IV SA/Wr 571/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi L. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez L. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Zespołu do Spraw Osób Bezdomnych i Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] wydane z powołaniem się na przepisy art. art. 218, art. 219 i art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego, którym odmówiono wydania zaświadczenia o figurowaniu lub nie figurowaniu w rejestrze osób bezdomnych. W motywach postanowienia z dnia [...] wskazał, że zgodnie z art. 218 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany wydać zaświadczenie gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stwierdził, że Zespół do Spraw Osób Bezdomnych i Uchodźców prowadzi rejestr osób korzystających z pomocy lecz nie wszystkie osoby z niej korzystające są osobami bezdomnymi. Podał, że w przypadku osób bezdomnych – zgodnie z art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej – prowadzone są rejestry osób objętych indywidualnym programem wychodzenia z bezdomności, natomiast z wnioskodawcą nie ustalono indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności. Dalej wskazał, że wydano zaświadczenie o przyznanej dotychczas wnioskodawcy pomocy z pominięciem okresu od 16 lutego 2006 r. do 15 lutego 2007 r., kiedy to wnioskodawca zameldowany był przy ul. [...] we W., wobec czego o wydanie zaświadczenia za wymieniony okres wnioskodawca powinien zwrócić się do Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 1 we W., jako podmiotu kompetentnego w sprawie. W zażaleniu od powyższego postanowienia L. F. zarzucił, że organ I instancji wydając zaświadczenie z dnia [...] nr [...] powołując się na posiadaną dokumentację nie zamieścił w nim informacji na temat nie posiadania przez niego tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Nie potwierdził również danych dotyczących wskazanego przez niego miejsca zamieszkania. Wniósł o uchylenie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia i wydanie zaświadczenia odzwierciedlającego stan faktyczny i prawny zgodnie z art. 218 k.p.a. W motywach postanowienia wydanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia organ administracji publicznej stwierdził, że zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny. Przy czym w drugim z wymienionych przypadków organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ rejestrów, ewidencji bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, o czym stanowi przepis art. 218 § 1 k.p.a. Wskazał, że przepisy prawa przewidują trzy przypadki odmowy wydania zaświadczenia: brak interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, niewłaściwość organu, do którego skierowano żądanie oraz gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia między innymi ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów. Zdaniem organu II instancji odmowa wydania zaświadczenia o figurowaniu lub niefigurowaniu w rejestrze osób bezdomnych była zasadna, bowiem z akt sprawy wynika, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej nie prowadzi takiego rejestru, również Gmina W. nie sporządziła takiej ewidencji, wobec czego nie było podstaw do wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Dodatkowo podniósł, że przepisy ustawy o pomocy społecznej jak również inne przepisy nie nakładają obowiązku sporządzania ewidencji bądź rejestru osób bezdomnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podtrzymał twierdzenia i argumenty zawarte we wniosku o wydanie zaświadczenia i zażaleniu oraz wniósł o uchylenie kwestionowanego postanowienia. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wnosząc o jej oddalenie podtrzymała stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że rozpoznając skargę ocenia czy przy rozpatrywaniu sprawy organy administracji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienia Sąd uznał, że przy ich podejmowaniu nie doszło do naruszenia prawa. Zgodnie z treścią art. 217 § 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast stosownie do art. 218 § 1 i 2 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, zaś organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. W pierwszej kolejności zatem, w ramach takiego postępowania, organ powinien ustalić, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalić ewentualnych ich dysponentów. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnioskował o wydanie zaświadczenia przez Zespół do Spraw Osób Bezdomnych i Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. o figurowaniu lub niefigurowaniu w rejestrze osób bezdomnych. W tym zakresie wskazać należy, że Sąd w całej rozciągłości zgadza się z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak również w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którą żaden z przepisów prawa nie nakłada na organy pomocy społecznej, a w rozpatrywanym przypadku Kierownika Zespołu do spraw Osób Bezdomnych i Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. obowiązku prowadzenia rejestru, ewidencji osób bezdomnych. Z postanowień regulaminu organizacyjnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. stanowiącego załącznik do Uchwały Nr XI/371/99 Rady Miejskiej W. z dnia 8 lipca 1999 roku w sprawie jednostki budżetowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej określającego zakres kompetencji jednostek podległych i koordynowanych prze MOPS również nie można wywieść obowiązku prowadzenia przez Zespół do spraw Osób Bezdomnych i Uchodźców rejestrów i ewidencji osób bezdomnych. Zatem w świetle twierdzeń organu I instancji – działającego w ramach przyznanych kompetencji, między innymi na podstawie przepisu art. 49 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, że prowadzone są wyłącznie rejestry osób objętych indywidualnym programem wychodzenia z bezdomności, którym to programem skarżący nie jest objęty, zasadna była odmowa wydania zaświadczenia o treści wnioskowanej przez skarżącego. Obowiązek wydania takiego zaświadczenia obarczałby organ dopiero wówczas, gdy żądanie dotyczyłoby potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez niego ewidencji, rejestrów lub innych posiadanych przez organ danych, co wynika z cytowanego już wyżej art. 218 § 1 k.p.a. Takich natomiast brak. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, co na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 z późn. zm.) obligowało skargę oddalić.