyjnego z dniem 01.06.2009 r. z powodu ustania zatrudnienia z dniem 01.06.2009 r. oraz orzeczeniu o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 08.01.2009 r. - Wojewoda [...] uchylił postanowienie z dnia [...] podjęte w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Organ ten ustalił, że skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. w dniu 08.01.2009 r. i z dniem zgłoszenia został uznany za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 16.01.2009 r. w wysokości 441,50 zł miesięcznie, tj. 80 % kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dalej ustawa. Decyzją administracyjną z dnia [...] orzeczono o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 02.03.2009 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. W dniu 05.03.2009 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie dodatku aktywizacyjnego w związku z podjęciem z własnej inicjatywy zatrudnienia w dniu 02.03.2009 r. w Przedsiębiorstwie "[...]" sp. z o.o. w W. Do wniosku dołączył umowę o pracę zawartą na okres od 02.03.2009 r. do 31.05.2009 r. Decyzją z dnia [...] przyznano skarżącemu dodatek aktywizacyjny od dnia 05.03.2009 r. w wysokości 275,90 zł brutto miesięcznie, tj. 50% kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 ustawy. Decyzją z dnia [...] orzeczono o utracie przez skarżącego prawa do dodatku aktywizacyjnego z dniem 01.06.2009 r. z powodu ustania zatrudnienia z dniem 01.06.2009 r. W dniu 18.04.2011 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z ZUS Oddział w W. z tego samego dnia, w którym zawiadomiono, że wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 17.01.2011 r. przyznano skarżącemu świadczenie rehabilitacyjne za okres od 12.10.2008 r. do 11.10.2009 r. Jednocześnie organ ten zwrócił się o podanie kwot wypłaconego skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych w ww. okresie. W odpowiedzi pismem z dnia 19.04.2011 r. poinformowano ZUS, że w okresie od 16.01.2009 r. do 01.03.2009 r. skarżący pobrał zasiłek dla bezrobotnych w łącznej kwocie 691,80 zł brutto. W okresie od 05.03.2009 r. do 31.05.2009 r. pobrał z Funduszu Pracy dodatek aktywizacyjny na łączną kwotę 800,20 zł brutto, tj. razem pobrał 1.492 zł brutto. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 08.01.2009 r. i przyznania prawa do zasiłku od dnia 16.01.2009 r. w wysokości 441,50 zł miesięcznie, tj. 80 % kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 ustawy; utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 02.03.2009 r. z powodu podjęcia zatrudnienia; przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego w wysokości 275,90 zł brutto miesięcznie, tj. w wysokości 50% kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 ustawy oraz utraty prawa do dodatku aktywizacyjnego z dniem 01.06.2009 r. z powodu ustania zatrudnienia z dniem 01.06.2009 r., a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję, w której uchylił decyzje własne z dnia [...]., z dnia [...], z dnia [...], i z dnia [...] oraz orzekł o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 08.01.2009 r. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie: prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od 08.01.2009 r. do 02.03.2009 r. i prawa do dodatku aktywizacyjnego od 05.03.2009 r. do 01.06.2009 r. oraz zwrotu świadczeń, które ZUS przelał celem wyrównania do Powiatowego Urzędu Pracy bez wcześniejszego powiadomienia go i przed wydaniem decyzji przez organ I instancji na jego konto. Zarzucił, że decyzja wydana przez ZUS z dnia [...] (ww. decyzja orzeka o zobowiązaniu skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego z funduszu wypadkowego wypłaconego przez zakład pracy za okres od 21.05.2009 r. do 31.05.2009 r. w kwocie 601,15 zł brutto; wypłaconego przez Oddział ZUS za okres od 01.06.2009 r. do 18.11.2009 r. w kwocie 9.345,15 zł brutto; za okres od 19.11.2009 r. do 17.04.2010 r. w kwocie 6.886,50 zł brutto. Łączna kwota przypadająca do zwrotu to kwota 16 832,80 zł), jest decyzją nieprawomocną, gdyż od tej decyzji złożył odwołanie do Sądu Rejonowego w Ś. Podniósł, że nie zna treści pisma ZUS Oddz. w W. z dnia 18.04.2011 r., gdyż takiego pisma nie otrzymał. Wniósł o doręczenie w/w pisma. Podał, że niezrozumiałym dla niego jest pozbawienie go prawa do zasiłku za okres od 16.01.2009 r. do 02.03.2009 r. oraz nieuznanie za osobę bezrobotną od dnia 08.01.2009 r. do 02.03,2009 r., a tym samym pozbawienie go prawa do dodatku aktywizacyjnego od 05.03.2009 r. do 01.06.2009 r. Wyjaśnił, że podjął pracę w Przedsiębiorstwie "[...]" i za ten okres nie zostało mu przyznane świadczenie rehabilitacyjne, więc dodatek aktywizacyjny należy mu się, skoro pracę tę podjął z własnej inicjatywy. Zrzucił, że decyzja ZUS jest przedwczesna, ponadto jest nieprawomocna. Ponadto podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana po zwrocie należnych mu świadczeń do PUP w W. przez ZUS Odział w W. nieprawomocną decyzją zarówno ZUS jak i Powiatowego Urzędu Pracy, co jest sprzeczne z prawem i narusza jego dobro i przepisy prawa materialnego. Rozpatrując powyższe odwołanie organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana po wznowieniu postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Starosty W. z dnia [...] w sprawie uznania skarżącego z dniem 08.01.2009 r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia 16.01.2009 r. w wysokości 441,50 zł miesięcznie; z dnia 05.03.2009 r. w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 02.03.2009 r. z powodu podjęcia zatrudnienia; z dnia 15.04.2009r. w sprawie przyznania skarżącemu prawa do dodatku aktywizacyjnego w wysokości 275,90 zł brutto miesięcznie; z dnia 19.06.2009 r. o utracie przez skarżącego prawa do dodatku aktywizacyjnego z dniem 01.06.2009 r. z powodu ustania zatrudnienia z dniem 01.06.2009 r. Wznowienie nastąpiło na podstawie postanowienia z dnia [...]. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji organu I instancji jest art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ odwoławczy zauważył, że zarówno w uzasadnieniu w/w postanowienia o wznowieniu postępowania, jak i w wydanej we wznowionym postępowaniu decyzji administracyjnej organ I instancji nie wskazał w sposób jednoznaczny, które dowody lub okoliczności uznał za przesłankę do wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z w/w przepisem prawa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, które wydał decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w uzasadnieniu decyzji wydanej w wyniku wznowionego postępowania w dniu 17.05.2011 r. organ I instancji powołał się na przepis art. 2 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym bezrobotnym nie może być osoba, która po ustaniu zatrudnienia pobiera świadczenie rehabilitacyjne. Zważył, że nową okolicznością, jak również nowym dowodem nie może być wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17.01.2011 r., skoro nie istniał on jeszcze w dniu wydania zarówno decyzji z dnia [...], jak i decyzji z dnia [...], z dnia [...], oraz z dnia [...]. W sprawie będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji organu I instancji nie ulega wątpliwości, że w dniu podjęcia decyzji o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej skarżący spełniał przesłanki do przyznania tego statusu określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Skarżący nie nabył bowiem prawa po ustaniu zatrudnienia do świadczenia rehabilitacyjnego. Przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego w związku z wyrokiem Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11.01.2011 r. nie może zdaniem organu odwoławczego stanowić podstawy do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej wstecz od dnia przyznania tego statusu. Organ odwoławczy wskazał, że konsekwencje prawne późniejszego przyznania świadczenia rehabilitacyjnego reguluje przepis art. 78 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, w związku z czym orzekł jak w zaskarżonej decyzji. Od decyzji tej skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której podał, że nie zgadza się z jej treścią oraz, że decyzja ta narusza przepisy prawa materialnego. Powołując się na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 16.01.2009 r. do dnia 01.03.2009 r., przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego za okres od dnia 05.03.2009 r. do dnia 31.05.2009 r. oraz zwrot na jego konto świadczeń, które ZUS przelał na konto Powiatowego Urzędu Pracy bez uprzedniego powiadomienia go o tym. W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 owego przepisu prawa). Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że w wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ten stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, ewentualnie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Z powyższego jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest wszechstronna, wykraczająca poza granice zarzutów skargi kontrola legalności zaskarżonej decyzji w kontekście jej zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ten właśnie sposób, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdził, by zaskarżona decyzja Wojewody [...] naruszała przepisy prawa materialnego, bądź przepisy postępowania administracyjnego, a tym samym, by istniały w sprawie