IV SA/Wr 559/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz związku rozpoznanych schorzeń ze służbą wojskową I. oddala skargę w części dotyczącej zdolności do zawodowej służby wojskowej; II. dalej idącą skargę odrzuca. Orzeczeniem z dnia [...], nr [...] powołując się na art. 5 ust. 1, 6, 7, 8 i 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz § 4, 16, 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80) oraz rozp. MON z dn. 23 grudnia 2010 r. w sprawie niektórych świadczeń zdrowotnych przysługujących żołnierzom zawodowym (Dz.U Nr 8, poz. 36), Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. rozpoznała u M. R., zwanego dalej skarżącym, następujące schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej: 1) § 34 p. 3 i § 62 p. 2 – stan po leczeniu operacyjnym dyskopatii L5/S1 z przewlekłym zespołem bólowym, B/ schorzenia współistniejące, 2) § 72 p. 1 – uzależnienie od alkoholu w okresie abstynencji, 3) § 67 p. 1 – zaburzenia adaptacyjne w wywiadzie, 4) § 55 p. 1 – nieprawidłowe wskaźniki krzepnięcia krwi, 5) § 60 p. 1 – podwyższony poziom glukozy na czczo, 6) § 21 p. 1 – obustronne upośledzenie słuchu w zakresie tonów wysokich po urazie akustycznym, 7) § 16 p. 1 – blizna błony bębenkowej lewej, 8) § 13 p. 3 – nadwzroczność obu oczu, 9) § 11 p. 2 - zez zbieżny naprzemienny, 10) § 14 p. 3 – epiteliopathia obu oczu, 11) § 24 p. 1 – 36 % utraty zdolności żucia, 12) § 77 p. 5 – wygojony uraz skrętny stawu skokowego prawego. Orzekła o niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej – kategoria "N" w grupie II załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W pkt 10 orzeczenia orzekła również, że schorzenia wymienione w pkt 6) i 12) pozostają w związku ze służbą wojskową - w następstwie wypadku, a chorzenia wymienione w pkt 1,2,3,4,5,7,8,9,10 i 12 nie pozostają w związku ze służbą wojskową. W pkt 11 orzeczenia zaliczyła skarżącego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, nie zliczyła skarżącego do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową oraz nie zliczyła skarżącego do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/choroby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Orzekła również, że inwalidztwo istnieje od grudnia 2010 r., skarżący jest zdolny do pracy i wyznaczyła termin kolejnego badania kontrolnego do czerwca 2011 r. W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący podał, że nie zgadza się z określeniem inwalidztwa w zaskarżonym orzeczeniu przez niezaliczenie go do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Podniósł, że jego schorzenie powstało w związku ze służbą wojskową i na skutek przebytych urazów pozostających w związku ze służbą, a nadto, że w zaskarżonym orzeczeniu zawarte są błędy dotyczące daty powołania do służby wojskowej oraz badania kontrolnego. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...], nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., powołując się na art. 5 ust. 1, 6, i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 5, § 16, § 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 oraz § 30 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach i rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 grudnia 2010 r. w sprawie niektórych świadczeń zdrowotnych przysługujących żołnierzom zawodowym (Dz. U Nr 8, poz. 36), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu podała, że Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. wydała orzeczenie w sprawie zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w którym jako schorzenie powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej rozpoznała: stan po leczeniu operacyjnym dyskopatii L5/S1 z przewlekłym zespołem bólowym zakwalifikowany w/g § 34 p. 3 i § 62 p. 2 z załącznika nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, uznając to schorzenie za niepozostające w związku ze służbą wojskową i z tego powodu określiła inwalidztwo, zaliczając skarżącego do III (trzeciej) grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Od powyższego orzeczenia skarżący odwołał się, wnosząc o uznanie schorzenia wymienionego w pkt 1) za pozostające w związku ze służbą wojskową, co powodowałoby zaliczenie skarżącego również do III (trzeciej) grupy inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową. Jednocześnie skarżący zakwestionował podaną w pkt 6 orzeczenia datę powołania do czynnej służby wojskowej, jak również określony termin badania kontrolnego. Organ odwoławczy podał, że po rozpatrzeniu odwołania oraz analizie dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej nie stwierdził nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia organu I instancji w związku z czym utrzymał je w mocy . W ocenie organu odwoławczego, ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, by właściwości i warunki służby wojskowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wojskowej wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. Nr 62, poz. 567 ze zm.), miały wpływ na powstanie i przebieg dyskopatii L5/S1. Brak jest również danych świadczących by była ona następstwami wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową - w myśl art. 