IV SA/Wr 558/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. D. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 376/09 postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r., IV SA/Wr 376/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (WSA) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (SKO) z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego specjalnego oraz poprzedzającą tę decyzję decyzję organu I instancji. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 9 czerwca 2010 r. (postanowienie WSA z dnia 22 czerwca 2010 r.). Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy administracyjnej Sąd przekazał SKO w dniu 29 czerwca 2010 r. (data wpływu do organu odwoławczego). Przed tą datą jednakże, w dniu 12 kwietnia 2010 r., Z. D. wystąpiła do SKO o wykonanie powyższego wyroku. Pismem z dnia 17 lipca 2010 r. (data wpływu do Sądu: 22 lipca 2010 r.) Z. D. wniosła zaś skargę na niewykonanie tego orzeczenia. Z pisma SKO z dnia [...] wynika, że po dniu 29 czerwca 2010 r., tj. w dniu 28 lipca 2010 r. oraz w dniu 9 września 2010 r. wpłynęło pismo Z. D. o wykonanie wspomnianego wyroku Sądu jednak akta sprawy znajdowały się już w organie I instancji, który prowadził postępowanie posądowe w sprawie. W dniu 2 sierpnia 2010 r. dwóch pracowników organu udało się do mieszkania Z. D. jednak nie zostali oni wpuszczeni do środka przez męża skarżącej. Z tego względu w dniu 4 sierpnia 2010 r. skierowano pismo do Z. D. wzywające do udziału w podejmowanych czynnościach oraz do osobistego złożenia wyjaśnień. Z pisma tego wynika również, że organ I instancji, decyzją z dnia [...] odmówił przyznania Z. D. pomocy w formie wymienionych przez nią zasiłków. W dacie pisma do Kolegium nie wpłynęło odwołanie skarżącej od tej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie bowiem do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), ppsa, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak z tego przepisu wynika przesłanką skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że art. 154 ppsa nie określa terminu, w jakim należy wnieść to wezwanie. Należy zatem uznać, że warunek ten jest spełniony, jeżeli wezwanie organu nastąpiło po doręczeniu organowi administracyjnemu odpisu orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem prawomocności (art. 286). Nie ma przy tym znaczenia, czy wezwanie zostało doręczone organowi przed upływem terminu, jaki ma on na załatwienie sprawy, czy też dopiero po upływie tego terminu. Natomiast procesowa przesłanka wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu administracyjnego nie jest spełniona, jeżeli skarżący wezwał właściwy organ przed doręczeniem mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy. Dopiero bowiem od tej daty zaczyna biec termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa (np. w art. 35 kpa) lub wyznaczony przez sąd (art. 286 § 2) (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P. Tarno. Wydawnictwo Prawnicze W-wa 2006, str. 334). Wobec treści przepisu art. 154 § 1 ppsa ("po uprzednim pisemnym wezwaniu") należy też przyjąć, że spełnienie dopuszczalności skargi dopiero po jej wniesieniu również nie czyni jej skuteczną. O niemożliwości jej konwalidacji wypowiadają się trafnie Komentatorzy Ppsa: T.Woś, H.Krzysiak-Molczyk, M.Romańska. Wydawnictwo Prawnicze. W-wa 2008, str. 560). Skarżąca wezwała SKO do wykonania wspomnianego wyroku w dniu 12 kwietnia 2010 r., ale wówczas akta sprawy znajdowały się jeszcze w Sądzie. Wyrok stał się prawomocny od dnia 9 czerwca 2010 r., a w dniu 29 czerwca 2010 r. akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały przekazane SKO (tego dnia "wpłynęły" one do organu odwoławczego). To świadczy, iż skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2010 r. nie może być oceniona jako skuteczna. Takiego waloru nie zyskuje ona również skutkiem pisma skarżącej z dni: 28 lipca 2010 r. oraz 9 września 2010 r., o jakich mowa w piśmie SKO z dnia 5 października 2010 r. Wobec powyższego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.