IV SA/Wr 585/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (sprawozdawca) Protokolant : Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 lutego 2011 r. sprawy ze skargi B. A. i Z. A. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę Z.A.; II. odrzuca skargę B. A. Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] orzekającej o wymeldowaniu Z. A. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. D. [...] w W. W uzasadnieniu wskazano, że toczyło się postępowanie w sprawie wymeldowania Z. A. ze wskazanego miejsca pobytu stałego w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. z 2006r., Dz.U. Nr 139, poz. 933 ze zm.) i zakończyło się decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] o jego wymeldowaniu. Z uwagi na nieobecność adresata zastosowano doręczenie decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Przesyłkę zawierającą decyzję awizowano dwukrotnie: w dniu 9 lipca 2009r. i w dniu 16 lipca 2009r. zawiadamiając jednocześnie, że przesyłkę można odebrać do dnia 22 lipca 2009r. w Placówce Pocztowej. Organ przywołał treść art. 42, art. 43 art. 44 k.p.a. regulujących zasady doręczenia pism. Wskazał, że w dniu 16 czerwca 2010r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie Z.A. od powyższej decyzji. Skarżący podał, że o decyzji dowiedział się 14 czerwca 2010r. Organ stwierdził, że odwołanie wpłynęło po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest decyzją ostateczną od niemalże roku, na które odwołanie nie przysługuje. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdził, że zainteresowany brał czynny udział w toku całego postępowania, czego dowodem jest między innymi podjęcie zarówno zawiadomienia o wszczęciu postępowania jak i jego zakończeniu. Wszelkie pisma kierowane do Urzędu w trakcie postępowania również świadczą o głębokiej świadomości toczącej się sprawy o wymeldowanie. W związku z tym zarzuty nie mają uzasadnienia. Termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, czynność dokonana po terminie jest nieważna i nie wywołuje skutków prawnych. Skargę na postanowienie oznaczone nr [...] z dnia [...] wydane przez Wojewodę D. wnieśli B. i Z. A. Zarzucili, że wskazana decyzja narusza prawo i w związku z powyższym wnieśli o jej uchylenie w całości i umożliwienie złożenia odwołania od decyzji o wymeldowanie z urzędu. Uzasadniając skargę podnieśli, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest niezgodna ze stanem faktycznym. O wymeldowaniu z urzędu z mieszkania Nr [...] przy ul. D. [...] w W. dowiedzieli się przypadkiem kiedy B. A. złożyła wniosek o pełnomocnictwo w głosowaniu na Prezydenta RP dla Z. A.W dniu 11 czerwca 2010r. złożyli wniosek o wydanie decyzji, otrzymali ją w dniu 14 czerwca 2010r. – była to decyzja z dnia [...] Nr [...] W dniu 16 czerwca 2010r. złożyli odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. Do tego dnia nie wiedzieli, że jest inna decyzja o wymeldowaniu, z urzędu, Z.A. W dniu 20 czerwca otrzymali pisemną informację od Naczelnika Urzędu Miejskiego w W., iż postępowanie zakończyło się decyzją, i nie odebrali decyzji dwukrotnie awizowanej. B. A. na podstawie pełnomocnictwa w imieniu męża odebrała decyzję w dniu 22 czerwca 2010r. – a w dniu 29 czerwca wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta W. Dodali, że dnia 10 maja 2010r. Wojewoda D. wydał decyzję z dnia [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta miasta W. o wymeldowaniu z urzędu S. C. z mieszkania Nr [...] przy ul. W. [...] w W. Podali, że prawda jest taka, że nie opuścili swojego mieszkania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swój wniosek stwierdził, że podtrzymuje stanowisko w sprawie z powodów wypowiedzianych w zaskarżonym postanowieniu. Po wniesieniu skargi do Sądu B. A. – dwukrotnie – pismem z dnia 10 listopada 2010r. i 30 grudnia 2010r. została wezwana do wykazania interesu prawnego do występowania w sprawie lub o ile występuje jako pełnomocnik Z. A. nadesłania stosownego pełnomocnictwa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. B. A. nie odpowiadała na powyższe pisma, nie złożyła pełnomocnictwa. Na rozprawie w dniu 25 lutego 2010r. oświadczyła, że wniosła skargę i zgłosiła się na rozprawę jako pełnomocnik Z. A., pełnomocnictwa od męża nie posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Naprowadzone w skardze fakty istotnie znajdują potwierdzenie w złożonych przez zainteresowanych załącznikach, jednakże nie mają one żadnego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Wojewody D. z dnia [...] Nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] orzekającej o wymeldowaniu Z. A. z pobytu stałego z lokalu przy ul. D. [...] w W. Skarga wskazuje, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] – ale z treści skargi a także wyjaśnień B. A. na rozprawie w dniu 25 lutego 2010r. wynika, że dotyczy ona opisanej na wstępie decyzji Nr [...] Istotne dla sprawy okoliczności są niesporne. Z akt administracyjnych wynika, że zainteresowany Z. A. uczestniczył czynnie w postępowaniu dotyczącym jego wymeldowania i pismem z dnia 27 maja 2009r. wskazał adres do korespondencji: W. ul. W. [...]