IV SA/Wr 549/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi K. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., (dalej - SKO), po rozpatrzeniu odwołania G.K. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W., przez Zastępcę Kierownika Zespołu Terenowego Pracy Socjalnej nr[...]Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] r., nr[...] ) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na zakup okleiny na drzwi oraz baterii do zlewu kuchennego i perlatora - przedłużenia wylewki. Z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy, w której zapadły wyżej wskazane rozstrzygnięcia. Podaniem z dnia 16 kwietnia 2014 r. G.K. zwrócił się do ośrodka pomocy społecznych z prośbą o przyznanie pomocy na zakup żywności, środków czystości, leków, czajnika elektrycznego, sandałów, okleiny do drzwi, na zakup baterii do zlewu kuchennego i perlatora - przedłużenia wylewki. Z kolei podaniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. wnioskodawca zwrócił się o pomoc na zakup jednopalnikowej kuchenki elektrycznej. Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji wskazując w podstawie prawnej art. 3 ust. 4, art. 7 pkt, 5,art. 8 ust 1 pkt. 1. ust. 3 i 4, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 pkt. 1, art, 106 ust. 1, art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r, o pomocy społecznej (t. j. Dz, U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., dalej - u.p.s.), § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. nr 135, poz. 823, dalej - rozporządzenie), art. 104 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej - k.p.a.) oraz upoważnienie Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...] odmówiono przyznania pomocy w formie zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na zakup okleiny na drzwi oraz baterii do zlewu kuchennego i perlatora. Na uzasadnienie rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z art. 8 art. 1 pkt. 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej tj. kwoty 542 zł miesięcznie. Wnioskodawca G.K. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jego dochód stanowi zasiłek stały z MOPS w wysokości 494,65 zł miesięcznie, 1/4 wysokości dodatku mieszkaniowego tj. 66,38 zł - przyznanego przez Dział Świadczeń MOPS na okres od 1 grudnia 2013 r. do 31 maja 2014 r. w wysokości 265,54 zł. Łącznie dochód wnioskodawcy wynosi 561,03 zł i przekracza kryterium dochodowe, kwalifikujące do świadczeń z pomocy społecznej na zasadach ogólnych. Nadto wskazano, że zgodnie z art. 41 pkt. 1 u.p.s. osobie niespełniającej kryterium dochodowego może zostać przyznana pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego, wymagająca absolutnie wyjątkowych okoliczności. Odnosząc się do sytuacji G.K. w uzasadnieniu decyzji podano, że nie pracuje on zarobkowo, z powodu stanu zdrowia posiada orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności bez uprawnień do świadczeń z ZUS. Z uwagi na stan zdrowia wymaga leczenia farmakologicznego oraz stosowania diety wątrobowej. Następnie wskazano na wydane przez organ decyzje, którymi udzielono wnioskodawcy pomocy poprzez przyznanie świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego w łącznej wysokości 542 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu żywności, środków czystości, leków, sandałów, czajnika elektrycznego i jednopalnikowej kuchenki elektrycznej. W styczniu 2014 r. G.K. zwrócił się z prośbą o przyznanie pomocy na zakup żywności, leków, środków czystości, węgla i drewna wraz z transportem oraz na okleinę samoprzylepną na drzwi pokojowe. Na skutek wniosku przyznano pomoc w formie zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie wskazanych w podaniu potrzeb w wysokości 487 zł, z czego na zakup okleiny na drzwi przyznano pomoc w wysokości 60 zł. Następnie w dniu [...] r. złożony został kolejny wniosek o przyznanie pomocy m.in. na zakup okleiny samoprzylepnej oraz baterii do zlewu kuchennego, lecz organ decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił przyznania pomocy na wskazane cele. Uzasadnienie decyzji wskazuje okoliczności warunkujące odmowę przyznania pomocy. Oceniając kolejny wniosek dotyczący udzielenia pomocy obejmującej ten sam przedmiot, organ wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko z dnia [...] r., że zakup baterii do zlewu kuchennego nie jest podstawową, niezbędną potrzebą bytową ani żadną szczególną i wyjątkową okolicznością, która uzasadniałaby przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego. Zdaniem