IV SA/Wr 555/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendant Wojewódzki Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany . oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...] z dnia 22 czerwca 2017 r., utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w T. nr [...] z dnia 22 maja 2017 r., uznające sierżanta sztabowego A. M. winnym zarzucanego jej naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzające jej karę nagany. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 14 listopada 2016 r. do Komendanta Powiatowego Policji w T. wpłynęło pismo sierż. sztab. A. M., w którym funkcjonariuszka w związku z wpisem z dnia 9 listopada 2016 r. nadkomisarza A. G. do notatnika służbowego, dotyczącym małej efektywności w służbie, zwróciła się z prośbą o szczegółowe sprecyzowanie tej adnotacji. Postanowieniem nr [...] z dnia 29 listopada 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w T. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. sztab. A. M. i przedstawił jej zarzut naruszenia dyscypliny służbowej, polegający na tym, że kierując w dniu 14 lutego 2016 r. pisemny wniosek z dnia 14 lutego 2016 r. do Komendanta Powiatowego Policji w T. w związku z wpisem do notatnika służbowego adnotacji o małej efektywności w służbie, dokonanego przez nadkom. A. G., pominęła swojego bezpośredniego przełożonego, czym naruszyła dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie dopełniła obowiązków służbowych przez niezachowanie drogi służbowej, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782) w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644) oraz § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. Komendy Głównej Policji z dnia 17 grudnia 2013 r., poz. 99). Komendant Powiatowy Policji w T. orzeczeniem nr [...] z dnia 22 maja 2017 r., uznał sierż. sztab. A. M. winną zarzucanego jej naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę nagany. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że obwiniona powinna złożyć wniosek drogą służbową do przełożonego uprawnionego do jego załatwienia za pośrednictwem bezpośredniego przełożonego. Natomiast obwiniona nie zachowała drogi służbowej i z pominięciem bezpośredniego przełożonego skierowała wniosek do Komendanta Powiatowego Policji. Obwiniona została zapoznana z treścią rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów i zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Zachowanie obwinionej w trakcie popełnienia przewinienia wyczerpuje znamiona winy umyślnej, ponieważ powinna wiedzieć o niezachowaniu drogi służbowej. Tym samym nie mając zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego popełniła je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywała albo mogła i powinna przewidzieć. Odnośnie przedłożonych przez stronę trzech wniosków, złożonych przez stronę bezpośrednio w sekretariacie i przekazanych do Komendanta Powiatowego, organ wyjaśnił, że dekretujący te pisma Komendanci nie są już pracownikami Policji i nie można ustalić, dlaczego nie wszczęto w tych przypadkach postępowań dyscyplinarnych. Organ załączył też do materiałów postępowania siedem raportów obwinionej, złożonych do Komendanta przy zachowaniu drogi służbowej za pośrednictwem bezpośrednich przełożonych, co świadczy, że funkcjonariuszka posiadała wiedzę na temat właściwego obiegu dokumentacji. Nieprzyznanie się do winy, duże doświadczenie zawodowe (8 lat służby), a także wcześniejsze kilkukrotne popełnienie przewinień dyscyplinarnych nie pozwala uznać, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie ona przestrzegała dyscypliny służbowej. Dlatego funkcjonariuszkę należy ukarać najniższą z możliwych kar, jaką jest wytknięcie przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania, tj. karą nagany. W odwołaniu funkcjonariuszka wniosła o uchylenie orzeczenia i uniewinnienie obwinionej, wyjaśniając że obwiniona i inni funkcjonariusze w identyczny sposób składali pisma, to znaczy w sekretariacie Komendy, adresując je do Komendanta. Praktyka ta była podyktowana nieobecnością bezpośredniego przełożonego, a pieczątka sekretariatu z datą