IV SA/Wr 566/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2024 r. nr PO.0123.224.2024 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi R. S. (dalej: skarżący) jest decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu (dalej: Prezes SA, organ odwoławczy) z dnia 30 października 2024 r. nr PO.0123.224.2024 utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy (dalej: Prezes SO, organ pierwszej instancji) z dnia 12 września 2024 r. nr A.1234.98.2024 o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący w dniu 25 lipca 2024 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej o treści: "1. Proszę o przesłanie na mój adres do korespondencji informacji dotyczącej składu kolegium Sądu Okręgowego (imię i nazwisko sędziego) wydającego opinię o kandydacie na zaszczytny urząd Sędziego Rzeczypospolitej Polskiej tj. pana B. S. S.S.R; 2. Wnoszę o przesłanie na mój adres do korespondencji kopii opinii kolegium S.O. dotyczącej kandydata na zaszczytny urząd Sędziego Rzeczypospolitej Polskiej tj. S.S.R. pana B. S.; 3. Ponadto proszę o przesłanie na mój adres do korespondencji kopii wszystkich innych dokumentów, dotyczących powołania S.S.R. pana B. S. na zaszczytny urząd sędziego Rzeczypospolitej Polskiej S.R. w D., jak tego wymaga art. 179 Konstytucji R.P. a. wniosek Krajowej Rady Sądownictwa do Prezydenta R.P.; b. odpowiedź Prezydenta Rzeczypospolitej na w/w wniosek; c. potwierdzenie złożenia przyrzeczenia sędziowskiego tj. kiedy, gdzie złożono przyrzeczenie oraz nazwę organu odbierającego przyrzeczenie, d. kopie dokumentów potwierdzające fakt złożenia ślubowania oraz e. potwierdzenia, że procedura zasięgnięcia opinii o kandydacie na zaszczytny urząd sędziego R.P. przeprowadzona została prawidłowo. W tym celu proszę o kopie dokumentów wystąpień i odpowiedzi na zapytania o w/w kandydacie; 4. Wnoszę o przesłanie kopii ważnych i aktualnych badań okresowych w/w S.S.R. za rok 2020, 2021, 2022, 2023 i na rok 2024 a w szczególności zaświadczeń psychologicznych; 5. Wnoszę o podanie precyzyjnego wieku S.S.R. pana B. S. Dodatkowo poniższy wyrok WSA upoważnia mnie do otrzymania adresu zamieszkania w/w sędziego. Podstawa prawna wyrok W.S.A. w Gdańsku sygnatura akt IISA/GD 764/14, który stwierdza, że prawo dostępu do informacji publicznej jest jednym z najważniejszych w katalogu praw obywatelskich i politycznych; 6. O ile w/w sędzia nie mieszka w miejscowości, w której mieści się sąd, w którym orzeka, to proszę o kopię zgody Prezesa S. O. na zamieszkiwanie w innej miejscowości. Oczekuję ponadto informacji o pobieranych ewentualnie zwrotach za dojazdy (o ile sędzia mieszka w innej miejscowości). Jakiego rzędu są to zwroty za miesiąc? 7. Wykaz skarg, za ostatnie 5 lat, na w/w sędziego i sposobie ich załatwienia; 8. Informacji o pełnionych funkcjach przez w/w w tut. S.R. od roku 2014; 9. Wykaz kursów doszkalających zaliczonych od 2014 r. do chwili obecnej przez w/w wraz z wykazem czasu trwania kursu i podaniem jego tematu. 10. Wskazania daty i kanału publikacji postanowienia Prezydenta R.P. o powołaniu na urząd sędziego S.R., jak tego wymaga art. 179 Konstytucji R.P.; 11. Wskazania daty powołania w/w na stanowisko sędziego tudzież spełniania rygorów do objęcia stanowiska S.S.R.; Wskazania dowodu na umocowanie prawne w/w do orzekania w imieniu R.P. pod rządami Konstytucji z 1997 roku; 13. Dowód na posiadanie przez w/w tylko obywatelstwa polskiego i czy w/w korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich; 14. Wskazania narodowości w/w S.S.R. i podania czy ma tylko jedną narodowość; 15. Dowodu, iż w/w ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł zawodowy magistra lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej; 16. Dowodu posiadania mandatu od suwerena do sprawowania władzy sądowniczej jak chce tego art. 4 ust. 2 Konstytucji R.P. 17. Dowodu na zdanie egzaminu sędziowskiego i prokuratorskiego; 18. Zaświadczenia o niekaralności." Pismem z dnia 7 sierpnia 2024 r. Prezes SO udostępnił skarżącemu informacje w zakresie punktów wniosku: 1, 2, 6 wniosku przesyłając odpowiednie dane. W zakresie punktów: 10 i 11 wniosku poinformował skarżącego, że informacje te zostały opublikowane w Monitorze Polskim z dnia 9 kwietnia 2013 r. pod poz. 420. W zakresie punku 5 wniosku organ pierwszej instancji wskazał dokładny wiek sędziego i poinformował, że adres zamieszkania sędziego nie posiada charakteru informacji publicznej. Powołując się na okoliczność, że ww. sędzia nie orzeka w SO wskazał, że w zakresie punktów wniosku: 3, 4, 6, 8, 9, 12-18 nie jest w posiadaniu takich danych. Natomiast w zakresie punktu 7 wniosku wskazał, że żądany zakres informacji obejmuje obowiązek jej przetworzenia zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1) ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) i wezwał skarżącego o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego dla pozyskania tych danych, w terminie 7 dni kalendarzowych pod rygorem odmowy udostępnienia informacji w tym zakresie. Pismo to zostało skarżącemu doręczone w dniu 26 sierpnia 2024 r. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie w wyznaczonym terminie. Decyzją z dnia 12 września 2024 r. wydaną na podstawie art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.) Prezes SO odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. W uzasadnieniu przedstawił szczegółowo dotychczasowy sposób rozpatrzenia wniosku skarżącego jako całości i wskazał, że skarżący mimo wezwania, nie odpowiedział na to wezwanie i w konsekwencji nie wykazał szczególnego interesu publicznego w zakresie dostępu do informacji ujętej w punkcie 7 wniosku. Stwierdził, że informacje objęte punktem 7 wniosku skarżącego mają charakter informacji przetworzonej. W celu jej udostępnienia należałoby odnaleźć w archiwum sądu odpowiednie teczki spraw skarg na działalność sądów, dokonać ich przeglądu, wykonać kopie żądanych dokumentów oraz przeprowadzić anonimizację, przeprowadzić analizę dokumentów w celu przygotowania zestawienia skarg w zakresie wskazanym we wniosku. Prezes SO wskazał, że każdego roku do archiwum przekazywanych jest średnio ok. 25 teczek aktowych w sprawach skarg na działalność sadu, każda z teczek liczy ok. 200 kart, wobec tego należałoby przeanalizować znaczą ilość dokumentacji za okres 6 lat. Jakkolwiek Sąd prowadzi sprawy na podstawie obowiązującego jednolitego rzeczowego wykazu akt, jednakże nie jest możliwe wyselekcjonowanie wprost wnioskowanych informacji, ponieważ spis spraw zawiera krótki, ogólny opis przedmiotu sprawy. Częściowa dygitalizacja tych spraw nie wpływa na uproszczenie wykonania czynności koniecznych do realizacji wniosku. Wyodrębnienie żądanych informacji jest pracochłonne i czasochłonne oraz wiązałoby się z oddelegowaniem doświadczonego pracownika w celu realizacji wniosku, co znacząco zaburzyłoby bieżącą pracę oddziału administracyjnego sądu. Dodatkowo uzupełnił odpowiedź na wniosek skarżącego w zakresie punktu 8 i podał, że datę pełnienia funkcji Prezesa SR w D. przez ww. sędziego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zakwestionował kwalifikację wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej. Powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał, że jest to informacja prosta, a jej wyszukanie w bazach danych, selekcja dokumentów i protokołów oraz analiza pod względem treści oraz anonimizacja nie stanowi informacji przetworzonej. Ponadto zakwestionował ocenę, organu pierwszej instancji odnośnie do charakteru informacji o miejscu zamieszkania sędziego wskazując, że wiek i miejsce zamieszkania sędziego stanowią informację publiczną. Przedstawił też argumentację przemawiającą za istnieniem szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji objętej wnioskiem, tj. każdy inny podsądny, którego osądzał ww. sędzia chciałby mieć pewność, że sędzia ten jest sędzią. Nie jest w interesie państwa wypłacanie odszkodowań za niesłuszne skazanie przez źle obsadzony sąd. Zaskarżoną decyzją Prezes SA utrzymała w mocy decyzję Prezesa SO. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.d.i.p. przedstawił wykładnię pojęcia "informacja przetworzona" w dwóch aspektach. Przyjął – za orzecznictwem sądowym – że pierwsze rozumienie "przetworzenia" uwzględnia zmiany jakościowe informacji prostych, a drugie – podkreśla aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane , aby uzyskać dane podlegające udostepnieniu. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie wystąpił drugi przypadek przetworzenia informacji publicznej. Wskazał, że przedstawione przez Prezesa SO okoliczności wskazują na brak dysponowania przez ten organ gotową informacją w postaci zbioru danych gotowych do przekazania skarżącemu i wobec tego żądane informacje publiczne mają charakter informacji przetworzonej. Wyjaśnił następnie pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu prawa do informacji publicznej przetworzonej. Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, ze zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Prezes SA nie znalazł podstaw, by uznać, że pozyskanie przez skarżącego przedmiotowych informacji miałoby znaczenie dla efektywności funkcjonowania państwa czy jednostki, jaką jest Sąd Okręgowy w Świdnicy, albo też mogłoby realnie przełożyć się na poprawę funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Skarżący nie przedstawił udokumentowanych, a przez to realnych sposobów wykorzystania informacji, wobec tego ich udostępnienie skarżącemu nie wpłynie na poprawę usprawnienia wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego i nie będzie miało znaczenia dla funkcjonowania struktur publicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezesa SA. Argumentował, że informacja publiczna o ilości skarg na konkretnego sędziego Sądu Rejonowego w D. nie jest informacją przetworzoną. W tym zakresie powołał się m.in. na wyrok WSA we Wrocławiu o sygn. akt IV SA/Wr 458/23 we własnej sprawie. Podał, że wcześniej Sąd Okręgowy w Świdnicy udzielał skarżącemu takich informacji. W odpowiedzi na skargę Prezes SA wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 4 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu sprecyzował żądanie skargi i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a to: 1) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia wykazu skarg, za ostatnie 5 lat na w/w sędziego i sposobie ich załatwienia, podczas, gdy brak było przesłanek do uznania przedmiotowej informacji za przetworzoną, jako że stanowi ona element wykazu skarg i wniosków – tj. rejestru prowadzonego przez Prezesa SO na podstawie przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 2012 r. w sprawie skarg i wniosków dotyczących działalności sądów powszechnych, 2) art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie i nieuprawnione ograniczenie konstytucyjnego prawa do dostępu do informacji publicznej w sposób niespełniający przesłanek konieczności i proporcjonalności. W konsekwencji wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Prezesa SO oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie na rzecz pełnomocnika na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a wynagrodzenia; 3) zobowiązanie Prezesa SO do przedstawienia wykazu skarg i wniosków za lata 2019-2024 pod rygorem opisanym w art. 160 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 248 § 1 w zw. z art. 251 k.p.c.; 4) dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z wykazu skarg i wniosków za lata 2019-2024 przedstawionego przez Prezesa SO na podstawie zobowiązania, o którym mowa w pkt 3 dla wykazania faktów: rzeczywistej pracochłonności i złożoności czynności prowadzących do udzielenia skarżącemu informacji publicznej wymienionej w punkcie 7 wniosku o udzielenie dostępu do informacji publicznej; posiadania przez wskazaną informacje cech umożliwiających uznanie je za informacje przetworzoną. W uzasadnieniu uargumentował zarzuty i wnioski skargi. W piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2025 r. skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu, tj. pisma Prezesa SO z dnia 22 czerwca 2018 r. skierowanego do skarżącego – na okoliczność, że na pytanie o ilość skarg na innego sędziego za okres dwóch lat była mu udzielona bez dużego nakładu sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami powszechnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a–c), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem kontroli legalności jest odmowa udostępnienia informacji publicznej. Zaskarżoną decyzją Prezes SA utrzymał w mocy decyzję Prezesa SO o odmowie udostępnia informacji przetworzonej. Uznał, że przedmiotem sprawy jest żądanie udostępnienia informacji w zakresie punktu 7 wniosku skarżącego z dnia 22 lipca 2024 r. (wpływ do organu – 25 lipca 2024 r.) dotyczącego wykazu skarg, za ostatnie 5 lat, na sędziego SR B. S. i sposobie ich załatwienia. Wskazał, że informacja w tym zakresie stanowi informację publiczną o charakterze informacji przetworzonej. Odmowę udostępnienia informacji publicznej przetworzonej uzasadnił brakiem wykazania przez skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu, stanowiącym warunek zastosowania prawa do informacji wskazany w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wedle organu skarżący nie wykazał swoich indywidualnych, realnych i konkretnych możliwości wykorzystania żądanych informacji dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Wobec tego udostępnienie tych informacji skarżącemu nie wpłynie na poprawę usprawnienia wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego i nie będzie miało znaczenia dla funkcjonowania struktur publicznych (sądu oraz wymiaru sprawiedliwości). Zdaniem skarżącego, żądana informacja publiczna nie ma charakteru informacji przetworzonej, wynika wprost z rejestru w sprawie skarg i wniosków prowadzonego w SO, a jej nieudostępnienie stanowi nieuprawnione ograniczenie prawa do dostępu do informacji w sposób niespełniający przesłanek konieczności i proporcjonalności. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że kontrola legalności – orzekanie - może być przeprowadzona wyłącznie w granicach danej sprawy, do czego zobowiązuje ww. przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Granice niniejszej sprawy są wyznaczone wnioskiem skarżącego z dnia 22 lipca 2024 r., jednak nie w pełnym zakresie, lecz tylko w zakresie punktu 7 wniosku. Akta administracyjne sprawy przekonują, że decyzja organu pierwszej instancji była skutkiem braku jakiejkolwiek reakcji skarżącego na wezwanie zawarte w piśmie tego organu z dnia 7 sierpnia 2024 r. Przedmiotem sprawy jest więc odmowa udostępnienia informacji publicznej o charakterze przetworzonym w zakresie wykazu skarg, za ostatnie 5 lat, na ww. sędziego i sposobie ich załatwienia. Takie są też w konsekwencji granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem z zasady odformalizowanym i uproszczonym. Należy zatem przyjąć, że jeżeli organ (lub inny podmiot zobowiązany) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ informacja publiczna jest wtedy udostępniana w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast inaczej przedstawia się sytuacja, gdy organ – jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - wydaje w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź też zamierza umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W takim przypadku, zgodnie z ust. 2 powoływanego wyżej przepisu stosuje się przepisy k.p.a. z pewnymi modyfikacjami dot. terminu rozpoznania odwołania od decyzji (art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p.) oraz części składowych takiej decyzji (art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.). W sprawie nie ma sporu, że dysponentem informacji objętej wnioskiem skarżącego jest Prezes SO. Krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej określa art. 4 u.d.i.p. Sąd w składzie orzekającym nie ma wątpliwości, że Prezes SO jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w art. 4 u.d.i.p. W szczególności są nimi organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których należy zaliczyć także prezesów sądów powszechnych, będących organami władzy sądowniczej – co potwierdza jednolite, utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne, które Sąd w składzie orzekającym akceptuje (np. wyroki WSA: z 6 marca 2013 r., II SA/Sz 1244/12; z 22 stycznia 2014 r., II SAB/Gd 47/13; z 19 lutego 2014 r., II SAB/Wa 443/13; z 18 czerwca 2014 r., II SA/Go 305/14; z 1 października 2014 r., II SAB/Gd 103/14; z 9 października 2014 r., II SAB/Łd 110/14; z 27 maja 2015 r., IV SAB/Po 32/15; z 14 marca 2018 r., II SAB/Łd 11/18; z 14 maja 2019 r., IV SA/Wr 70/19; z 19 maja 2020 r., II SA/Ol 169/20; z 26 listopada 2020 r., II SA/Go 447/20 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Oznacza to, że Prezes SO jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 in fine u.d.i.p.) Informacją publiczną, zgodnie z art. 1 u.d.i.p., jest każda informacja o sprawach publicznych. Ustawa nie dookreśla pojęcia "sprawa publiczna", zawiera jednak otwarty katalog rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu – art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten wskazuje m.in. informacje: o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (zob. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.) czy majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p.). Każde wydatkowanie środków publicznych jest sprawą publiczną, bez względu na cel jaki jest realizowany (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 2874/21, CBOSA). W sprawie nie jest sporne, że informacje objęte w wnioskiem skarżącego w punkcie 7, tj. wykaz skarg, za ostatnie 5 lat, na ww. sędziego i sposób ich załatwienia, stanowią informację publiczną. Zagadnieniem spornym okazała się natomiast kwalifikacja żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W świetle tego przepisu Informacja publiczna może być zawarta w kilku źródłach i utrwalona na różnych nośnikach. Taką możliwość przewidział ustawodawca konstruując wskazany przepis. W uzasadnieniu do projektu u.d.i.p. rozróżnienie prawa do informacji odnosi się m.in. do jej postaci, tj.: "zagregowanej, syntetycznej lub analitycznej w takim zakresie, w jakim jest to istotne dla ogółu obywateli, czyli w postaci umożliwiającej ocenę i wnioskowanie" (por. III kadencja Sejmu, druk nr 2094, dostępny: orka.sejm.gov.pl). Brak zagregowanych danych nie wyklucza jednak uzyskania informacji przez podmiot uprawniony. Ustawodawca wskazał na uprawnienie do dostępu do informacji przetworzonej. Zgodnie z językową definicją "przetworzenie" oznacza przekształcenie czegoś twórczo i przeobrażenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego red. S. Dubisz, tom P-Ś, Warszawa 2008, s. 751). W potocznym rozumieniu przetworzenie oznacza zatem stworzenie czegoś nowego z już istniejących elementów. Za językowym znaczeniem "przetworzenia" podąża orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że co prawda "informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, to jednak można wskazać, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech nowej informacji. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyroki NSA z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14 oraz z 23 stycznia 2019 r., 431/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Przetworzenie, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., polega na stworzeniu nowej informacji z informacji już istniejących. Powstaje zatem zupełnie nowa jakość, co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami, nie istniejącymi w chwili złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 124/23, CBOSA). Zgodnie z art. 41a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 334; dalej: u.u.s.p.) skargi i wnioski rozpatruje się bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie miesiąca od daty ich wpływu (1). Skargi, w zakresie dotyczącym działalności sądów, w dziedzinie, w której sędziowie i asesorzy sądowi są niezawiśli, nie podlegają rozpatrzeniu. Organ sądu, do którego taka skarga lub wniosek zostały skierowane, zawiadamia skarżącego o przyczynach odmowy rozpatrzenia skargi. Jeżeli jednak skarga dotyczy czynności sądu podlegającej zaskarżeniu w toku instancji, organ ten jest obowiązany niezwłocznie przekazać skargę do akt sprawy, której skarga dotyczy, zawiadamiając o tym skarżącego (§ 2). Skargi lub wnioski dotyczące treści czynności sądu jeszcze niedokonanych, należących do dziedziny, o której mowa w § 2, podlegają niezwłocznemu przekazaniu do akt postępowania, którego dotyczą (§ 3). Skargi lub wnioski zawierające treści znieważające lub słowa powszechnie uznawane za obelżywe pozostawia się bez rozpatrzenia, zawiadamiając o tym skarżącego lub wnioskodawcę, z podaniem przyczyny pozostawienia skargi lub wniosku bez rozpatrzenia (§ 4). Na podstawie art. 41b u.u.s.p. organem właściwym do rozpatrzenia skargi lub wniosku, dotyczących działalności sądu, jest prezes sądu (§ 1). Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności prezesa sądu rejonowego jest prezes sądu okręgowego, działalności prezesa sądu okręgowego - prezes sądu apelacyjnego, a działalności prezesa sądu apelacyjnego - Krajowa Rada Sądownictwa (§ 3). Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 41e u.u.s.p. Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z dnia 9 maja 2012 r. w sprawie skarg i wniosków dotyczących działalności sądów powszechnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 524; dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 9 rozporządzenia koordynowanie rozpatrywania skarg i wniosków prezes sądu może powierzyć jednostce organizacyjnej sądu lub pracownikowi sądu (ust. 1). Jednostka organizacyjna lub pracownik, o których mowa w ust. 1, prowadzą wykaz skarg i wniosków; w wykazie zamieszcza się w szczególności informacje o dacie wpływu skargi lub wniosku oraz dacie zawiadomienia skarżącego lub wnioskodawcy o wyniku ich rozpatrzenia. Wykaz może być prowadzony w postaci elektronicznej (ust. 2). Mocą § 10 rozporządzenia skargi i wnioski przechowuje się w sposób ułatwiający kontrolę przebiegu i terminów ich załatwienia. Przedstawione przez organy obu instancji wyjaśnienia w zakresie przygotowania żądanych przez skarżącego informacji objętej pkt 7 wniosku uzasadniają ocenę, że informacje te mają charakter informacji przetworzonej. Słusznie ocenił Prezes SA, że ustalenie informacji żądanej przez skarżącego wiązałoby się z koniecznością opracowania takiej informacji specjalnie dla niego i wedle wskazanych przez skarżącego kryteriów. To z kolei wymagałoby przeprowadzenia analiz, zestawień i obliczeń oraz byłoby połączone z zaangażowaniem, w celu ich pozyskania, określonych zasobów osobowych i finansowych. Prezes SO szczegółowo przedstawił możliwości i trudności w opracowaniu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego. Wyliczył konieczne czynności, tj. odnalezienie w archiwum sądu odpowiednich teczek spraw skarg na działalność sądów, dokonanie ich przeglądu, wykonanie kopii żądanych dokumentów, przeprowadzenie anonimizacji, przeprowadzenie analizy dokumentów w celu przygotowania zestawienia skarg w zakresie wskazanym we wniosku za okres 6 lat. Podał przy tym, że każdego roku do archiwum przekazywanych jest średnio ok. 25 