organu bateria, którą posiada klient nadaje się do dalszej eksploatacji, a ewentualna wymiana uszczelki nie stanowi żadnej trudności. Nadto potrzeba zakupu perlatora, co uzasadniane jest przez wnioskodawcę niwelowaniem "chlapania wody po kuchni" nie została uznana za konieczną, priorytetową, podstawową i niezbędną potrzebą w sytuacji klienta. Dodatkowo klient sam wskazuje w podaniu, iż zakupił wylewkę z "pieniędzy jakie otrzymał na zakup wersalki". Z kolei domagając się pomocy na zakup okleiny na drzwi G.K. wskazał, iż zakupił cześć okleiny na drzwi również z pieniędzy na zakup wersalki. Zatem organ podnoszoną potrzebę uznał za zaspokojoną. Nie godząc się z rozstrzygnięciem pierwszoinstancyjnym G.K. złożył odwołanie, w którym wskazał, że nie jest prawdą, by posiadał dobrą baterię, wezwanie hydraulika to koszt rzędu 100 zł, zaś on nie zna i nie musi się znać na hydraulice. Podał również, że bateria przecieka, a woda "chlapie po kuchni" i wie, że ma prawo do 542 zł zasiłku celowego specjalnego. SKO we W.w decyzji z dnia [...] r., nr [...] wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. podzieliło słuszność decyzji organu I instancji. W jej uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy wynikającego z oprotestowanej odwołaniem decyzji, zarzutów odwołania oraz regulacji prawnych związanych z badanym zagadnieniem odniesiono się do sytuacji wnioskodawcy. W ocenie organu II instancji nie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek, który mógłby (a nie musiał) skutkować przyznaniem specjalnego zasiłku celowego na wnioskowany cel. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby sytuacja wnioskodawcy była wyjątkowa, ani by potrzeba na jaką się powołuje tj. przyznanie pomocy na zakup okleiny na drzwi oraz przedłużenia wylewki wykraczała poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Zakup okleiny na drzwi oraz baterii do zlewu kuchennego i perlatora nie zaliczają się do wyjątkowych okoliczności uzasadniających przyznanie świadczenia. Pomoc społeczna nie może być traktowana jako stałe źródło służące do zaspokajania potrzeb, nawet wówczas, gdyby były one uzasadnione. Wobec niespełnienia ustawowej przesłanki należało zdaniem organu odwoławczego odmówić przyznania zasiłku na ten cel. Kontynuując uzasadnienie decyzji SKO we W. zwróciło uwagę na fakt, prowadzenia przez wnioskodawcę samodzielne gospodarstwa domowego, przy czym wskazano na dochody jakie posiada, które wynoszą łącznie 561,03 zł i przekraczają kryterium dochodowe, kwalifikujące do świadczeń pomocy społecznej na zasadach ogólnych. Podano, że znajduje się on pod stałą opieką pomocy społecznej, zaś z akt sprawy wynika, że odrębnymi decyzjami otrzymał pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego w łącznej wysokości 542 zł. Następnie zwrócono uwagę, iż potrzeba wnioskodawcy zarówno w postaci okleiny na drzwi, jak i wylewki została zaspokojona, ponieważ pierwsza została zrealizowana przez organ w lutym 2014 r., a druga, jak podaje sam wnioskodawca, została zrealizowana w dniu 16 marca 2014 r. oraz w dniu 26 marca 2014 r., ponieważ dokonano zakupu wylewki z "pieniędzy jakie otrzymał na zakup wersalki", co udokumentował fakturą z dnia 16 marca 2014 r. oraz z dnia 26 marca 2014 r. W ocenie organu odwoławczego nie można uznać, by w okolicznościach przedmiotowej sprawy zachodziła konieczność przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego. Zakwestionowano słuszność twierdzeń G.K. aby organ był zobligowany do udzielenia pomocy w wysokości 542 zł. Organ I instancji kwestię tę wyjaśnił na etapie wywiadu środowiskowego poprzez wskazanie, że przepis art. 41 pkt 1 u.p.s. ma charakter uznaniowy, co oznacza, że to organ, na podstawie analizy sprawy stwierdza, czy zachodzą przesłanki do udzielenia wnioskowanej pomocy. Specjalny zasiłek celowy przyznany być może wyłącznie w szczególnie uzasadnionym przypadku lecz w ocenie organu zakupu okleiny na drzwi i wylewki, zapobiegającej "chlapaniu" po kuchni za potrzebę taką uznać nie można. Odwołując się do charakteru świadczenia z pomocy społecznej SKO we W. zwróciło uwagę, że mają one stanowić wsparcie dla danej osoby, nie zaś doprowadzać do całkowitego przejęcia ponoszenia wydatków przez system pomocy społecznej. Nie bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że przy udzieleniu pomocy organ zmuszony jest uwzględnić nie tylko potrzeby i oczekiwania wskazane przez ubiegającego się, ale także potrzeby innych podopiecznych oraz własne możliwości