podstawy z wyżej powołanych przepisów prawa do uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie pod względem zgodności z prawem jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] którą to decyzją - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od wydanej w trybie wznowieniowym decyzji Starosty W. z dnia [...] uchylającej decyzje ostateczne tego organu: 1) z dnia [...] w sprawie uznania skarżącego z dniem 08.01.2009 r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia 16.01.2009 r. w wysokości 441,50 zł miesięcznie, tj. 80 % kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 ustawy; 2) z dnia [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 02.03.2009 r. z powodu podjęcia zatrudnienia; 3) z dnia [...] w sprawie przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego w wysokości 275,90 zł brutto miesięcznie, tj. w wysokości 50% kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 ustawy z powodu podjęcia zatrudnienia z własnej inicjatywy; 4) z dnia [...] w sprawie utraty prawa do dodatku aktywizacyjnego z dniem 01.06.2009 r. z powodu ustania zatrudnienia z dniem 01.06.2009 r. oraz orzeczeniu o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 08.01.2009 r. - Wojewoda [...] uchylił postanowienie z dnia [...] podjęte w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Okoliczności faktyczne ustalone przez organy prowadzące sprawę w obydwu instancjach są prawidłowe i nie są kwestionowane przez skarżącego. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, prawidłowo ustalonych przez organy obydwu instancji, istniała podstawa prawna do wznowienia postępowań administracyjnych zakończonych w/w decyzjami ostatecznymi organu I instancji: z dnia [...], z dnia [...], z dnia [...] oraz z dnia [...] w związku z powzięciem przez organ administracji I instancji, na podstawie pisma z ZUS Oddział w W. z dnia 18.04.2011 r., które wpłynęło do organu I instancji w tym samym dniu, wiadomości, że wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 17.01.2011 r. przyznano skarżącemu świadczenie rehabilitacyjne za okres od 12.10.2008 r. do 11.10.2009 r. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że pismo to i zawarta w nim informacja, jak również w/w wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 17.01.2011 r. o przyznaniu skarżącemu świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 12.10.2008 r. do 11.10.2009 r. nie mogły stanowić przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia postępowania zakończonego w/w decyzjami ostatecznymi wydanymi w sprawie skarżącego przez organ I instancji. Zgodnie bowiem z powyższym przepisem prawa: w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, które wydał decyzję. Z jego treści z sposób jednoznaczny wynika, że mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mają być: a) nie znane organowi, które wydał decyzję i b) muszą istnieć w dniu wydania decyzji, której wznowienie dotyczy. Pomijając trafnie zauważoną przez organ odwoławczy kwestię, że zarówno w uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu postępowania, jak i w wydanej we wznowionym postępowaniu decyzji administracyjnej organ I instancji nie wskazał w sposób jednoznaczny, które dowody lub okoliczności uznał za przesłankę do wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., należy zgodzić się ze stanowiskiem tego organu, że żadna z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, nie mogła stanowić podstawy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego w/w decyzjami ostatecznymi organu I instancji wydanymi w stosunku do skarżącego oraz, że w sprawie brak jest nowego dowodu spełniającego przesłanki, o jakich mowa w w/w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia postępowania. Nową okolicznością, jak również nowym dowodem nie może być wyrok Sądu O. - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17.01.2011 r., skoro nie istniał on w dniu wydania ostatecznych decyzji z dnia [...], z dnia [...], z dnia [...] oraz z dnia [...] których dotyczy wznowione postępowanie. Z tych samych przyczyn dowodem tym, jak również okolicznością nie może być pismo ZUS Oddział w W. z dnia 18 kwietnia 2011 r. informujące organ I instancji o wydanym w stosunku do skarżącego przez Sąd Okręgowy w Ś. wyroku z dnia 17.01.2011 r., którym przyznano skarżącemu świadczenie rehabilitacyjne za okres od 12.10.2008 r. do 11.10.2009 r. Trafnie zauważa organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w sprawie będącej przedmiotem decyzji organu I instancji nie ulega wątpliwości, że w dniu podjęcia decyzji o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej skarżący