IV SA/Wr 573/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 26 sierpnia 2025 r., nr SKO 4103/187/2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 2 października 2025 r. (data nadania) A. S. (dalej: skarżąca), działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO) z dnia 26 sierpnia 2025 r., nr SKO 4103/187/2025, w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (dalej: zaskarżone postanowienie). Zaskarżonym postanowieniem SKO odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od, wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Wałbrzycha, decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wałbrzychu z dnia 21 maja 2025 r. nr MOPS.DŚ.4325/8162/ŚP/ZW/2/2021 w sprawie uznania kwoty świadczenia pielęgnacyjnego wypłaconego skarżącej w związku z opieką nad synem F. M. za okres od dnia 4 listopada 2024 r. do dnia 30 kwietnia 2025 r. za świadczenie nienależnie pobrane oraz zobowiązania skarżącej do zwrotu kwoty w wysokości 18 825,00 zł wraz z odsetkami za opóźnienie w terminie 7 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna (dalej: decyzja organu I instancji z dnia 21 maja 2025 r.). Decyzją z dnia 27 października 2025 r., nr SKO 4103/221/2025, SKO stwierdziło nieważność decyzji organu pierwszej instancji z dnia 21 maja 2025 r. (dalej: decyzja SKO z dnia 27 października 2025 r.). W odpowiedzi na wezwanie Sądu, SKO, w piśmie z dnia 15 grudnia 2025 r. nr SKO 4103/221/2025, oświadczyło, że skarżąca nie wniosła skargi na decyzję SKO z dnia 27 października 2025 r. stwierdzającą nieważność decyzji organu I instancji z dnia 21 maja 2025 r. Z kolei pełnomocnik skarżącej, w piśmie z dnia 22 grudnia 2025 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 30 grudnia 2025 r., oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Strona skarżąca jest zatem dysponentem skargi, który inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Czynność procesową pełnomocnika skarżącej - w świetle materiału sprawy - należy uznać za dopuszczalną i skuteczną. Sąd nie stwierdził czynności mających na celu obejście prawa (art. 58 k.c.), które zawierałyby pozór zgodności z prawem. Chodziłoby tu o czynności, których treść nie zawierałaby elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywoływałyby i które byłyby objęte zamiarem strony, naruszałyby zakazy lub nakazy ustawowe. Sąd stwierdził, że w wyniku cofnięcia skargi oraz umorzenia postępowania w obrocie prawnym nie pozostanie akt dotknięty jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (chodzi o przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, lub w innych przepisach). Postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem w tej sprawie bezprzedmiotowe. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie sądowe w sprawie, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.