wpływu pisma gwarantowała skierowanie pisma do bezpośredniego przełożonego. Ponadto obwiniona prosiła o sprecyzowanie adnotacji nadkom. A. G., a zatem nie mogła zwracać się do Komendanta. Obwiniona przedłożyła kopie pism kierowanych w poprzednich latach w ten sam sposób, co pismo z dnia 14 listopada 2016 r. i wówczas nie kwestionowano zachowania drogi służbowej. Żaden z przełożonych nie wskazał obwinionej przez 8 lat służby, że taki sposób złożenia pisma jest niewłaściwy. Nie można więc postawić funkcjonariuszce zarzutu winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa. Natomiast wskazywane ukaranie za popełnione kilkukrotnie przewinienia dyscyplinarne uległo zatarciu. Pominięto również wielokrotne nagradzanie obwinionej i bardzo pozytywne opinie służbowe. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie wskazując, że funkcjonariuszka popełniła przewinienie dyscyplinarne, ponieważ pismo kierowane do Komendanta Powiatowego dotyczyło spraw wynikających ze stosunku służbowego i obwiniona powinna zachować drogę służbową. Obwiniona wiedziała, jakie obowiązują procedury przy obiegu korespondencji. Na podstawie zeznań pracowników sekretariatu stwierdzono, że nie było praktyki przekazywania pism adresowanych do Komendanta bezpośrednim przełożonym, nie można tego uznać za zwyczajowe postępowanie. W przypadku nieobecności bezpośredniego przełożonego pismo można zostawić w poczcie dla przełożonego, natomiast podczas dłuższej nieobecności wyznaczona jest osoba, która go zastępuje. Jak ustalono bezpośredni przełożony obwinionej nadkom. P. O. był w dniu 14 listopada 2016 r. na służbie w godzinach od 8.00 do 22.00 i pełnił obowiązki oficera dyżurnego. Obwiniona w godzinach od 14.00 do 22.00 pełniła służbę patrolową i miała bezpośredni kontakt z przełożonym przy wydawaniu jej broni do służby. Mogła wówczas przekazać pismo zaadresowane do Komendanta Powiatowego. Fakt tolerowania przez poprzednich Komendantów niewłaściwego postępowania obwinionej jest bez znaczenia dla sprawy, ponieważ aktualne przewinienie zostało udowodnione. Z opinii bezpośredniego przełożonego i z wyjaśnień obwinionej wynika, że kilkukrotnie przeprowadzano z nią rozmowy dyscyplinujące. Przy wymierzeniu kary wzięto pod uwagę rodzaj naruszonych obowiązków służbowych, stopień zagrożenia dla interesu służby, stopień winy funkcjonariuszki, a także wyróżnienia obwinionej. W ocenie organu odwoławczego obwiniona miała zamiar popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to jest chciała je popełnić albo też przewidując możliwość jego popełnienia na to się godziła. Organ przeanalizował również dotychczasowy przebieg służby obwinionej, uznając że dotychczasowa pozytywna ocena nie może przesłonić negatywnej oceny jej zachowania w dniu 14 listopada 2016 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania dyscyplinarnego, zarzucając naruszenie art. 132a ustawy o Policji przez uznanie zawinionego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, błędne zastosowanie § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów oraz art. 134h ust. 1 ustawy o Policji przez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy powołały niewłaściwą podstawę prawną, tj. § 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, ponieważ pismo skarżącej z dnia 14 listopada 2016 r. nie dotyczyło sprawy osobowej. Skarżąca nie miała zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, tj. nie chciała go popełnić, jak również nie przewidywała możliwości jego popełnienia, godząc się na to. Strona wykazała, że funkcjonariusze składali pisma adresowane do Komendanta w sekretariacie komendy i pisma były kierowane do bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza. Natomiast analiza adnotacji na pismach załączonych przez organ wskazuje, że wszystkie adnotacje dokonywane były w dacie wpływu pisma do sekretariatu. Składając pismo w dniu 14 listopada 2016 r. skarżąca zaznaczyła pod adresem "droga służbowa". Sekretariat Komendy był jedynym miejscem, gdzie można było uzyskać datownikiem potwierdzenie złożenia. Pisma z sekretariatu kierowane były w pierwszej kolejności do