IV SA/Wr 556/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej: k.p.a.- po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 14 kwietnia 2011 r., uzupełnionego pismem z dnia 19 maja 2011 r., wniesionego przez K. J., na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] dotyczącego odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, utrzymał je w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem z dnia 25 marca 2011 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w J. o wydanie zaświadczenia "zawierającego w swej treści wysokość podstawy wymiaru uposażenia należnego Naczelnikowi Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w J., na dzień 1 marca 2011 r.". Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w J. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, w uzasadnieniu wskazując brak przepisu prawa, wymagającego urzędowego potwierdzenia faktów w zakresie żądanym przez stronę. Podkreślił, iż z treści wniosku wynika w sposób jednoznaczny brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Wskazał także, iż organ nie posiada danych, pozwalających mu na hipotetyczne wyliczenie uposażenia dla abstrakcyjnej osoby, zajmującej dane stanowisko. W pouczeniu zawarł informację o środkach zaskarżenia, przysługujących stronie od wydanego postanowienia. Wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2011 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w J. o sprostowanie błędnie wpisanej w sentencji postanowienia nr [...] nazwy stanowiska. Organ sprostował omyłkę pisarską w trybie art. 113 § 1 k.p.a. - w drodze postanowienia nr[...] , wydanego w dniu [...]. W dniu 18 kwietnia 2011 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji we W. wpłynęło zażalenie z dnia 14 kwietnia 2011 r. K. J. - na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. Komendant Wojewódzki wezwał stronę do doprecyzowania przedmiotu sprawy, w której miało dojść do bezczynności. Pismem z dnia 19 maja 2011 r. – K. J. złożył wyjaśnienia, z których wynikało, że skarga dotyczy wniosku z dnia 25 marca 2011 r. i wydanego w ślad za nim postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia należnego Naczelnikowi Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w J. - według stanu na dzień 1 marca 2011 r. Oświadczył, że nie godzi się z rozstrzygnięciem Komendanta Powiatowego Policji w J. i wobec odmowy wydania zaświadczenia, prosi o jego wydanie organ nadrzędny, czyli Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Komendant Wojewódzki Policji we W. pisma strony potraktował, jako zażalenie na postanowienie nr [...] z dnia [...]. Komendanta Powiatowego Policji w J. W toku postępowania zażaleniowego ustalono, że K. J. pełnił służbę w organach Policji od dnia 1 stycznia 1983 r. do dnia 26 lutego 2004 r. W dacie rozwiązania stosunku służbowego zajmował stanowisko Naczelnika Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w J. Decyzją organów ZER MSWiA otrzymał zaopatrzenie emerytalno - rentowe (świadczenie o nr ew. KRW 06290/WR). Postawą do wyliczenia wysokości świadczenia było wydane w toku procedury zwolnienia policjanta ze służby zaświadczenie, określające składniki i wysokość uposażenia, należnego funkcjonariuszowi w dacie zwolnienia ze służby. Jako mające istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, organ wskazał przepisy art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. nr 8, poz. 67 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którymi podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Podstawa ich wymiaru podlega waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. nr 162, poz. 1118 ze zm.). Według § 14 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 239, poz. 2404) środkiem dowodowym, potwierdzającym wysokość uposażenia dla celów emerytalnych jest - zaświadczenie, wystawione przez organy Policji właściwe ze wzglądu na ostatnie miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza. Komendant Powiatowy Policji w J., rozwiązując z K. J. stosunek służbowy, dopełnił obowiązku wydania wszelkich dokumentów, niezbędnych do ustalenia prawa do świadczeń emerytalno-rentowych i obliczenia ich wysokości zwalnianemu ze służby funkcjonariuszowi. Przepisy Działu VII k.p.a. przewidują, że organ administracji wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeśli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ obowiązany jest do wydania takiego zaświadczenia, jeśli wynikają one z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis art. 219 k.p.a rozstrzyga o formie, w jakiej organ odmawia wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez ubiegającą się o nie osobę, przewidując w takiej sytuacji wydanie postanowienia, na które służy zażalenie. Rozpatrując wniosek K. J., Komendant Powiatowy Policji w J. zastosował procedurę przewidzianą w Dziale VII k.p.a. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 219 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia, bądź wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Kwestię zasadności odmowy wydania zaświadczenia organ I instancji uzasadnił brakiem interesu strony. Tego zaś należy upatrywać w fakcie przyznania K. J. świadczenia emerytalno - rentowego (KRW 06290/ WR) po jego zwolnieniu ze służby. Świadczenie otrzymał po złożeniu do właściwych organów emerytalnych wniosku emerytalnego. Obligatoryjnie wymaganym do niego załącznikiem było - wydane w trybie § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin - zaświadczenie, potwierdzające wysokość uposażenia, należnego funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Strona uzyskała pełną, wymaganą do przyznania emerytury dokumentację. Waloryzacja świadczenia, które obecnie otrzymuje K. J. jest zagwarantowana ustawowo i nie wymaga przedkładania organom emerytalnym kolejnych zaświadczeń o uposażeniu. Organ odwoławczy zauważył, że kwestie wysokości podstaw uposażeń zasadniczych funkcjonariuszy, w tym również zajmujących stanowiska naczelników wydziałów (dawniej: sekcji) komend powiatowych Policji, uregulowane są mocą