IV SA/Wr 549/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Drugiej Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [....] we [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium Rektora dla najlepszych studentów postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu Ł. K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia [...] r. nr [...], określonym ,,Decyzja" Druga Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] we W. po rozpoznaniu odwołania Ł. K. - (dalej skarżący) od decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia [...] r. o odmowie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów, na podstawie art. 175 ust. 2, ust. 3, ust. 4 w związku z art. 173 ust. 1 pkt 3 oraz art. 181 i art. 207 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 572 ze zm.), art. 104, art. 107, art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) i §24 ust. 3 oraz §31 ust. 2 ,,Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] we W. , od roku 2012/2013" stanowiącego załącznik do zarządzenia nr [...] ze zm. z dnia [...] r. Rektora Uniwersytetu [...] we W. oraz Zarządzenia nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...]. w sprawie zmiany składu Drugiej Odwoławczej Komisji Stypendialnej na rok akademicki 2012/2013 utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej. We wspomnianym piśmie podano, że na podstawie § 24 ust. 3 "Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] we W., od roku akademickiego 2012/2013" (załącznik do zarządzenia nr [.... ze zm. z dnia [...] Rektora Uniwersytetu [...] we W.), o stypendium rektora dla najlepszych studentów, może ubiegać się student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Natomiast zgodnie z § 31 ust. 2 "Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] we W, od roku akademickiego 2012/2013" (załącznik do zarządzenia nr [...] ze zm. z dnia [....]. Rektora Uniwersytetu[...] we W.), osiągnięciami naukowymi, za które można uzyskać punkty są artykuły opublikowane w czasopismach naukowych wymienionych w komunikacie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz. U. 2012 r. poz. 877). Wymieniona przez skarżącego publikacja pt. "[...]", zawarta w monografii pn. "[...]", nie jest ujęta w wykazie czasopism punktowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, o którym mowa wyżej. W związku z uzyskaniem przez skarżącego 24,00 punktów, liczba zdobytych punktów jest niewystarczająca do otrzymania stypendium Rektora dla najlepszych studentów. Minimalna liczba punktów uprawniająca do otrzymania wyżej wymienionego stypendium, w roku akademickim 2012/2013 na kierunku [...] studia stacjonarne, drugiego stopnia, została ustalona na poziomie 25,50. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie ,,decyzji" w całości i zasądzenie na jego rzecz stypendium rektora dla najlepszych studentów za cały okres 10 miesięcy. Zarzucił, że ,,decyzja" narusza Regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] we W., od roku akademickiego 2012/2013. Skarżący podniósł, że jest autorem pracy pt.: "[...]", która została opublikowana w 2012 roku w zwartej monografii pt.: "[...]", pod redakcją [...] (zał. nr 2). Wydawnictwo to posiada numer ISBN ([...], co zgodnie z międzynarodową normą PN-ISO 2108:2006 z grudnia 2006 roku, nadaje mu moc publikacji naukowej w formie książki. Co więcej, publikacja ta posiada pięciu recenzentów ze stopniem naukowym minimum doktora habilitowanego i została wydana przez Uniwersytet [...] im. [....]. Dodatkowo, ww. publikacja naukowa wg bazy danych Biblioteki Głównej [...] punktowana jest w rankingu MNiSW/KBN na [...] punkty (zał. nr [...]). Dodatkowo wskazuje, że przedmiotowa publikacja nie jest artykułem zawartym w czasopiśmie, lecz jako odrębna praca stanowi część publikacji naukowej. W świetle powyższego skarżący uważa, że powinien otrzymać 29 punktów, co kwalifikuje go do otrzymania stypendium rektora. W odpowiedzi na skargę Druga Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] wniosła o jej oddalenie. Wyjaśniono, że skarżący uzyskał 23 pkt za średnią ocen oraz 1 pkt za autorstwo pracy wygłoszonej na konferencji naukowej łącznie 24 pkt. Ustalony przez Odwoławczą Komisję Stypendialną minimalny próg punktowy, od którego osiągnięcia uzależnione było przyznanie stypendium wynosi 25,50 pkt. Próg ten został ustalony w oparciu o zapisy § 26 i § 27 regulaminu przy uwzględnieniu zasady, że stypendium może otrzymać nie więcej niż 10% studentów danego kierunku studiów. Nadto wskazano, że publikacja nie ma charakteru naukowego. Monografia ,,[...]" stanowi de facto zbiór artykułów wygłoszonych podczas konferencji ,,[...]", która odbyła się w W. w dniu [...] r. Na tej konferencji skarżący wygłosił swą pracę za co komisja przyznała 1 pkt zgodnie z regulaminem. Punktacja nawet w formie książki będąca kompilacją artykułów wygłoszonych na konferencji nie ma natomiast