bezpośredniego przełożonego. Według strony zeznania pracownic sekretariatu były uprzednio przygotowane i dotyczą zewnętrznej korespondencji przychodzącej do Komendy, a nie korespondencji wewnętrznej. Jeżeli przełożeni tolerowali składanie pism bez zachowania drogi służbowej, to nie można skarżącej postawić zarzutu winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa, jeżeli postępuje zgodnie ze zwyczajem. Ponadto stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, ponieważ nie przeprowadzono weryfikacji pism składanych w sposób zwyczajowy przez skarżącą i nie przedstawiono notatek służbowych z rozmów dyscyplinarnych przeprowadzanych ze skarżącą. Nie wiadomo czego te rozmowy dotyczyły i w jakiej dacie sporządzono te notatki. Jeżeli takie notatki wyłączono już z akt skarżącej po upływie roku, to nie można ich przywoływać w niniejszym postępowaniu. Przewinienie dyscyplinarne, które nie wynikało ze złej woli funkcjonariuszki, powinno być kwalifikowane jako przypadek mniejszej wagi. Kara nagany nie pozostaje bez wpływu na dalszy przebieg służby, ponieważ skarżąca została przeniesiona do innej jednostki. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji, dotyczącego uznania funkcjonariuszki Policji winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia jej kary nagany. Na wstępie należy wskazać, że odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy o Policji. Postępowanie dyscyplinarne policjantów jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. W myśl art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). Zatem pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważać z uwzględnieniem zadań funkcjonariusza Policji. Art. 132 ust. 3 powołanej ustawy określa, jakie w szczególności zachowania są naruszeniem dyscypliny służbowej. Między innymi wymienione jest w tym przepisie niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (pkt 3). Użyte w treści omawianego przepisu sformułowanie "w szczególności" oznacza, iż nie tylko stypizowane w tym przepisie czyny (wymienione zachowania policjantów) można uznać za naruszenie dyscypliny służbowej. Ustawodawca, uznając, że niemożliwe jest ich enumeratywne wyliczenie, odsyła do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, która definiuje ogólnie pojęcie naruszenia dyscypliny służbowej, za które to naruszenie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. W myśl art. 132 ust. 2 ustawy o Policji przesłanką warunkującą poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej jest przypisanie funkcjonariuszowi winy. Stosownie do art. 132a ustawy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, policjant składa wniosek w sprawie osobowej drogą służbową, z wyjątkiem przypadków określonych w odrębnych przepisach. Sprawy osobowe oznaczają sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów (§ 1 pkt 4 rozporządzenia), a droga służbowa oznacza tryb zwracania się policjanta w sprawie osobowej lub innej sprawie wynikającej ze stosunku służbowego do przełożonego uprawnionego do jej załatwienia za pośrednictwem bezpośredniego przełożonego (§ 1 pkt 7 rozporządzenia). Także stosownie do § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji policjanci i pracownicy Policji są obowiązani do zachowania drogi służbowej. Droga służbowa oznacza sposób załatwiania spraw służbowych, polegający na przekazywaniu informacji lub dokumentów albo rzeczy przez podwładnych za pośrednictwem wszystkich kolejnych przełożonych aż do tego, który jest uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy, jak również przekazywanie rozkazów, poleceń lub wytycznych od przełożonego uprawnionego do ich wydania, przez kolejnych niższych przełożonych do podwładnego (§ 1 pkt 5 zarządzenia). Przypadki, w których można pominąć drogę służbową przekazując informacje odpowiednio kolejnemu wyższemu przełożonemu zostały wymienione w § 4 ust. 2 i ust. 6 pkt 1 zarządzenia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu 14 listopada 2016 r. złożyła pismo adresowane do Komendanta Powiatowego Policji bezpośrednio w sekretariacie Komendy, o czym świadczy prezentata wpływu zamieszczona