przepisów powszechnie obowiązujących, publikowanych w dziennikach urzędowych. Zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 i ust. 1a pkt 3b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U., nr 152, poz.1732 ze zm.) wraz z Załącznikami nr 1 (poz. 10) i nr 2 (poz. 58), funkcjonariusz na stanowisku naczelnika wydziału w komendzie powiatowej Policji, na obszarze działania której ogólna liczba etatów policyjnych jest mniejsza od 201 jest uprawniony do stawki uposażenia w 9 grupie zaszeregowania - z mnożnikiem kwoty bazowej 2,10. Według obowiązującej w roku 2011 kwoty bazowej, wynoszącej 1 523, 29 zł, stanowi to w zaokrągleniu kwotę 3 200 zł. Inne składniki uposażenia funkcjonariusza (jak np.: dodatek służbowy czy funkcyjny) mają charakter uznaniowy, a ich wysokość nie jest przypisana do danego stanowiska, ale zależy - między innymi - od zakresu ponoszonej przez policjanta odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej przez niego komórki organizacyjnej Policji, czy też rodzaju i poziomu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. Nie jest zatem możliwe określenie konkretnej, indywidualnej kwoty uposażenia wraz ze wszystkimi należnymi dodatkami, "przypisanej" do danego stanowiska służbowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K. J. wniósł o uchylenie postanowień organu I i II instancji oraz zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w J. do wystawienia żądanego zaświadczenia. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wystarczająco przedstawił swój interes prawny i podstawy żądania wydania zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ zażaleniowy wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu zażaleniowego, wydanie zaświadczenia w zakresie żądanym przez skarżącego wymagałoby prowadzenia przez organy Policji symulacji wysokości hipotetycznego uposażenia funkcjonariuszy na różnych szczeblach kariery. Prowadzenie takich symulacji z oczywistych względów jest niemożliwe, ponieważ wysokość dodatków do uposażenia zasadniczego danego funkcjonariusza zależna jest m. in. od stopnia służbowego, wysługi, zakresu ponoszonej przez funkcjonariusza odpowiedzialności, rodzaju i poziomu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. Organ odwoławczy podkreślił, iż interes strony w uzyskaniu zaświadczenia musi mieć charakter rzeczywisty a nie hipotetyczny, dlatego postanowienia organów obu instancji są zgodne z prawem i zasługują na pozostawienie w obrocie prawnym. W piśmie procesowym z dnia 25 sierpnia 2011 r. skarżący podtrzymał argumenty zawarte w skardze podkreślając, że nie wnosi o wydanie zaświadczeń dla tysięcy funkcjonariuszy, a tylko dla siebie. W swojej skardze podał ostatni stopień służbowy, stanowisko z jakiego odszedł na emeryturę, staż pracy podany jest na wcześniejszym zaświadczeniu i grupę zaszeregowania. Skarżący podał też na ile procent ocenił go przełożony przyznając mu dodatek funkcyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia[...], nr [...], w sprawie odmowy wydania zaświadczenia. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy istniały przesłanki niezbędne do wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści. Jak wynika z akt sprawy skarżący wnioskiem z dnia 25 marca 2011 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w J. o wydanie zaświadczenia zawierającego wysokość podstawy wymiaru uposażenia, należnego Naczelnikowi Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w J. w dniu 1 marca 2011 r. (k. 12 akt postępowania administracyjnego). W związku z tym podnieść trzeba, iż zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2), polegające na badaniu zgodności żądanej treści zaświadczenia z posiadanymi w rejestrach lub ewidencji danymi. Konieczne postępowanie wyjaśniające nie może jednak zastępować danych wynikających z prowadzonych przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a wydane przez organ zaświadczenie nie może pozostawać w sprzeczności (niezgodności) z tymi danymi. Jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu - organ winien, w trybie art. 219 k.p.a., odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, jeżeli treść ta nie znajduje potwierdzenia w posiadanych przezeń danych. Organ administracji przy wydawaniu zaświadczeń winien więc przede wszystkim opierać się na faktach, które wynikają z materiałów wytworzonych przez ten organ. Za nietrafne zatem uznać należy wywody skarżącego, iż organ mógł określić żądane dane, na podstawie wskazanych przepisów prawa, w sposób oderwany od konkretnej osoby. Takiego sposobu wydawania zaświadczeń powołane przepisy bowiem nie przewidują. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. organ w zaświadczeniu może jedynie potwierdzić fakty albo stan prawny wynikający z ewidencji czy rejestrów będących w jego posiadaniu. Stąd uznać należy, iż przedmiotem zaświadczenia nie mogą być dane jakich oczekuje skarżący, określające jego wynagrodzenie gdyby pracował w dniu 1 marca 2011 r. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy wskazuje, iż organ administracji nie naruszył prawa przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Należy podzielić wyrażone w nim zapatrywanie, że wydanie zaświadczenia w zakresie żądanym przez skarżącego wymagałoby ustalenia wysokości przypuszczalnego uposażenia funkcjonariusza na danym szczeblu jego kariery. Prowadzenie takiej symulacji nie jest natomiast możliwe, ponieważ wysokość dodatków do uposażenia zasadniczego danego funkcjonariusza zależna jest m. in. od stopnia służbowego, wysługi lat, zakresu ponoszonej przez funkcjonariusza odpowiedzialności, rodzaju i poziomu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. Tego w przypadku skarżącego nie dałoby się ustalić skoro od 2004 r. nie pełni już służby. Pozostałe dane, takie jak uposażenie zasadnicze, dodatek funkcyjny wynikają wprost z przepisów prawa. To też sprawia, że w sprawie istotnie brak przesłanki pozwalającej wydać skarżącemu zaświadczenie żądanej treści. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.