IV SA/Wr 567/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Protokolant: Referent Kamila Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 30 października 2024 r. nr SKO 4502.45.2024 w przedmiocie odmowy przyznania bonu energetycznego oddala skargę w całości. Decyzją z 30 października 2024 r. (SKO 4502.45.2024) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, organ odwoławczy) - po rozpatrzeniu odwołania A. I. (dalej: strona, skarżący) – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej: Prezydent, organ I instancji) z 10 września 2024 r. (DZSW/BE/004276/2024) odmawiającą przyznania bonu energetycznego. Jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji oraz przekazanych akt administracyjnych strona złożyła wniosek o wypłatę ww. świadczenia w dniu 1 sierpnia 2024 r., oświadczając, że głównym źródłem ogrzewania jest ogrzewanie elektryczne oraz że prowadzi gospodarstwo domowe jednoosobowe. Prezydent decyzją z 10 września 2024 r. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. Powołał przy tym znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 859, ze zm.; dalej: ustawa o bonie energetycznym). Wyjaśnił, że wysokość miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego strony w 2023 r. (3.383,56 zł) przekroczyła ustawowe kryterium świadczenia (2.500 zł) o kwotę wyższą (883,56 zł) niż wynosi kwota bonu energetycznego (600 zł). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że od 16 października 2023 r. do 29 stycznia 2024 r. i od 12 lutego 2024 r. do 27 października 2024 r. pobiera zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 1425,33 zł. Kwota ta uprawnia go do otrzymania bonu energetycznego. Wnioskowane świadczenie jest niezbędne na pokrycie kosztów ogrzewania elektrycznego. W zaskarżonej decyzji z 30 października 2024 r. SKO w pełni podzieliło stanowisko organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję strona powtórzyła argumentację odwołania wskazując, że od 16 października 2023 r. do 29 stycznia 2024 r. i od 12 lutego 2024 r. do 27 października 2024 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych, którego wysokość uprawniała do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Skarżący podkreślił swoją trudną sytuację osobistą. Wskazał, na swój wiek, stan zdrowia oraz podkreślił, że bezskutecznie poszukuje pracy. Skarżący zaznaczył również fakt skokowego wzrostu kosztów energii w sezonie grzewczym 2024/2025. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Obecny na rozprawie skarżący podkreślił swoją szczególną sytuację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W okolicznościach niniejszej sprawy decyzje organów obu instancji wydane zostały na podstawie ustawy o bonie energetycznym, który to akt prawny reguluje m.in. zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania bonu energetycznego (art. 1 ustawy o bonie energetycznym). Przede wszystkim, wspomniany akt prawny określa kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia dywersyfikując je w zależności od tego, czy wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe jednoosobowe bądź wieloosobowe. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o bonie energetycznym, bon energetyczny jest świadczeniem pieniężnym przysługującym jednorazowo gospodarstwu domowemu jednoosobowemu, w którym wysokość przeciętnego miesięcznego dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323 i 858) za 2023 r., zwanego dalej "przeciętnym dochodem za 2023 r.", nie przekraczała kwoty 2500 zł, oraz gospodarstwu domowemu wieloosobowemu, w którym wysokość przeciętnego dochodu za 2023 r. na osobę nie przekraczała kwoty 1700 zł. Według ust. 2 powołanego przepisu, w przypadku gdy wysokość przeciętnego dochodu za 2023 r. na osobę przekraczała kwoty, o których mowa w ust. 1, bon energetyczny przysługuje w wysokości różnicy między kwotą bonu energetycznego a kwotą, o którą został przekroczony przeciętny dochód za 2023 r. na osobę. W przypadku gdy główne źródło ogrzewania danego gospodarstwa domowego jest zasilane energią elektryczną i jest wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2023 r. poz. 2496), do dnia 1 kwietnia 2024 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania zgłoszonych lub wpisanych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy, bon energetyczny przyznaje się w wysokości 600 zł - gospodarstwu domowemu jednoosobowemu (art. 2 ust. 8 pkt 1 ustawy o bonie energetycznym). W niniejszej sprawie bezsporna jest okoliczność wysokości dochodu jaki skarżący uzyskał w 2023 roku. Była to kwota 40.602,66 zł, co daje wysokość przeciętnego miesięcznego dochodu na poziomie 3.383,56 zł. A zatem w istocie bezsporne jest również i to, że skarżący nie spełnia kryterium dochodowego z art. 2 ust. 1 ustawy o bonie energetycznym. Skarżący natomiast argumentował, że w jego sprawie powinien zostać uwzględniony jedynie zasiłek dla bezrobotnych, którego wysokość nie przekraczała kryterium dochodowego z art. 2 ust. 1 ustawy o bonie energetycznym. Odnosząc się do takiej argumentacji Sąd wskazuje, że bada legalność zaskarżonej decyzji jedynie przez pryzmat zgodności z prawem, tj. ustawy ustalającej zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania bonu energetycznego. Tymczasem przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia nie mają charakteru ocennego i nie wprowadzają żadnego marginesu na uznanie orzekającego w sprawie organu administracji. Ustawodawca wprowadził jednolite dla wszystkich wnioskodawców kryterium dochodowe, którego skarżący nie spełnił. Nie ma przy tym podstaw prawnych, aby "przeciętny miesięczny dochód", o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o bonie energetycznym odnosić jedynie do okresu, w którym skarżący uzyskiwał zasiłek dla bezrobotnych. Sąd nie kwestionuje trudnej sytuacji osobistej strony, na którą wskazywała w rozpatrywanej skardze. Niemniej okoliczności osobiste wnioskodawcy nie zostały normatywnie uwzględnione w ustawie o bonie energetycznym, a co za tym idzie nie stanowią przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia. Tym samym zaskarżona decyzja SKO, którą utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta, odpowiada przepisom powszechnie obowiązującego prawa. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na zasadzie art. 151 p.p.s.a.