IV SA/Wr 56/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania winnym przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary wydalenia ze służby postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 56/18 w ten sposób , że dotychczasową sentencję oznacza jako punkt I i dodaje w sentencji wyroku punkt II w brzmieniu: " II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. od na rzecz skarżącego M. P. kwotę 497 złotych (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 56/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił opisane w komparycji orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oraz poprzedzające je orzeczenie organu I instancji w sprawie ze skargi M. P. Pismem z dnia 24 maja 2018 r. (k.56) pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego według taryfy adwokackiej oraz kosztów przejazdu w wysokości 170 km x 2 x 0,83 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (157 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (157 § 3 p.p.s.a.). Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postepowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W skardze inicjującej postępowanie sądowo-administracyjne skarżący zawarł wniosek o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżącego reprezentował w postępowaniu pełnomocnik będący adwokatem, który wprawdzie nie sporządził skargi , ale stawił się na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. bez stosownego pełnomocnictwa . W związku z tym został tymczasowo dopuszczony do udziału w sprawie i zobowiązany do dołączenia w zakreślonym terminie pełnomocnictwa pod rygorem określonych skutków prawnych . Z tego też względu Sąd w wydanym wyroku nie orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. W wyznaczonym terminie pełnomocnictwo procesowe zostało nadesłane wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego według taryfy adwokackiej oraz kosztów przejazdu. Przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wobec powyższego, na należne koszty niniejszego postępowania składa się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Natomiast Sąd nie znalazł podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów dojazdu jego pełnomocnika, gdyż w świetle treści przepisu art.205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata . Zdaniem Sądu, wydatkiem profesjonalnego pełnomocnika nie będzie zwrot kosztów podróży, gdyż ustawodawca uznał za niezbędne w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów dojazdu jego pełnomocnika na rozprawę ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. akt I FSK 1079/06 ) . Z tych względów Sąd odmówił zakwalifikowania kosztów podróży do sądu poniesionych przez pełnomocnika profesjonalnego do wydatków, o których mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia .