IV SA/Wr 584/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. i J. P. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego postanawia: odrzucić skargę. Prezes Sądu Apelacyjnego we W. pismem z dnia 5 września 2013 r., nr [...] przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo skarżących małżonków T. P. i J. P. z dnia 29 sierpnia 2013 r., zawierające odwołanie od decyzji Zastępcy Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] odmawiającej J. P. przyznania pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego. Kopia tej decyzji została złożona przez skarżących małżonków wraz z powyższym odwołaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia ( art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a). Stosownie bowiem do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 tego przepisu). W rozpoznawanej sprawie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu została przekazana przez Prezesa Sądu Apelacyjnego skarga skarżących małżonków (nazwana odwołaniem) na decyzję wydaną przez organ administracji publicznej pierwszej instancji odmawiającą przyznania jednemu ze skarżących małżonków pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2003 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) w myśl którego w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pomocy społecznej rodzinie status strony ma każdy członek tej rodziny na co wskazuje m. in. treść art 3 ustawy o pomocy społecznej, z którego ust. 1 wynika, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zamierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. W świetle powyższego skarżącym małżonkom przysługiwało prawo wniesienia odwołania od decyzji organu pomocy społecznej pierwszej instancji. Jednakże warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję wydaną w pierwszej instancji jest wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia. Z treści przepisu art. 127 § 1 kpa wynika bowiem, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W myśl ust. 2 tego przepisu właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Dodać należy, iż zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji zawiera prawidłowe pouczenie o prawie, trybie i terminie wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia. Skarżący małżonkowie byli zatem zobowiązani, w myśl przytoczonego wyżej art. 127 § 1 kpa, wnieść odwołanie od tej decyzji w trybie określonym w art. 129 kpa, z którego wynika, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§ 1 tego przepisu) w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2). Przyjąć więc należy, iż skarżący nie wykazali, aby przed wniesieniem skargi wyczerpali, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. W tej sytuacji skargę należało uznać za niedopuszczalną i tym samym podlegającą odrzuceniu. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.