finansowe. Z akt sprawy wynika natomiast, że średnia pomoc w formie zasiłków celowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. plasuje się na poziomie 253,17 zł. Kolegium zauważyło, że organ rozpoznając wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku celowego musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.s., potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Odnosząc się z kolei do poprawności oprotestowanej wniesionym środkiem zaskarżenia decyzji SKO uznało, że organ I instancji dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie budzą one zastrzeżeń. Nie przekroczono granic uznania administracyjnego, gdyż organ szczegółowo wskazał, czym kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i argumentacja ta zasługuje na akceptację. Na koniec podkreślono, że organ pomocy społecznej musi uwzględniać ilość posiadanych środków pieniężnych, ilość osób i rodzin ubiegających się i kwalifikujących do przyznania pomocy i dokonywać stosownego rozdziału środków, tak aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba podopiecznych, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący G. K. nie zawarł formalnych wniosków względem decyzji, podając, że sądzi, iż należy mu się bateria zlewozmywakowa za 125 zł, perlator do wylewki za 55 zł i pieniądze na zapłacenie hydraulikowi około 100 zł. Skarga nie zawierała również zarzutów kierowanych do samego rozstrzygnięcia, lecz jej autor skoncentrował się na twierdzeniach związanych z ,,arogancją SKO" względem skarżącego i wskazaniu, że pomoc, o jaką wnioskuje należy mu się w świetle prawa. W odpowiedzi na skargę SKO we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie dają podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawy stanowią przepisy u.p.s., gdzie w art. 2 ust. 1 wskazano, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Natomiast w art. 3 ust. 1 ustawy pośród zadań pomocy społecznej podano wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. W przywołanej regulacji trudno dopatrywać się jednak aby zaspokajanie wszystkich potrzeb i oczekiwań osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej miała realizować pomoc społeczna. Celem pomocy społecznej nie jest stałe dostarczanie środków utrzymania i zastępowanie osobistej aktywności osób w tym zakresie, a w myśl art. 3 ust. 4 i art. 4 u.p.s. potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, a nadto osoby korzystajcie z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. W realiach objętej skargą sprawy SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r., którą organ I instancji odmówił wnioskodawcy zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego na zakup okleiny na drzwi, baterii zlewozmywakowej oraz perlatora. W podstawie prawnej organ wskazał m.in. art. 39 i art. 41 u.p.s. Art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. Użyty w przepisie zwrot "może" wskazuje, na to, że zasiłek celowy nie ma charakteru obligatoryjnego, a jego przyznanie pozostawione jest uznaniu organu orzekającego. Osoby ubiegające się o przyznanie zasiłku celowego muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i w pełnym zakresie zostanie każdorazowo uwzględniony. Jakkolwiek art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. nie wyklucza możliwości odmowy przyznania świadczenia, jednakże nakłada on na organ obowiązek wskazania przesłanek odmowy udzielenie przedmiotowego świadczenia. Realizując ów obowiązek w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z zasadą ogólną zawartą w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542,00 zł miesięcznie. Organ I instancji podał, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Dochód skarżącego w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku wyniósł 561 zł (zasiłek stały w wysokości 494,65 zł i 1/4 wysokości dodatku mieszkaniowego). Dochód skarżącego przekracza wskazane kryterium dochodowe. Stąd też organy administracyjne stwierdziły, że nie mogły przyznać skarżącemu zasiłku celowego. Wobec braku możliwości przyznania wnioskodawcy zasiłku celowego z powodu wysokość uzyskanego przez niego dochodu, zasadnie organy rozpoznały wniosek skarżącego na podstawie art. 41 pkt 1 u.p.s. Skorzystanie z formy pomocy wynikającej z przywołanego normatywu jest możliwe w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Zatem w analizowanym stanie faktycznym sprawy organy muszą stwierdzić istnienie szczególnie uzasadnionego interesu, który warunkuje przyznanie pomocy. Jakkolwiek ustawodawca