waloru publikacji naukowej. Powyższe znajduje oparcie w § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. Przepis ten definiuje monografie naukowe, jako opracowania naukowe zawierające spójne tematycznie referaty wygłoszone na konferencji lub konferencjach naukowych, spełniające wymogi określone w punktach 1-5 tego ustępu, jednak dotyczy to jedynie publikacji w zakresie grupy nauk humanistycznych i społecznych oraz grupy nauk o sztuce i twórczości artystycznej. A contrario, w dziedzinie [...], należącej bez wątpienia do grupy nauk ścisłych, opracowanie zawierające referaty konferencyjne nie jest uznawane za monografię naukową. "[...]" nie jest również czasopismem wymienionym w wykazie opublikowanym w komunikacie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Za pracę wygłoszoną na konferencji naukowej student może zgodnie z regulaminem otrzymać maksymalnie 1 punkt i tyle też Komisja przyznała skarżącemu. W związku z powyższym brak było jakichkolwiek podstaw do przyznania studentowi, dodatkowych punktów za to samo osiągnięcie z tego tylko powodu, że zostało wydane drukiem w formie zbioru artykułów z konferencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych. Sąd orzeka w sprawach skarg m.in. na 1) decyzje administracyjne. Przez pojęcie ,,decyzja administracyjna" rozumie się każdy, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa, władczy i jednostronny akt organu administracji, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do imiennie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem ani węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej". (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006 s. 25). Z kolei przepis art. 107 §1 k.p.a. wymienia składniki decyzji administracyjnej. Decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W wyroku z dnia 20 lipca 1981 r. SA 1163/81 (OSPiKA 1982, Nr 9-10, poz. 169) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ,,pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji". W tym miejscu należy zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 1982 r. I SA 547/82 (niepubl.) zgodnie z którego tezą ,,brak podpisu naczelnika dzielnicy bądź osoby podpisującej z jego upoważnienia pod decyzją, powoduje, iż pismo takie traci charakter decyzji". Bez podpisu bowiem dane pismo pozostaje projektem, a nie stanowi objawu woli organu administracyjnego zajęcia określonego stanowiska w sprawie. Podobne stanowisko zajęła Prof. B. Adamiak w: "Zagadnienie decyzji nieistniejących w postępowaniu administracyjnym" Acta Universitatis Vratislawiensis "Prawo" 1990, nr 1022 s. 13. W glosie natomiast do wyroku NSA z dnia 31 stycznia 1991 r. sygn. akt SA/Kr 1304/90 Prof. B. Adamiak i J. Borkowski stwierdzają stanowczo, iż: "Uwzględniając to, że k.p.a. ustanawia zasadę ogólną pisemnej formy decyzji (art. 14 § 1) oraz mając na uwadze cechy charakterystyczne procesu decyzyjnego w postępowaniu administracyjnym – który nie jest tak, jak postępowanie sądowe, oparty na zasadzie bezpośredniości – należy zdecydowanie bronić poglądu, iż podpis własnoręczny osoby upoważnionej jest niezbędną przesłanką bytu prawnego decyzji administracyjnej. Uznać należy za niedopuszczalne zastępowanie podpisu własnoręcznego odciskiem pieczęci lub facsimile podpisu. Decyzja nie spełniająca wymagań konstytutywnych co do struktury będzie decyzją nie istniejącą w obrocie prawnym. Podobnie też NSA w Warszawie w wyroku z dnia 17 stycznia 1989 r. sygn. akt I SA 1019/88 ONSA 1990/1/4 z glosą aprobującą J. Borkowskiego. Można w tym miejscu zauważyć, że przepisy postępowania administracyjnego nie różnicują składników decyzji administracyjnej, w tym sensie, że jeśli nawet określa się niektóre z nich jako składniki konstytutywne to brak któregokolwiek z nich powinien powodować jednolity skutek w postaci uznania czynności organu administracyjnego za nieakt. Skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie opowiada się zatem za szerokim pojęciem nieaktu jako czynności niezaskarżalnej do sądu administracyjnego. Z taką natomiast sytuacją skład orzekający styka się w niniejszej sprawie. Pismo bowiem Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] nie zostało zaopatrzone podpisami członków komisji jeśli w drodze odrębnego uregulowania nie upoważniono do podpisywania takiej decyzji przez konkretną osobę. W aktach sprawy brak jest decyzji zaopatrzonej podpisami lub podpisem właściwej osoby. Taki brak ujawnia nie tylko zaskarżona decyzja nr [...] wspomnianej Komisji ale także kopia tego pisma dołączona przez skarżącego do skargi. W świetle tego, przyjmując, że zaskarżona czynność nie ma przymiotu decyzji administracyjnej i nie stanowi żadnej czynności wymienionej w art. 3 § 2 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. W następstwie tego rozstrzygnięcia Sądu, skarżący może kwestionować bezczynności organu odwoławczego skoro decyzji tego organu brak.