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 83, poz. 760). W tej sytuacji wojskowa komisja lekarska I instancji prawidłowo, zdaniem organu odwoławczego uznała w/w schorzenie za niepozostające w związku ze służbą wojskową, co powoduje, że inwalidztwo nim spowodowane nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Organ wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji medycznej nie wynika, by schorzenia pozostające w związku ze służbą wojskową: obustronne upośledzenie słuchu w zakresie tonów wysokich po urazie akustycznym oraz wygojony uraz skrętny stawu skokowego prawego upośledzały sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym uznanie ich za powodujące inwalidztwo. Odnosząc się do kwestii terminu badania kontrolnego, organ odwoławczy podał, że w jego ocenie termin ten został ustalony prawidłowo, adekwatnie do stopnia nasilenia zaburzeń spowodowanych następstwami leczonej operacyjnie dyskopatii L5/S1, a z dokumentacji medycznej, w tym również wykonanych na zlecenie RWKL we W. w dniu 23 marca 2011 r. badań lekarskich specjalistycznych (ortopedycznego, neurologicznego i neurochirurgicznego), nie wynika, by następowała progresja tego schorzenia, co zdaniem tego organu, przemawia za prawidłowością ustaleń zawartych w pkt 11 ppkt h) zaskarżonego orzeczenia, to orzeczenia dotyczącego wyznaczenia badania kontrolnego. Odnośnie zapisu dokonanego w pkt 6 orzeczenia, tj: daty powołania skarżącego do czynnej służby wojskowej organ odwoławczy wskazał, że w tym zakresie organ I instancji winien wydać decyzję określona przepisami art. 113 § 1 i 2 k.p.a. Powołując się na powyższe, organ ten orzekł jak w zaskarżonym orzeczeniu. W orzeczeniu tym zawarto pouczenie o służącym od niego prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu II instancji w terminie 30 dni od dnia jego orzeczenia. Skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu powyższe orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. oraz poprzedzające je orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż., podnosząc w niej zarzut błędnych ustaleń faktycznych, poprzez przyjęcie, że skarżący jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej, podczas gdy jego stan zdrowia pozwala mu na pełnienie służby. Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej oraz uznanie skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu skargi podał, że w całości podtrzymuje zarzuty i twierdzenia zawarte w odwołaniu. Ponadto podniósł, że nie zgadza się z orzeczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji z tego względu, że przeprowadzone badania lekarskie wskazują na istnienie u skarżącego schorzeń pozostających w ścisłym związku z pełnioną przez skarżącego służbą wojskową, co w jego ocenie oznacza, że winien on być uznany za inwalidę i powinien on zostać zaliczony do grupy inwalidzkiej w związku ze służbą wojskową. Skarżący zarzucił, że ustalenia organu odwoławczego dotyczące nieuznania rozpoznanej u skarżącego dyskopatii L5/S1 za schorzenie pozostające w związku ze służbą wojskową w myśl art. 5 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową, są niczym nie poparte. Podniósł, że winien zostać przebadany przez Wojskową Komisję Lekarską sześć miesięcy po zakończeniu leczenia, czego nie uczyniono, a co miało wpływ na stan zdrowia. Zarzucił, że wszystkie rozpoznane u niego schorzenia mają bezpośredni związek z pełnioną przez niego służbą wojskową, w związku z czym niezrozumiałym jest nieuznawanie ich teraz za takie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga dotyczy wyłącznie zawartego w zaskarżonym orzeczeniu inwalidztwa oraz jego związku i rozpoznanych schorzeń ze służbą wojskową, co czyni zasadnym wniosek o odrzuceniu skargi z uwagi na to, że kwestie te pozostają poza kognicją sądów administracyjnych. Zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2011 r. Sąd zwrócił się do skarżącego, aby w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, sprecyzował żądanie skargi przez podanie zakresu zaskarżenia orzeczenia wydanego w II instancji, a mianowicie, czy przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie, jak by to wynikało z jej treści, związek stwierdzonych u skarżącego schorzeń ze służbą wojskową. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w zakreślonym terminie, skarżący podał, że zakresem zaskarżenia objęte jest całe orzeczenie organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do kognicji sądu administracyjnego należy kontrola pod względem zgodności z prawem orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej będącego decyzją administracyjną. Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu prawa, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne dokonują więc kontroli aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uznanie skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej należy zauważyć, że wniosek ten nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony, skoro zgodnie z wyżej powołanym art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sądy administracyjne nie zastępują swoimi orzeczeniami orzeczeń wydawanych przez organy administracji publicznej, a treść mogących zapaść przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wyroków określają przepisy art. 145 – art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] oraz poprzedzające je orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. z dnia [...] w zakresie rozpoznanych u skarżącego schorzeń i ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Nie podlegają natomiast kognicji sądu administracyjnego zawarte w zaskarżonych rozstrzygnięciach wojskowych komisji lekarskich orzeczenia dotyczące związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą wojskową oraz orzeczenie w zakresie określenia inwalidztwa. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa, od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz rentowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/00, ONSA 2001/2/47). W tej sytuacji nie mogły być przedmiotem oceny Sądu pod względem zgodności z prawem zawarte w zaskarżonych orzeczeniach rozstrzygnięcia inne niż ustalenia dotyczące rozpoznanych u skarżącego schorzeń i kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Skarga zatem w części dotyczącej zarówno ustalenia związku stwierdzonych u skarżącego schorzeń ze służbą wojskową (pkt 10 orzeczenia), jak również określenie inwalidztwa (pkt 11 orzeczenia) podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, co orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z treści wydanych w sprawie orzeczeń wynika, że podstawą prawną zawartego w nich rozstrzygnięcia dotyczącego kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz Załącznik nr 1 gr. II do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80). Wydane zaś w sprawie przez organ I instancji orzeczenie zostało sporządzone, zgodnie z § 24 ust. 5 pkt 1 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, według wzoru stanowiącego Załącznik nr 5 do w/w rozporządzenia, który to wzór w pkt 8 wymienia rozpoznanie, a w pkt 9 – kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że rozpoznane u skarżącego schorzenia zostały ustalone na podstawie poprzedzających wydanie zaskarżonych orzeczeń badań lekarskich skarżącego, w tym badań specjalistycznych oraz dokumentacji medycznej, czego skarżący nie kwestionuje. Zauważyć należy, że skarżący był także badany w trybie odwoławczym w związku z wniesieniem odwołania od orzeczenia wydanego przez organ I instancji. W dniu 23 marca 2011 r. wykonano bowiem na zlecenie RWKL we W. badania lekarskie specjalistyczne (ortopedyczne, neurologiczne i neurochirurgiczne). Skarżący niczym nie wykazał, by przeprowadzone badania lekarskie były niepełne, bądź nie uwzględniały całości dokumentacji medycznej. Zważyć należy, że uchyla się już spod kontroli Sądu administracyjnego prawidłowość rozpoznanego przez organ schorzenia. Skarżący został skierowany na badanie do wojskowej komisji lekarskiej jako żołnierz zawodowy przez Dowódcę Jednostki Wojskowej. Prawidłowo w tej sytuacji został zaliczony do grupy II Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W wyniku owego skierowania zostały wydane w sprawie przez wojskowe komisje lekarskie pierwszej i drugiej instancji orzeczenia w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Krąg podmiotów podlegających badaniu przez terenową wojskową komisję lekarską określa § 4 w/w rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W wyniku przeprowadzonych badań i dokumentacji medycznej, powołując się na ustawę z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz Załącznik nr 1, gr. II do w/w rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach rozpoznano u skarżącego schorzenia szczegółowo wymienione w pkt 8 orzeczenia wydanego w I instancji ppkt 1) – ppkt 12) i uznano skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – Kategoria "N". Zauważyć należy, że schorzenia rozpoznane i wymienione w ppkt 1 (§ 34 p. 3) oraz w ppkt 8) dawały podstawę do zaliczenia skarżącego do kategorii "N" zdolności do zawodowej służby wojskowej w grupie II badanych. Uchyla się już natomiast spod kontroli Sądu, jak już wyżej wspomniano, prawidłowość dokonanej kwalifikacji rozpoznanego przez komisję lekarską schorzenia. W wyroku z dnia 5 marca 2008 r. sygn. II SA/Bd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że: "Tam, gdzie w wykazie ściśle powiązano występowania określonej choroby ze ściśle określoną kategorią - samo stwierdzenie występowania danej choroby u badanego jest wystarczające do rozstrzygnięcia, czy jest on zdolny do służby wojskowej." (lex nr 489130). Przeprowadzone w sprawie postępowanie nie daje zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, by organy rozpoznające sprawę w czymkolwiek uchybiły w/w przepisom postępowania regulującym tryb orzekania w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Nie można w świetle tego, co powiedziano wyżej uznać za zasadny podniesiony przez skarżącego zarzut błędnego ustalenia, że jest on niezdolny do zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu wydane w sprawie orzeczenia będące w istocie decyzjami administracyjnymi w niczym nie naruszają prawa. Są zatem prawidłowe. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje, w świetle treści przepisów prawa stanowiących podstawę podjęcia zaskarżonych orzeczeń lekarskich, podnoszony w skardze zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia daty powołania do służby wojskowej oraz daty badania kontrolnego, nawet jeżeli podlega na prawdzie. Skoro zatem skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów, przy braku naruszeń przepisów prawa, które Sąd rozpoznając skargę winien uwzględnić z urzędu (art. 134 p.p.s.a.), podlegała ona oddaleniu w części dotyczącej zdolności do zawodowej służby wojskowej, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. w pkt I wyroku.