spełniał przesłanki do przyznania tego statusu określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.). Przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego w związku z wyrokiem Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11.01.2011 r. nie może stanowić podstawy do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej wstecz od dnia przyznania tego statusu. Konsekwencje prawne późniejszego przyznania skarżącemu świadczenia rehabilitacyjnego reguluje przepis art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym: w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres, za który bezrobotny pobierał zasiłek, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia; kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (ust 1). Kwota zaliczona na poczet przyznanego świadczenia nie może być wyższa niż ustalona za poszczególne miesiące okresu, o którym mowa w ust. 1, kwota emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej (art. 78 ust 2). Organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia, o której mowa w ust. 1, na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który wypłacił zasiłek, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy (art. 78 ust. 3). Sytuację prawną osób bezrobotnych, którym w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej i pobierania przewidzianych jej przepisami świadczeń pieniężnych, w tym m.in. dodatku aktywizacyjnego albo innych świadczeń pieniężnych z tytułu pozostawania bez pracy, przyznano następnie m.in. świadczenie rehabilitacyjne omawiana ustawa reguluje w art. 78 ust. 4. W żadnym jednak razie okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie stanowiły podstawy do wszczęcia z urzędu przez organ administracji I instancji wznowienia postępowania w sprawach zakończonych w/w decyzjami tego organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydania w trybie wznowieniowym nowej decyzji administracyjnej, jak to trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, z którego stanowiskiem należy się zgodzić. Prawidłowo w tej sytuacji organ II instancji, rozpoznając odwołanie wniesione od decyzji wydanej w sprawie przez organ I instancji, uchylił wydaną w sprawie przez organ I instancji decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Decyzja zaskarżonej treści znajduje oparcie w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W tej sytuacji skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wprawdzie w sentencji decyzji drugoinstancyjnej zawarto rozstrzygnięcie dotyczące postanowienia z dnia [...] o wznowieniu postępowania w sprawach zakończonych w/w decyzjami ostatecznymi organu I instancji podjętymi w stosunku do skarżącego jako osoby bezrobotnej, co uczyniono z uchybieniem art. 138 k.p.a., to jednak w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Było zatem uchybieniem nieistotnym. Zważyć należy, że wydane na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania jest postanowieniem, o jakim mowa w art. 142 k.p.a., to jest postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Prawidłowość jego podjęcia podlega kontroli instancyjnej w toku postępowania, co zostało uczynione i ocenione prawidłowo przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przepis jednak art. 138 k.p.a. zwierający katalog rozstrzygnięć podejmowanych przez organ odwoławczy nie przewiduje możliwości wydawania odrębnych rozstrzygnięć dotyczących niezaskarżalnych postanowień podejmowanych przez organ administracji w toku instancji. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku skarżącego o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 16.01.2009 r. do dnia 01.03.2009 r., przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego za okres od dnia 05.03.2009 r. do dnia 31.05.2009 r. oraz zwrot na jego konto bankowe świadczeń, które ZUS przelał na konto Urzędu Pracy bez uprzedniego powiadomienia go o tym wyjaśnić należy, że wnioski te nie mogły zostać uwzględnione, a to w związku z powołanym wyżej art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustanowionym w nim zakresem kognicji sądów administracyjnych, z którego wynika, że sądy te nie są powołane do rozstrzygania za organy administracji publicznej spraw administracyjnych oraz, że wyroki wydawane przez te sądy nie mogą zastępować, zmieniać, ani uzupełniać aktów administracyjnych wydawanych przez organy administracji publicznej w sprawach należących do właściwości tychże organów. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza w sposób istotny przepisów prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie wyżej powołanego art. 151 p.p.s.a., co orzeczono w wyroku.