IV SA/Wr 555/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy o przyznanie zasiłku okresowego za nieuzasadnione i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy postanowił: odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 lutego 2008 r. J. K. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zażalenie na Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., w przedmiocie niezałatwienia sprawy przyznania zasiłku okresowego w terminie. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Pismem z dnia 31 stycznia 2008 r. J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, wnosząc w niej o: 1) zobowiązanie Kierownika Zespołu do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji w określonym terminie, 2) uchylenie powyższego postanowienia Kolegium. W związku z punktem 1) skargi została w tutejszym Sądzie zarejestrowana sprawa pod sygnaturą akt IV SAB/Wr 6/08, w której dnia 27 marca 2008 r. Przewodniczący Wydziału IV wydał zarządzenie o sporządzeniu kopii skargi wraz z odpowiedzią na nią i zarejestrowaniu jej w repertorium SA jako sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie, tj. jako sprawy, której dotyczy punkt 2) skargi J. K. z dnia 31 stycznia 2008 r. Jednocześnie Przewodniczący Wydziału IV zarządził skierowanie nowozarejestrowanej skargi na posiedzenie niejawne. W dniu 7 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] z uwagi na jej niedopuszczalność. Od powyższego postanowienia J. K. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 6 listopada 2008 r. uchylił kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wniesione przez skarżącego jednocześnie w piśmie z dnia 31 stycznia 2008 r. dwie skargi nie zostały przez Przewodniczącego Wydziału rozdzielone. Nierozdzielnie skarg spowodowało zaś nierozpoznanie przez Sąd żądania dotyczącego bezczynności organu pierwszego stopnia, a w zaskarżonym postanowieniu Sąd odniósł się jedynie do skargi dotyczącej postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. (...) Mając na względzie brzmienie tego przepisu wskazać jednak należy, że w rozważanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł, że w związku ze skargą J. K. z dnia 31 stycznia 2008 r. w tutejszym Sądzie zostały zarejestrowane dwie sprawy. Jedna pod sygnaturą akt IV SAB/Wr 6/08, będąca reakcją na punkt 1) skargi. Druga, pod sygnaturą akt IV SA/Wr 161/08, będąca rekcją na jej punkt 2). Kserokopia zarządzenia z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt IV SAB/Wr 6/08 o rozdzieleniu spraw została włączona do akt niniejszej sprawy (karta – 2). Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w ustawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wobec tak prezentującego się stanu sprawy, Sąd w całości podzielił stanowisko wyrażone w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2008 r., a mianowicie, że: "podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] zostało wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, - który winien rozstrzygnąć sprawę - ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie." Tak więc, w świetle tego, co wyżej powiedziano niewątpliwym jest, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zatem, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.