teczek aktowych w sprawach skarg na działalność sądu, każda z teczek liczy ok. 200 kart. Potwierdził fakt, że sąd prowadzi sprawy na podstawie obowiązującego jednolitego rzeczowego wykazu akt, jednakże nie jest możliwe wyselekcjonowanie wprost wnioskowanych informacji, ponieważ spis spraw zawiera krótki, ogólny opis przedmiotu sprawy. Częściowa dygitalizacja tych spraw nie wpływa na uproszczenie wykonania czynności koniecznych do realizacji wniosku. Stwierdził, że wyodrębnienie żądanych informacji jest pracochłonne i czasochłonne oraz wiązałoby się z oddelegowaniem doświadczonego pracownika w celu realizacji wniosku, co znacząco zaburzyłoby bieżącą pracę sądu. Trzeba dodatkowo podkreślić, że wymieniona przez organy obu instancji każda z czynności odrębnie nie stanowiłaby uzasadnienia dla uznania, że informacja publiczna jest informacja przetworzoną (np. anonimizacja, czy analiza dokumentów). W sprawie jednakże chodzi o opracowanie informacji według wskazanych przez skarżącego kryteriów oraz zespół czynności, ich zakres i wykonanie przez pracownika specjalnie oddelegowanego w tym celu, którego zadania są inne niż przygotowywanie informacji w żądanym przez skarżącego zakresie. Ponadto czynności te odnoszą się do zbioru danych z sześciu lat, czyli ok. 30 000 kart dokumentów (25 teczek x 200 kart rocznie). Jednocześnie Prezesi obu sądów wskazali, że jakkolwiek prowadzony jest w sądzie właściwy rejestr, jednak nie umożliwia on wyszukania danych dla realizacji wniosku skarżącego w spornym zakresie. Odrębną kwestią jest sposób prowadzenia tego rejestru w odniesieniu do wymogów rozporządzenia, w tym – ułatwiającego kontrolę przebiegu i terminów ich załatwienia oraz danych zawartych w wykazie, o którym mowa w § 9 rozporządzenia. Z przepisów tych nie wnika, że wykaz zawierać ma konkretnie te dane, których żąda skarżący. Prezes SA uzasadnił, że dla realizacji wniosku w zakresie punktu 7 nie wystarczy samo sprawdzenie wykazu skarg i wniosków, na co wskazywał skarżący w skardze i piśmie procesowym. Sąd nie znalazł powodów, by argumentację (oświadczenia) Prezesa SO oraz Prezesa SA kwestionować w tym zakresie. Ustalenia w sprawie dają więc podstawę do stwierdzenia, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył w punkcie 7 informacji przetworzonej. Świadczy o tym okoliczność, że w celu ustalenia odpowiednich informacji podmiot zobowiązany musiałby dokonać analizy olbrzymiej ilości dokumentów, w celu wyodrębnienia z nich żądanych przez wnioskodawcę informacji, tj. wykazu skarg, za ostatnie 5 lat, na ww. sędziego i sposób ich załatwienia. Kolejną kwestią istotną dla rozstrzygnięcia sprawy jest ocena, czy skarżący wykazał szczególnie istotny interes publiczny w uzyskaniu ww. informacji publicznej o charakterze przetworzonym. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. dla skuteczności wniosku o udostępnienie informacji wymaga wykazania po stronie podmiotu, który go złożył, szczególnie istotnego interesu publicznego. Pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego nie zostało zdefiniowane, a jego treść ukształtowała praktyka oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Przyjmuje się, że na to pojęcie składają się trzy przesłanki: 1) przesłanka działania wnioskodawcy dla szerszej grupy osób; wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów (por.m.in. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002, s. 35), 2) przesłanka działania służącego społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych, 3) przesłanka związana z możliwością rzeczywistego wykorzystania przez wnioskodawcę informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por.m.in. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2111/13; podobnie: (w:) wyroki NSA: z 3 sierpnia 2010 r., I OSK 787/10, z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11, z 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12, z 16 lipca 2024 r., sygn. II OSK 124/23, CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że przesłanka szczególnej istotności takiej informacji dla interesu publicznego stanowi podstawę dla podjęcia wskazanych wyżej działań przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Proces przetworzenia informacji publicznej w celu jej udostępnienia musi znajdować uzasadnienie w przesłance szczególnej istotności dla interesu publicznego. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. ogranicza do niej dostęp, wskazując na konieczność wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W przypadku bowiem informacji publicznej przetworzonej, jej udostępnienie poprzedzone jest procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wspomniany proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1737/12, CBOSA). Na kanwie u.d.i.p. interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa oraz innych podmiotów publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (por wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, CBOSA). Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że kategoria "szczególnej istotności" dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Zatem zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. Sąd w składzie orzekającym podziela ocenę prawną, że wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Za podmiot o takich cechach niewątpliwie można uznać: posła, senatora, radnego, a także inne podmioty, które są w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domagają, w sytuacji gdy np. występują w określonych procesowych rolach uczestników postępowań dotyczących tworzenia lub kontrolowania aktów normatywnych (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 5090/21, CBOSA). W celu umożliwienia wykazania, że skarżący składając wniosek o udostępnienie informacji kierował się szczególnym interesem publicznym, organ pismem z 7 sierpnia 2024 r. wezwał go do złożenia stosownych wyjaśnień, to jest wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu ("przetworzeniu") informacji żądanej w punkcie 7 wniosku pod rygorem odmowy udostepnienia informacji publicznej. Skarżący na wezwanie to w ogóle nie odpowiedział. Tym samym nie wykazał szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia informacji przetworzonej. Dopiero na etapie odwołania wskazał, że każdy inny podsądny, którego osądzał ww. sędzia chciałby mieć pewność, że sędzia ten jest sędzią, a także że nie jest w interesie państwa wypłacanie odszkodowań za niesłuszne skazanie przez źle obsadzony sąd. Wskazane przez skarżącego okoliczności mające wykazać szczególnie istotny interes publiczny w uzyskaniu wykazu skarg, za ostatnie 5 lat, na ww. sędziego i sposób ich załatwienia – nie uzasadniają zaistnienia tej przesłanki. Prawo do informacji w rozumieniu konstytucyjnym oraz ustawowym obejmuje dostęp do informacji o liczbie skarg na konkretnego sędziego i sposobie ich załatwienia. Ze względu jednak na opisane przez organy obu instancji okoliczności prawo to jest w tej konkretnej sprawie ograniczone ze względu na przetworzony charakter żądanej informacji. Jej uzyskanie wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Argumentacja skarżącego nie uzasadnia koniecznych warunków, które dopiero spełnione łącznie wskazują na spełnienie przesłanki istotnego interesu publicznego w sprawie. Wskazanie, że każdy inny podsądny, którego osądzał ww. sędzia chciałby mieć pewność, że sędzia ten jest sędzią nie spełnia warunku działania skarżącego dla szerszej grupy osób. Skarżący nie wykazał wpływu żądanej informacji (wykaz skarg na ww. sędziego i sposób ich załatwienia) na szerszą grupę osób, tj. czy skargi na ww. sędziego i sposób ich załatwienia wywołały lub wywołają skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu podsądnych. Skargi na działanie sądu (w tym skargi na sędziego) są indywidualne (na wniosek konkretnej osoby, w konkretnej sprawie) i rozpatrywane są indywidualnie, a informacja o sposobie rozpatrzenia skargi jest przekazywana wnoszącemu skargę. Skarżący nie wykazał też, że jego działanie – samo w sobie stanowiące cel akceptowalny społecznie – wiąże się z naprawą istniejących struktur wymiaru sprawiedliwości, jak również nie wykazał, że ma on możliwości rzeczywistego wykorzystania informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację wymiaru sprawiedliwości, organów władzy publicznej. Podobnie należy ocenić drugi argument skarżącego a dotyczący wypłaty odszkodowań przez Skarb Państwa w związku ze "źle obsadzonym sądem". Rację ma więc Prezes SA, że skarżący nie wskazał, w jaki sposób mógłby wykorzystać wnioskowaną informację na rzecz interesu publicznego, również zasady doświadczenia życiowego oraz logiki takiego celu nie pozwalają odtworzyć. Nie ma sporu, że skarżący nie pełni funkcji publicznych, które ze swej istoty wiążą się z zapewnieniem indywidualnych, realnych i konkretnych możliwości wykorzystania żądanej informacji publicznej dla dobra ogółu. Nie można uznać, że skarżący posiada – jako obywatel – indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu i to w sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Skarżący nie wykazał tej okoliczności, a jego status nie różni się od statusu innych obywateli. Nie wykazał też, że występuje lub może występować w określonej roli procesowej w postępowaniach i procedurze tworzenia prawa, z głosem opiniotwórczym