w dolnej części pisma. Wbrew zarzutom skarżącej pismo to dotyczyło "sprawy osobowej" w rozumieniu § 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W piśmie tym skarżąca, w związku z wpisem do notatnika służbowego dokonanym przez nadkom. A. G., dotyczącym małej efektywności w służbie, zwróciła się z prośbą o szczegółowe sprecyzowanie powyższej adnotacji. Niewątpliwie kwestia "małej efektywności w służbie" związana była z obowiązkami policjantki, do wypełniania których była zobowiązana w ramach stosunku służbowego. Sprawy związane z obowiązkami policjantów, wynikającymi z treści stosunku służbowego stanowią sprawy osobowe, zdefiniowane w § 1 pkt 4 rozporządzenia. Nieuzasadniony jest więc zarzut skarżącej naruszenia § 2 ust. 1 rozporządzenia. Zasadne było przyjęcie przez organy, że skarżąca składając pismo z dnia 14 listopada 2016 r. zobowiązana była do przestrzegania obowiązującej procedury, czyli do zachowania drogi służbowej, zdefiniowanej w § 1 pkt 7 rozporządzenia. Pismo to skarżąca zobowiązana była złożyć swojemu bezpośredniemu przełożonemu nadkom. P. O. Nieuzasadnione są przy tym twierdzenia skarżącej dotyczące nieobecności w pracy jej bezpośredniego przełożonego oraz trudności z uzyskaniem potwierdzenia złożenia pisma. Z zeznań nadkom. P. O. złożonych w dniu 7 grudnia 2016 r. wynika, że w dniu 14 listopada 2016 r. był na służbie w godzinach od 8.00 do 22.00 i pełnił obowiązki oficera dyżurnego. Wielokrotnie widział obwinioną, ponieważ w godzinach od 14.00 do 22.00 pełniła służbę patrolową. Z pismem zapoznał go dopiero I zastępca Komendanta Powiatowego Policji. Jak wskazał organ, obwiniona miała bezpośredni kontakt z przełożonym przy wydawaniu jej broni do służby. Jednakże wówczas nie przekazała pisma zaadresowanego do Komendanta Powiatowego bezpośredniemu przełożonemu ani też nie poinformowała go o złożeniu tego pisma w sekretariacie Komendy. Należy przy tym zaznaczyć, że stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia przyjmujący pisemny wniosek w sprawie osobowej potwierdza jego otrzymanie, umieszczając na oryginale i na kopii datę jego otrzymania oraz czytelny podpis. Z akt sprawy wynika również, że skarżąca była zapoznana z treścią rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów oraz z treścią zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, co potwierdziła własnoręcznymi podpisami, złożonym w dniu 18 czerwca 2013 r. i w dniu 16 stycznia 2014 r. (k. 6 i 7 akt administracyjnych sprawy). Jednocześnie w poczet materiału dowodowego włączono pisma (raporty) sporządzone przez skarżącą, adresowane do Komendanta Powiatowego Policji i złożone z zachowaniem drogi służbowej (raport z dnia 17 stycznia 2013 r., raport z dnia 26 czerwca 2015 r., raport z dnia 9 września 2015 r., raport z dnia 16 października 2015 r., raport z dnia 19 sierpnia 2016 r., raport z dnia 22 sierpnia 2016 r.). Wbrew zarzutom skargi z adnotacji zamieszczonych na odwrotnej stronie tych pism wynika, że pisma te przed zarejestrowaniem i załatwieniem przez Komendanta trafiały w pierwszej kolejności do rąk bezpośredniego przełożonego skarżącej. Adnotacje te wskazują, że stronie znany był tryb składania pism z zachowaniem drogi służbowej. Natomiast fakt tolerowania przez poprzednich komendantów jednostki składania pism bez zachowania drogi służbowej, o czym świadczą trzy pisma (z dnia 23 sierpnia 2012 r., 23 września 2014 r., 28 sierpnia 2014 r.) przedłożone przez skarżącą, nie oznacza braku możliwości ukarania skarżącej za popełnione przewinienie dyscyplinarne. Wbrew twierdzeniom skarżącej, zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza też, że w Komendzie istniał zwyczaj składania pism bez zachowania drogi służbowej, a pisma złożone w sekretariacie kierowane były w pierwszej kolejności do bezpośredniego przełożonego. Z zeznań pracownika sekretariatu K. Ż. z dnia 8 grudnia 2016 r. i 19 grudnia 2016 r. wynika, że obieg pism w Komendzie jest zgodny z instrukcją kancelaryjną nr 404/2015. Również przed wydaniem tego zarządzenia obieg dokumentów był taki sam. Dokumenty składane w sekretariacie są rejestrowane elektronicznie, a