IV SA/Wr 555/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Wydziału IV: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniała, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i że od lipca 2020 r. nie osiąga żadnych dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktów, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć aktu, którego wykonanie ma być wstrzymane i który kwalifikuje się do wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy bowiem tylko tych aktów, które podlegają wykonaniu, tj. korzystają z przymiotu wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie (w sposób dobrowolny lub przymusowy) zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie administracyjnym (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Zatem wykonalne są akty, które zobowiązują ich adresatów do powinnego zachowania lub zakazują im określonego zachowania oraz akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak i akty, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2017 r., II OZ 1161/17, CBOSA). Zgodnie w powyższym przymiotu wykonalności - co do zasady - nie posiadają akty odmowne oraz konstytutywne akty uprawniające, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nich stanu faktycznego lub prawnego (zob.: J.P. Tarno j/w, s. 186 i nast.). Podleganie wykonaniu dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można w związku z tym mówić o wykonywaniu decyzji odmownej ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2012 r., III SA/GI 2121/11, publ. Lex nr 1296289). W sprawie strona skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji wydanej w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W świetle powyższych uwag decyzja ta nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Nie obliguje ona bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień. W decyzji takiej nie można odnaleźć takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, a tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kierując się przedstawioną argumentacją, na podstawie z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.