nie zdefiniował pojęcia ,,szczególnie uzasadnionego interesu" stwierdzenie tej okoliczności pozostało zadaniem organu administracyjnego działającego w granicach uznania administracyjnego, przy wykorzystaniu środków dowodowych pozostających w granicach prawa oraz przy zachowaniu zasad procesowych postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga także, iż przepis traktujący o udzieleniu specjalnego zasiłku celowego zawiera w swej treści, zapis, w myśl którego zasiłek ów ,,może być przyznany". Posługując się chociażby wykładnią gramatyczną zauważyć wypada, że ustawodawca przewidział wyłącznie możliwość przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego, a nie jak zdaje się wynikać z treści wniosku, odwołania czy skargi, jakie redagował skarżący - obowiązek. Przechodząc do oceny sytuacji, w jakiej znajduje się wnioskodawca, należy zgodzić się z twierdzeniami organów, że jego sytuacja bytowa, materialna czy zdrowotna uzasadniają udzielanie mu pomocy w ramach pomocy społecznej. Z akt administracyjnych przedłożonych przez organ wynika zresztą, że taka pomoc jest mu udzielana, czego ewidentnym dowodem są decyzje o przyznaniu pomocy w formie zasiłków celowych i specjalnych zasiłków celowych. Jeżeli chodzi jednak o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego na cele wskazane we wniosku, zdaniem Sądu w składzie orzekającym, organy decyzyjne I i II instancji właściwie oceniły stan faktyczny i zasadnie odmówiły pomocy. W pierwszym rzędzie zauważyć wypada, nie tracąc z pola widzenia kryteriów przyznawania zasiłków celowych i specjalnych zasiłków celowych, że zakup okleiny na drzwi prelatora i baterii, nie stanowi okoliczności nadzwyczajnej, nieprzewidywalnej, powodującej po stronie wnioskodawcy szczególnego rodzaju uciążliwość. Wskazywane niedogodności jak chociażby chlapanie podłogi nie stanowią przecież tego rodzaju niedogodności, którą można by rozpatrywać w kategoriach ingerowania w podstawowe potrzeby życiowe. Sytuacja wnioskodawcy zasadnie została przez organy orzekające w sprawie oceniona jako niewymagająca nadzwyczajnej zapobiegliwości czy konieczności wsparcia skarżącego w jego podstawowych potrzebach życiowych. Nie sposób pominąć okoliczności na jaką zwróciły uwagę organy w uzasadnieniach rozstrzygnięciach, że wnioskodawca zrealizował część z zamierzeń objętych wnioskiem polegających na zakupie okleiny czy baterii wykorzystując środki przyznane mu na inne cele. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, że traci na aktualności samo żądanie wnioskodawcy, który wywodzi swoje niedogodności właśnie z braku baterii czy okleiny na drzwi. W ramach wszechstronnej oceny stanu faktycznego sprawy organy administracyjne kwestii tej w żadnym razie nie mogły pominąć, a jak się okazuje ma ona o ile nie zasadnicze to istotne znaczenie w sprawie. Z treści rozstrzygnięć organów I i II instancji wynika, że podejmując negatywne dla skarżącego rozstrzygnięcia brane były pod uwagę okoliczności takie jak rodzaj i ilość pomocy udzielonej wnioskodawcy, średnia wysokość świadczeń przyznawanych innym klientom oraz posiadane przez ośrodek pomocy społecznej środki, które nie umożliwiają udzielenia pomocy wszystkim wnioskodawcom oraz w wysokości zaspokającej ich podstawowe potrzeby. Oceniając twierdzenia skarżącego zamieszczone zarówno skardze jak też w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej przyjdzie stwierdzić, że nie podważają one prawidłowości wydanych decyzji ani ustaleń, co do stanu faktycznego poczynionych przez organy. Stanowisko skarżącego sprowadza się w zasadzie do twierdzenia, że pomoc o jaką wnioskuje jest mu należna, zaś organy zobowiązane są do jej udzielenia. Poglądy te, jako niezasadne, nie wpływają na ocenę prawną oprotestowanej skargą decyzji jak i decyzją ją poprzedzającej. Organy rozważając możliwość udzielenia skarżącemu zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego, zasadnie wzięły pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielenia tej pomocy. Mając na względzie ujawnienie okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa w zakresie w jakim stwierdzono brak podstaw do przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego. Orzekając o odmowie przyznania skarżącemu wspomnianych świadczeń organy nie przekroczyły również uznania administracyjnego. Stąd też skargę należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić. Orzeczenie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu znajduje umocowanie w art. 250 p.p.s.a.