następnie przekazywane Komendantowi do dekretacji. Do pracowników sekretariatu nie należy kierowanie pism do poszczególnych naczelników i kierowników. Również pisma z dopiskiem "droga służbowa" trafiały do Komendanta. Także druga pracownica sekretariatu w dniu 19 grudnia 2016 r. zeznała, że pisma z dopiskiem "droga służbowa" przekazywane były do Komendanta. Nie zdarzyło się też, aby pocztę przekazywano komuś innemu niż Komendantowi, który zawsze pierwszy dekretuje pocztę. Pisma przydzielane są poszczególnym policjantom lub kierownikom po zadekretowaniu przez Komendanta. Wbrew twierdzeniom skarżącej, obieg dokumentów opisany przez świadków odnosi się nie tylko do korespondencji zewnętrznej, ale również do korespondencji wewnętrznej. Nie można się również zgodzić se stroną, że zeznania pracownic sekretariatu były uprzednio przygotowane, ponieważ osoby te cytowały z pamięci obowiązujące przepisy z ich numerami i datami obowiązywania. Treść zeznań nie potwierdza powyższego zarzutu. Pracownice jedynie wskazywały, że obieg dokumentów reguluje instrukcja kancelaryjna nr 404/2015 i własnymi słowami opisywały obieg dokumentów. Kwestionowanie przez skarżącą wartości zgromadzonego materiału dowodowego i dokonanej oceny przez organy, stanowi jedynie wyraz jej subiektywnej oceny. Należy również zauważyć, że adnotacja na piśmie z dnia 14 listopada 2016 r."droga służbowa" nie oznacza, iż zamiarem skarżącej nie było skierowanie pisma bezpośrednio do jej adresata. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organy trafnie przyjęły, że skarżąca dopuściła się przewinienia określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów oraz z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Zasadnie również organy uznały, że skarżąca miała zamiar popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to jest co najmniej przewidywała możliwość jego popełnienia i na to się godziła (art. 132a pkt 1 ustawy o Policji). Świadczy o tym znajomość przez skarżącą trybu obiegu dokumentów w Komendzie i regulujących tę kwestię przepisów prawa, a także wielokrotne wcześniejsze składanie pism (raportów) z zachowaniem drogi służbowej. Również dopisek na piśmie z dnia 14 listopada 2016 r. "droga służbowa" świadczy, że pojęcie to nie było obce skarżącej. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organy art. 132a ustawy o Policji. Nie trafne są również zarzuty dotyczące braku współmierności wymierzonej kary do popełnionego przewinienia. Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., I OSK 2687/12). W ocenie Sądu organy uwzględniły wszystkie okoliczności przedmiotowe i podmiotowe mające wpływa na wymiar kary, czemu dały wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych orzeczeń. Przy wymierzeniu kary wzięto pod uwagę rodzaj naruszenia ciążących obowiązków służbowych – niezachowanie drogi służbowej przy obiegu dokumentów, niewielki stopień zagrożenia dla interesu służby, brak negatywnych następstw dla służby, stopień winy funkcjonariuszki – wina umyślna, brak przyznania się do winy po popełnieniu przewinienia, dotychczasowy przebieg 8 – letniej służby skarżącej, otrzymywane wyróżnienia obwinionej. Mając na uwadze te okoliczności organ uznał, że adekwatną karą jest kara nagany, która oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy o Policji). Odnosząc się do zarzutów natury procesowej należy wskazać, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jest spójny i kompletny. Organy wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy, niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń, co do okoliczności faktycznych, istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skarżącej organy ustosunkowały się do kwestii obiegu 3 pism złożonych przez skarżącą "w sposób zwyczajowy". Wprawdzie nie przedstawiono notatek służbowych z rozmów dyscyplinarnych przeprowadzanych ze skarżącą, jednakże z opinii służbowej z dnia 7 grudnia 2016 r. bezpośredniego przełożonego skarżącej wynika, że ze skarżącą od 2014 r. przeprowadzono 3 rozmowy dyscyplinujące. W tych okolicznościach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.