IV SA/Wr 573/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 19 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na decyzję Wójta Gminy W. w przedmiocie naruszenia dóbr osobistych postanawia: odrzucić skargę. J. R. wniósł, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skargę na działanie Wójta Gminy W. Skarżący zażądał zasądzenia odszkodowania w wysokości 50.000 zł za naruszenie dóbr osobistych. W uzasadnieniu wskazał, że 2 listopada 2010 r. spłonął jego dom we wsi R. W. Skarżącemu zostało przyznane mieszkanie socjalne, jednak jego zdaniem lokal jest w złym stanie technicznym i niszczy jego zdrowie. Zatem wniósł o przyznanie innego lokalu socjalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwana dalej p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowo-administracyjnych. Z kolei w myśl art. 3 § 2 wskazanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych. Wynika to również z art. 184 Konstytucji RP, zgodnie z którym kontrolę sądową działalności administracji publicznej sprawuje Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne oraz – w ograniczonym zakresie na ściśle określonych zasadach - sądy powszechne. Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W niniejszej sprawie skarżący złożył pismo zatytułowane jako pozew, w którym wniósł o przyznanie odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych oraz zażądał zamiany lokalu socjalnego, przyznanego przez gminę. Zauważyć jednak należy, że sprawy o ochronę dóbr osobistych należą do instytucji prawa cywilnego (zob. art. 23 ustawy z dnia 18 maja 1964 r. - Kodeks cywilny, Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zaś do rozpatrywania tych spraw powołane są sądy powszechne, w tym również spraw dotyczących odszkodowania (art. 417-417² Kodeksu cywilnego). Również sprawy związane z zamianą lokalu socjalnego należą do właściwości sądów powszechnych, bowiem lokale socjalne przyznawane są przez gminę w drodze umowy najmu na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego – Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.