IV SA/Wr 55/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu potrąconego uposażenia policjantowi przebywającemu na zwolnieniu lekarskim z powodu wypadku postanawia: odrzucić skargę. Pełnomocnik skarżącego (radca prawny) pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do uposażenia służbowego w wysokości 100% z tytułu przebywania od dnia [...] na zwolnieniu lekarskim z przyczyny wskazanej w art. 121b ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj.Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm. dalej ustawa o Policji.) W skardze tej wyjaśnił, że od dnia [...] skarżący przebywa na zwolnieniu lekarskim w związku z wypadkiem w drodze powrotnej ze służby (przy czym z akt sprawy wynika, że wypadek miał miejsce w dniu [...] - uwaga Sądu). Okoliczności tego wypadku zostały ustalone w sposób bezsporny w rozstrzygnięciu Komisji Powypadkowej z dnia [...], nr [...]. Dodał m. in., że Komendant Powiatowy Policji w P. pismem z dnia [...] nr [...] zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wyrównanie wypłaty uposażenia skarżącego z tytułu choroby do kwoty 100% w związku z dotychczas wypłaconym w kwocie 80% uposażenia. Odpowiedź na ten wniosek stanowi zaskarżony do Sądu akt (pismo) Komendanta Wojewódzkiego Policji. Następnie raportem z dnia 1 października 2014 r. skarżący wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa i wypłaty brakującej części uposażenia. Odpowiedź na to wezwanie była negatywna i została zawarta w piśmie z dnia 24 listopada 2014 r. nr [...], którego odpis został doręczony skarżącemu w dniu 17 grudnia 2014 r. wraz z pismem Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie, ponieważ zaskarżone pismo z dnia 18 września 2014 r. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Pismo to było skierowane do Komendanta Powiatowego Policji, a nie do skarżącego i miało charakter informacyjny, kancelaryjno administracyjny, opisywało aktualny stan prawny. Nie było decyzją ani aktem dotyczącym praw lub obowiązków, co błędnie podnosi skarżący. Pismem z dnia 14 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania sądowego, ponieważ organ uwzględnił skargę w całości, gdyż przyznał i wypłacił skarżącemu brakującą część uposażenia. Podtrzymał również zawarty w skardze wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Następnie pismem z dnia 25 marca 2015 r. przesłał dowód uwzględnienia przez organ skargi w całości potwierdzający wypłatę dochodzonej przed Sądem należności z tytułu różnicy uposażenia służbowego. Do pisma tego dołączył potwierdzenie otrzymania przez skarżącego w dniu 11 marca 2015 r. przelewu z tytułu zwrotu uposażenia w kwocie 1686,91 zł. Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 31 marca 2015 r. podtrzymał swoje wcześniejsze twierdzenia, że kwestionowane pismo organu z dnia 18 września 2014 r. nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego i z tego względu skarga zasługuje na odrzucenie. Tym samym bezzasadny jest wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 tego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Natomiast art. 121b ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby (ust. 5 pkt 3 tego przepisu), zachowuje on prawo do 100% uposażenia. Nie budzi wątpliwości Sądu, że z treści skargi, odpowiedzi na tę skargę oraz pisma pełnomocnika skarżącego z dnia14 marca 2015 r. i z pisma organu z dnia 31 marca 2015 r. wynika, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...], podpisane przez Zastępcę Głównego Księgowego Komendy Wojewódzkiej Policji we W. Pismo to zostało skierowane do Komendanta Powiatowego Policji. W piśmie tym Zastępca Głównego Księgowego wskazał, że zwraca w załączeniu bez realizacji otrzymany wniosek o zwrot potrąconego skarżącemu uposażenia za okres od 4 lipca do 16 sierpnia 2014 r., przebywającemu na zwolnieniu lekarskim. Z dniem 1 lipca 2014 r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków lub chorób pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2014 r., poz. 616); dalej ustawa o świadczeniach odszkodowawczych, która w swej treści nie obejmuje już wypadków, do których doszło w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby. W piśmie tym dodano również, że w związku z powyższym złożony wniosek o zwrot potrąconego uposażenia policjantowi przebywającemu na zwolnieniu lekarskim z powodu wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby jest bezzasadny, gdyż za ten okres policjant zachowuje prawo do 80% uposażenia. Pismo to zostało sporządzone w dwóch egzemplarzach, przy czym jeden przesłano adresatowi, czyli Komendantowi Powiatowemu Policji, a drugi pozostawiono w aktach organu. Z pisma tego wynika zatem, że jego wyłącznym adresatem jest Komendant Powiatowy Policji. Dotyczy ono wniosku tego Komendanta o wyrównanie skarżącemu części uposażania w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim z powodu wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby (przy czym z treści skargi, odpowiedzi na skargę i protokołu powypadkowego wynika, że jest to wypadek w drodze powrotnej ze służby – uwaga Sądu). Pismo to zawiera również informację z zakresu stanu prawnego, tj. wspomnianej wyżej ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych. W świetle powyższego przyjąć należy, że zaskarżone pismo dotyczące zwrotu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku złożonego przez Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wyrównania policjantowi uposażenia z tytułu choroby jest pismem o charakterze wewnętrznym, informacyjnym i z tego względu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dotyczy ono stosunków między organami administracji publicznej Potwierdza to równie treść art. 5 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej. Tym samym zaskarżone pismo nie jest również czynnością materialno - techniczną podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego, czyli czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tę błędną kwalifikację zaskarżonego pisma przyjął pełnomocnik skarżącego w skardze na co wskazuje fakt, że wniósł on o stwierdzenie bezskuteczności tego pisma (nazwanego aktem) oraz to, że przed wniesieniem skargi wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powołując się na art. 52 § 3 p,p.s..a., który stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy zatem pisma (aktu) nie podlagającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego i z tego względu podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tej sytuacji nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek pełnomocnika skarżącego, zawarty w piśmie z dnia 14 marca 2015 r., o umorzenie postępowania sądowego z powodu uwzględnienia skargi przez organ w całości poprzez wypłatę policjantowi brakującej części uposażenia. W myśl art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Brak jest bowiem podstaw prawnych do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obejmującego bezprzedmiotowość postępowania z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 i 2, w sytuacji uwzględnienia przez organ skargi na czynność, która nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W świetle powyższego, skoro skarga podlega odrzuceniu, brak jest w przedmiotowej sprawie podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz pełnomocnika skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. W art. 200 p.p.s.a. przyjęto bowiem unormowanie, że tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Ponadto nie zachodzą podstawy prawne do zasądzenia zwrotu wspomnianych kosztów na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., w myśl którego zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Bezprzedmiotowy okazał się również wniosek pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.