itp., dotyczących żądanej informacji publicznej. Trzeba natomiast dostrzec, że obie wskazane przez skarżącego okoliczności uzasadniające istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego – jak to wynika z wypowiedzi skarżącego w odwołaniu - mają na celu ustalenie/weryfikację statusu konkretnego sędziego i pełnienia przez niego urzędu. Wykaz skarg na sędziego i sposób ich załatwienia nie pozwala na weryfikację statusu sędziego ani ocenę prawidłowości obsadzenia sądu. W sumie więc, skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanej przetworzonej informacji publicznej. Nie doszło w sprawie do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. Regulacja art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. realizuje konstytucyjną zasadę prawa do informacji wynikającą z art. 61 Konstytucji RP, a organy obu instancji prawidłowo przepisy te zastosowały. Uzasadniły charakter przetworzony żądanej informacji, wskazały na ograniczenie w jej udostępnieniu poprzez wykazanie przez skarżącego istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, umożliwiły skarżącemu wykazanie tego warunku i dokonały oceny jego spełnienia. Procedura zastosowana w sprawie odpowiada prawu, a jej rezultat jest zgodny z prawem i uzasadnia odmowę udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji. Argument skarżącego, że w zbliżonej przedmiotowo sprawie skarżący uzyskał orzeczenie sądowe, które potwierdza prawo do informacji (wyrok tut. Sądu IV SA/Wr 458/23) nie może być uwzględniony w kontrolowanej sprawie, również z tego powodu, że stan faktyczny był odmienny (skarga skarżącego została uwzględniona z uwagi na naruszenie art. 107 k.pa, ponieważ organ w ogóle nie przedstawił uzasadnienia uznania informacji publicznej za informację przetworzoną). Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela natomiast zawartą w ww. prawomocnym wyroku (z dnia 18 stycznia 2024 r., IV SA/Wr 458/23, CBOSA) wykładnię prawa – do której odwołał się Prezes SA w zaskarżonej obecnie decyzji. Sąd wskazał tam – powołując orzecznictwo sądowe - rozumienie pojęcia informacji publicznej przetworzonej. Przy pierwszym rozumieniu przetworzenia informacji prostych (wytworzenie nowej informacji) nie jest wystarczające jedynie wskazanie, że organ w celu udostępnienia informacji musi ją wytworzyć po przejrzeniu stosownych dokumentów. Takie czynności organu, jak przejrzenie stosownych dokumentów i odszukanie w nich żądanej informacji są zwykłymi czynnościami, które organ winien wykonać przy udostępnianiu informacji publicznej. Sam fakt odnajdywania czy też porządkowania informacji na podstawie posiadanej dokumentacji nie stanowi o przetworzeniu informacji prostej i wytworzeniu nowej informacji. Również proste podliczenie danych znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego nie stanowi o przetworzeniu informacji publicznej. Mając na uwadze drugie rozumienie przetworzenia informacji prostych z uwagi na dużą ilość i szeroki zakres żądanych informacji, organ winien wykazać dokładnie zakres nakładów, jakie musiał ponieść w celu udzielenia odpowiedzi na wniosek, ich czasochłonność, liczbę zaangażowanych pracowników, konkretną ilość koniecznych do przeanalizowania dokumentów, czy też innego rodzaju okoliczności mogące zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniające wykonywanie przypisanych mu zadań. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej organy uzasadniły szczegółowo powody uznania żądanej przez skarżącego informacji publicznej za przetworzoną, w tym kierując się wprost przyjętą w ww. wyroku wykładnią prawa. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego zawartych w piśmie procesowym z dnia 4 marca 2025 r. oraz z 17 kwietnia 2025 r., o czym orzekł w postanowieniu zapadłym na rozprawie. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe ma charakter wyjątku, jego zastosowanie musi być rozumiane zawężająco, celem zaś art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego w sprawie, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. W dodatku może on mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2015 r., II OSK 2331/13, CBOSA). Sąd nie powziął istotnych wątpliwości w sprawie, które nakazywałyby dodatkową weryfikację ustaleń organu w zakresie danych zawartych w wykazie skarg i wniosków oraz pracochłonności i złożoności wyszukiwania danych niezbędnych do realizacji wniosku skarżącego w zakresie punktu 7 wniosku skarżącego o informację publiczną. Kopia dokumentu załączona do pisma skarżącego z dnia 17 kwietnia 2025 r. również nie wywołała istotnych wątpliwości Sądu w niniejszej sprawie. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.