IV SA/Wr 561/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r. (data wpływu) A. M. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej. Uzasadniając swoje żądanie strona wskazała, że kwestionuje zaskarżone postanowienie, albowiem oczekuje przeniesienia do innego domu pomocy społecznej. Udzielając odpowiedzi na skargę Kolegium podało, że pismem z dnia 21 sierpnia 2015 r., nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. przesłał do organu odwoławczego kserokopię skróconego odpisu aktu zgonu nr [...], z którego wynika że strona zmarła w dniu 12 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej zmiany decyzji kierującej stronę skarżącą do domu pomocy społecznej. Należy przy tym dodać, że strona żądając modyfikacji decyzji w istocie chciała zmienić dom pomocy społecznej, w których przebywała. Określając przedmiot postępowania – niezależnie już od formalnego rozstrzygnięcia podjętego przez organ drugiej instancji – należy odwołać się do przepisów prawa materialnego wskazujących na charakter żądania strony skarżącej. Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu opieki społecznej. Z powyższego przepisu bezspornie wynika, że żądanie umieszczenia w domu pomocy społecznej, a tym bardziej zmiana takiego rozstrzygnięcia w zakresie przeniesienia do innego domu pomocy społecznej, może dotyczyć tylko i wyłącznie tej osoby, która z racji swojej sytuacji zdrowotnej, nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu i wymaga całodobowej opieki. Skoro zatem strona, spełniająca warunki do umieszczenia w domu pomocy społecznej i dysponująca prawomocnym rozstrzygnięciem w tym zakresie, wnosi o jego modyfikację z uwagi na chęć zmiany dotychczasowej placówki na inną, to należy uznać że nikt poza nią nie będzie mógł wykazać się interesem prawnym, przypisanym wyłącznie do tych podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 790.12 oraz z 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 518/08). Zatem jedyną osobą zainteresowaną rozstrzygnięciem w tej sprawie, a jednocześnie dysponującą interesem prawnym wywodzonym z przywołanego przepisu ustawy o pomocy społecznej w powiązaniu z odpowiednimi normami kodeksu postępowania administracyjnego, była sama skarżąca. Stąd też należało uznać, że przedmiot niniejszego postępowania odnosić się mógł wyłącznie do prawa ściśle związanego z osobą zmarłej. Ponadto wskazać należy, że udziału w sprawie nie zgłosiła żadna osoba, której interesu prawnego dotyczyć mógłby wynik tego postępowania. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.