IV SA/Wr 572/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. Z. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2017 r. pozostawiono bez rozpoznania, zawarty w skardze wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Zarządzenie to zostało wydane na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W zarządzeniu tym wskazano, że w związku z powyższym, zawartym w skardze, wnioskiem o przyznanie prawa pomocy - pismem referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2017 r. - przesłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w celu jego wypełnienia, podpisania przez stronę skarżącą i przesłania do Sądu w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (zgodnie z art. 257 p.p.s.a). Jednocześnie wezwano stronę skarżącą do nadesłania dokumentów źródłowych. Strona skarżąca nie udzieliła żadnej odpowiedzi na to wezwanie i tym samym nie nadesłała wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skoro wezwanie referendarza zostało doręczone skarżącej w dniu 11 stycznia 2017 r. to siedmiodniowy termin do złożenia na wymaganym urzędowym formularzu PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął w ocenie referendarza bezskutecznie w środę 18 stycznia 2017 r., co skutkowało pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania - na podstawie art. 257 p.p.s.a. W sprzeciwie od powyższego zarządzenia referendarza sądowego skarżąca podniosła, że stan jej zdrowia cały czas się pogarsza, co uniemożliwiło jej uzupełnienie braków. Jako dowód dołączyła kopię karty medycznej czynności ratunkowych udzielonych skarżącej w dniu 7 lutego 2017 r. Do sprzeciwu dołączyła złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Na mocy art. 260 § 2 p.p.s.a, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na to, że nie został on złożony na urzędowym formularzu. Obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wynika z treści art. 252 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W ocenie Sądu zaskarżone sprzeciwem zarządzenie referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2017 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy jest prawidłowe. Skarżąca w wyznaczonym terminie nie nadesłała wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy pomimo, że pismem referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2017 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Siedmiodniowy termin do złożenia na wymaganym urzędowym formularzu PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął zatem bezskutecznie w środę 18 stycznia 2017 r., co skutkuje pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania - na podstawie art. 257 p.p.s.a. Bez wpływu na ocenę, że wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, zawarty w skardze, nie został złożony na urzędowym formularzu, pozostaje złożenie przez skarżącą wraz ze sprzeciwem na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Formularz ten został złożony na etapie postępowania międzyinstancyjnego wywołanego sprzeciwem i nie może sanować braku urzędowego formularza, do złożenia którego, wezwano skarżącą wspomnianym pismem referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2017 r. Powyższe oznacza, że formularz ten został złożony po upływie siedmiodniowego terminu określonego w piśmie referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2017 r. Wniosek złożony na tym formularzu wszczął nowe postępowanie w przedmiocie prawa pomocy i zostanie rozpoznany przez referendarza sądowego, do którego kompetencji należy, w myśl art. 258 § 1 p.p.s.a. wykonywanie czynności w zakresie prawa pomocy, w tym, stosownie do § 2 pkt 7 tego przepisu, wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy. Pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wyklucza bowiem możliwości złożenia kolejnego wniosku o przyznanie tego prawa na wymaganym formularzu i jego merytorycznego rozpoznania. Bezprzedmiotowe jest tym samym wypowiadanie się przez Sąd w kwestii wyznaczenia terminu do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, skoro formularz ten został złożony. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 252 p.p.s.a. oraz art. 257 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.