. Inne pisma w tej sprawie składane przez skarżących podają również w/w adres. Decyzja o wymeldowaniu Z. A. z lokalu przy ul. [...] [...] w W. zapadła [...] i została co wynika z k. 23 akt administracyjnych przesłana na powyższy adres. Przesyłka ta, adresowana na nazwisko Z. A., nie została przez niego odebrana. Wynika z niej, że wobec niemożności doręczenia pisma adresatowi i braku osób, które podjęły by się oddać ją adresatowi, w dniu 8 lipca 2009r. przesyłkę złożono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym. Pierwsze awizo pozostawiono 7 lipca 2009r., drugie 16 lipca 2009r. Termin odebrania przesyłki określono do dnia 22 lipca 2009r. Działania Urzędu Pocztowego wypełniają dyspozycję z art. 42-44 k.p.a. zatem należy uznać, iż zaistniała podstawa do stwierdzenia fikcji skutecznego doręczenia określonego w art. 44 k.p.a., zdanie ostatnie. Procedura doręczenia pism organów administracji publicznej jest określona przepisem ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Stanowi ona, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1). Mogą być również doręczone w lokalu administracji publicznej (art. 42 § 2). W przypadku niemożności doręczenia pisma w wyżej wymieniony sposób, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie, art. 42 § 3 k.p.a. W przypadku nieobecności adresata pisma doręcza się za potwierdzeniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W tym ostatnim przypadku o doręczeniu innym osobom przesyłki zawiadamia się adresata (art. 43 k.p.a.). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany powyżej poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.) a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odebrania w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w urzędzie pocztowym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. W przypadku nie podjęcia przesyłki w terminie 7 dni, wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni, od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Z opisu nieodebranej przesyłki znajdującej się jak wyżej wskazano na karcie 23 akt administracyjnych wynika, że urząd pocztowy nie doręczył osobiście przesyłki adresatowi, nie istniała również możliwość doręczenia zastępczego w związku z tym zawiadomiono skarżącego dnia 7 lipca 2010r. o pozostawieniu przesyłki na okres 7 dni w urzędzie pocztowym i możliwości jego odbioru, drugiego zawiadomienia jak wynika z opisu dokonano w dniu 16 lipca 2009r. Jednocześnie na przesyłce wskazano ostateczny termin odbioru w dniu 22 lipca 2009r. Opis ten daje podstawę do stwierdzenia, że wykonano wszystkie czynności wskazane w powołanej ustawie, a to po myśli art. 44 § 4 k.p.a. dawało możliwość uznania, że dokonano doręczenia i że miało to miejsce z upływem ostatniego dnia 14 dniowego okresu, czyli 22 lipca 2009r. Skoro tzw. fikcja doręczenie nastąpiła w dniu 22 lipca 2009r. to termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 5 sierpnia 2009r. Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie, od dnia jej ogłoszenia stronie. Tym samym odwołanie wniesione w niniejszej sprawie w dniu 29 czerwca 2010r. jest spóźnione i po myśli art. 134 kpa organ ma obowiązek stwierdzić uchybienie terminu. Stwierdzenie skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 § 4 k.p.a. nie może zniweczyć późniejsza bo wyartykułowana w czerwcu 2010 r. prośba o doręczenie decyzji i nadesłanie jej przez organ adresatowi. Fakt późniejszego doręczenia tej przesyłki nie przywraca terminu, nie jest to czynność ekskulpująca uchybienie terminu. Zatem, co stwierdzono już na początku rozważań, czynności opisane przez stronę w skardze, choć odpowiadają prawdzie, niczego w sprawie zmienić nie mogą. Stąd też skarga Z. A. po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 151 poz. 1270 ze zm.) została oddalona. Skargę zaś B. A. należało odrzucić albowiem nie posiadała ona legitymacji do występowania w sprawie jako strona. Zaskarżona decyzja dotyczyła Z.A., B. A. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie potwierdziła, mimo wezwania Sądu, swojego udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, nie wykazała interesu prawnego. Twierdziła że występuje w charakterze pełnomocnika choć nie uzyskała pełnomocnictwa od męża Z. A. Zatem nie była ona po myśli art. 50 p.p.s.a. osobą uprawnioną do wniesienia skargi i dlatego Sąd zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę B.A. odrzucił.